Echt. Ze lag op haar rug, op de grond, met een kussen over haar hoofd

09-06-2020

Aan het eind van ieder coachtraject, laat ik mijn cliënt de standbeeldoefening doen.

Ik noem dan de kenmerken die zij noemde, toen we aan het begin van het coachtraject stonden. En vraag haar dan met dát gevoel als een soort standbeeld te gaan staan. Hoe ziet dat standbeeld er uit? En 

hoe ís dat, om er zó te staan? 

Soms is het maar heel even zoeken en dan staat ze al. Bijvoorbeeld met afhangende schouders, doorgezakt gevoel, een allesbehalve stralend gezicht, dichtgeknepen vuisten en ja, ik kan er nog vanalles bij noemen, maar je ziet al iets voor je toch?

Dat standbeeld krijgt de titel die zij het geeft en ik schrijf dat er in sierlijke luchtletters onder.

Het mooiste deel van de oefening kómt dan nog. Al hoor ik dán al veel verwondering, zie ik het geraakt zijn en merken we ook vaak de lol bij dit eerste deel:

dat het zo wás inderdaad..!

Want vervolgens vraag ik ze, om te gaan staan als een standbeeld met de kenmerken die ik noem, die zíj noemde, in het láátste deel van het coachtraject. Waar ze nú staat. In haar leven nu, met wélk gevoel, welke zin, welke overtuiging. En..

het standbeeld dat dán tevoorschijn komt vervult me oprecht, iedere keer weer. Ik kan er zelfs even van vol schieten (een HSP'er als coach hè, I'm really trying nót to, maar het raakt me nou eenmaal). En weet je, eerlijk? 

'I don't care', that I dó carehoe het met haar gaat. Nu.

Nu ik een poosje met haar op heb mogen lopen. Van inzichten, tools en energie heb mogen voorzien. Pijlen ernaar heb kunnen zetten. Die zij kon en mocht volgen. Er 'haar eigen dingen mee deed'. Steeds beter in de gaten krijgend dat het daarmee natuurlijk haar eigen pijlen waren. Ze waren alleen maar ver verstopt geraakt. 

Ik schijn graag bij ;-)

Zoals vorige week bijna gebeurde (volschieten van dat wat je cliënt tentoonspreidt). Maar wat er écht gebeurde: 

m'n hart ging vól open. Zoals de hemel open gaat soms. Als de zon doorbreekt en alle wolkjes als sneeuw voor de zon lijken te verdwijnen. En je vóelt gewoon dat er meer is. Dat alles klopt. Het samenvalt met: 

meer dan jij en ik. Dat we een onderdeel zijn van een groter geheel. En juist als 'klein onderdeel' dit verschil mogen en kunnen maken. Zeker als we sámenwerken!

Ik neem jullie kort mee in deel 1 van de oefening. Ik vroeg m'n cliënt, laten we zeggen Sunny, te gaan staan in het standbeeld met de volgende kenmerken (met wat wás): 

  • een vol en megadruk hoofd..
  • conflict (ik weid hier even niet uit hoe en wat) 
  • het gevoel van vast te zitten 

En toen stopte ik met het voorlezen van wat ze allemaal zélf had genoemd in ons eerste deel van het coachprogramma.

Ze keek me namelijk aan of ze het niet begreep. En ik keek háár vervolgens vragend aan (?). Ze stamelde.. 

"Maar Myrea, dan kán ik helemaal niet blijven staan. Dan moet ik echt gaan liggen."

En daar ging ze. Waar zij klaar stond voor de oefening en ik nog rustig zat, ging ze liggen. Voor m'n neus (op ruim anderhalve meter, want ja, er wordt RIVM-proof gecoacht). 

Op haar rug, op de grond. 

Het verraste ons beiden. En toen pakte ze ook nog overtuigd en krachtig, het kussen dat er lag en trok dat over haar hoofd.

Ze verontschuldigde zich even 'door het kussen heen' (wat niet hoeft bij mij en dat weet ze, maar het was de overval die dat even 'nodig had' vermoed ik). Dat dít misschien niet in de standbeeldoefening paste, maar dat dit het wél was. 

Het standbeeld, nou, eerder, het lígbeeld van tóen.. (en da's niet eens zo heel lang geleden hè, realiseerden we ons).

Stellig noemde ze: "Ik wil hier eigenlijk helemaal niet naar terug. Want ik kón hier dus niet eens stáán..

Oh, en het kussen staat trouwens voor: hoe benauwd ik me erbij voelde.."

Ik was even helemaal stil. Kippevel. Zó was het toen geweest, voor haar. En ik had er best íets van meegekregen natuurlijk, in onze SaarSessie, tijdens de afweging of mijn coachtraject 'Kiezen als De Wijze Saar' iets voor haar zou zijn. En of ík haar coach was.

Dít ligbeeld. Ik voelde enórme compassie, empathie. Dat was de waarde van die week trouwens (iedere maandagochtend trek ik de waarde van de week in een Facebooklive). Vorige week was dat compassie / empathie met jezelf: niet vanuit slachtofferschap maar vanuit: 

wat is nou eigenlijk míjn behoefte

We kwamen tijdens die SaarSessie toen beiden uit op: ja, we gaan dit met elkaar dóen! Iets dat we in de mailwisseling daarvoor, beiden eigenlijk al wisten. Zo gaat het meestál.

Het voelde namelijk meteen zó passend. Ik wíst naar aanleiding van haar verhaal en met: wie ze was (en is!) dat ik haar kon helpen. 

En zij wist al vrij snel: dit is mijn coach. 

'De Zachte Berm' hebben we het toen genoemd, want die voelde toen heel welkom met alles wat er speelde. En dat snap je nu hè, nu je dit ligbeeld voor je hebt.

Toen ze hier na 7 sessies, uit haar 1e standbeeld (ligbeeld) kwam en in haar 2e standbeeld ging staan, bleek waarom we dat toen zo goed hadden ingeschat:

Want ook nu zei ze: "Maar als jij noemt wat je nu noemt, en met hoe ik me nú voel, kan ik óók niet blijven staan! 

Dus sorry voor jouw oefening, maar dit standbeeld 'springt'! Huppelt zelfs!" 

En hup, daar ging wederom een standbeeld voor me verrassend bewegen

de lucht in deze keer (weer keurig op ruim anderhalve meter. En als ze had gekund, anderhalve meter de lucht in leek het wel!).

We moesten allebei ontzéttend lachen. Dit verraste ons. 

Ik verraste haar met deze oefening die ze meteen noteerde in haar survival-kit (haar notitieboekje waarin ze de kern uit de sessies en modules noteert, zodat ze ze voortaan altijd bij zich heeft). 

En zij verraste mij met het 1e ligbeeld en nu met dit standbeeld dat spróng!

En zo gaat het! Een coachtraject met iedere keer weer een verrassende en vervullende afloop. Dat geeft een gevoel dat mijn coach ook weleens noemt: "Mag ik jóu betalen of betaal jij míj?" 

Ik had haar trouwens vóór deze laatste sessie al geïnformeerd over de mogelijkheid om het coachtraject een vervolg te geven. Want ze kwam niet zomaar 'van ver'. En dit was niet haar 1e poging om eindelijk.. 

En nu het gelukt was, nu ze hier aan was gekomen, bracht en brengt dat naast alle positieve gevoelens, natuurlijk ook onzekerheid.

Een weg hebben gevonden, die zó'n verschil maakt, 

díe vast houden in je leven (als zijnde: hier lígt ie om altijd naar terug te keren): dat wordt deel 2 van de weg die zij gaat. Want ja:

waarop ik weer (dankbaar) een stukje met haar mag meelopen! Als haar coach, to reach out to. Wherever she is. Om nog een half jaar, 

eens per maand even uitgebreid bij aan te leggen ook. 

To stay on track. En 'falen' mag. Weer even vol in het ligbeeld belanden.. Niet fijn, maar dan vinden we de weg eenvoudig te-rug, 

terug naar het pad dat er zo stevig ligt. Maar waar we als mens steeds verder van afdwaalde. Dat we kwijt raakten door decennia zijwegen in te gaan, daar niet-verder-helpende paadjes creërend. Waarmee gedachtengangen & gewoontes ontstonden die we ons dus eigen gemaakt hebben. En nu zoeken we daarmee de weg. Logisch dat we haar niet vinden.

We hebben onze eigen hulpbronnen weer te leren zíen en ervoor te (durven) kiezen! Zodat we díe aanwenden in plaats van uit beeld laten verdwijnen.  

En hoe Sunny dus ook spróng, ze landde weer met beide benen op de grond. Ze zíet de keuzes die ze maakte en nu maakt. De moed die ze nu kent, het weten van waaruit ze kiest. Haar kracht, haar hulpbronnen, haar richting. Het geeft zín. Maar ook.. enige onrust over alles wat nú gaat komen.

En ja, 

dan stel ik je dus voor om er een half jaar (in een wat lagere frequentie maar met dezelfde vibes) aan vast te plakken. Om te zorgen dat je tweede standbeeld blijft Staan. Je stevige pad in beeld blijft. Zodat je traint, het niet alleen weer Zíet, maar ook weer (op-nieuw) ként. Zodat de sierletters eronder, ook als ze even van je beeld zijn losgeraakt, er weer stevig op aangebracht kunnen worden. 

Zodat je gedurende mijn coachtraject écht je éigen coach wordt nu (da's áltijd mijn doel voor cliënten), dan weet je jezelf straks zélf, steeds weer te herpakken. Dan weet je steeds de overstap te maken van hetgeen je belemmert en zelfs óm doet gaan,  naar hetgeen je Goed doet, tot Stand brengt en Staande houdt! Jóuw róadtrip!

Dan breng je jezelf waar nodig uit je ligbeeld, terug naar het standbeeld (en zelfs het springbeeld, want er mág gesprongen worden!). Van je uitgesleten niet-helpende paadje, naar je stevige pad om dáár op te dúrven gaan.

Dat lúkt je (ik zeg altijd: Jij kúnt dit, ik gelóóf in jou) omdat je dan helder hebt waarom, waarmee, met wie en hoe je onderweg bent. Je zoomt uit, zíet dan dus en je (her)kiest. Want.

Hoe práchtig je (onderweg) bent ook vooral, zónder alle fratsen, poespas, normen en verwachtingen. 

Gewoon Puur Jij. 

In welk standbeeld dan ook, en of het er nou even ligt of dat het energetisch positief geladen uit z'n voegen springt, 

Je Staat. Je doet ertoe, 

je gaat jóuw unieke weg.


Dankjewel lieve cliënten, dat jullie me zo gemakkelijk, zó dichtbij laten komen.

Na-mas-tééééé 

(springt! Al valt dat niet mee met twee gevouwen handen, maar húp, here I go!)

Myrea

p.s.

'Het Geheim' dat ik megagraag déél:

We doorlopen 5 stappen in het coachtraject:

1. Waar sta je nú?

2. Wie ben je écht?

3. Kies als De Wijze Saar (Ik zeg: mature your character & find the peace)

4. Vind blijvende support

5. Leef jóuw leven.


En met geprint werkboek, 7 coachsessies en tussentijdse contactmomenten (per mail of whatsapp), loop jij jóuw route. 

Da's much better dan 'uitstelgedrag' (en ondertussen 'vastzitten'). Want dan kóm je ergens, en da's al gauw beter dan waar je stond. Maar don't under-estimate wat werken met een coach je brengt. 

Beware of: waar je kúnt staan als je met me in zee gaat. 


Maar hey,

wil je gewoon eens proeven van mogelijke tips voor jóuw situatie, jóuw 'nú', jouw huidige standbeeld (of eh.. ook ligbeeld)? Mail me dan een JA GRAAG op myrea@lieveropgeruimd.nl

dan maken we een gratis en geheel vrijblijvende afspraak voor een half uur Skype of whatsapp-beeldbellen. Er komen altijd wel een paar dingen heel helder naar voren, die ik je met een handzame tip kan 'terug geven' en waar je dus iets mee kúnt. 

Dat is wat sámen-werken doet. We staren ons te lang blind met enkel onze eigen denkpatronen. Da's logisch lieverd, ik wilde het allemaal ook ooit helemaal alleen kunnen. Maar dat hóeft niet.

We're half way @living life. Dus kom op, reik uit. Is het niet naar mij (want doe het niet voor mij), dan naar een ander in jóuw omgeving. Want:

Hóe wil je stráks terug kijken..? Verbeeld je dat maar eens. Hoe je er aan het einde van de rit staat. Wordt dat 'in peace over jouw roadtrip' of 'met spijt op je kruispunt'. Dat je kóós of dat je 'het maar liet' (want anders..). 

Nou, dáár Sta je dan. :-)

Of líg je dan? Dan is deze blog voor jou. Als een wake-up call en een inzicht dankzij iemand die wél koos. Her Name is Given: 

Sunny. En weet dus: jij hebt ook zó'n naam. Ontdek die in het e-book op de home-pagina. Écht een súperleuk begin van je reis!

Begin anders in ieder geval dus bij iemand die even écht naar je wil luisteren. Da's ook al een beweging de goeie kant op. En echt:

One step at a time is better than no step at all. (Steeds een bushalte verder is dat, weten mijn cliënten).

Want stilstand? Da's achteruitgang. Ook zeker nog in het midden van je leven als je vóelt: er stáát me iets te doen, anders líg ik dadelijk onderuit. 

En je mag trouwens je skateboard inwisselen voor een hippiebusje. Maar hoe-dan-ook: 'continue the games sweety'.

myrea@lieveropgeruimd.nl