Wanneer is het een keer klaar beste Saar? Met die onrust in je koppie?

26-05-2020

Ga je me het hemels-heldere antwoord hierop geven?

Of is het eerder, zoals ik al zo vaak heb ervaren in eerste SaarSessies (online met een kop thee, even kennismaken en horen wat jouw situatie is en of ik wat voor je kan betekenen),

dat je volschiet door de confrontatie van m'n vraag.

Want: je hebt geen idee. Waar je hoofd je eindelijk een keertje rust gaat brengen,

in plaats van de huidige onrust, stress en chaos-gevoelens. Knétterend soms bijna, je brein. Dat je je hoofd er het liefste af zou hakken, omdat er blijkbaar geen uit-knop op zit.

En dus sla ik met liefde, de spijker op jouw lieve hoofd. En met of zonder liefde, dat doet nogal pijn blijkbaar. Dat raakt ons hooggevoelige vrouwen diep. Want we kúnnen blijkbaar dus bést met wat mededogen kijken, naar wat we zelf al zolang proberen 'uit te houden'. Als iemand maar even de tijd neemt. Jou Ziet en eerlijk, op precies de zere plek drukt. 

Want er zit zóveel in. Boven in dat overbelaste fabriekje. Gesprokkeld in decennia: 

  • overtuigingen meegenomen vanuit het gezin, hoe het leven geleefd heurt te worden, wil je ten-minste voldoen aan 'de norm' (waar we never-nooit aan kunnen of willen voldoen),
  • opgelopen butsen en deuken (kwetsuren die je anders dan een gebroken bot, met een gipsspalk niet even heelt) door onder andere een verbroken liefde of door mensen van wie je dacht dat ze toch écht te vertrouwen waren maar je lieten zítten toen het er op aan kwam, 
  • andere life-events die haar sporen na lieten, 
  • onvervulde verlangens (met de hoop op 'ooit nog'), 
  • to do-lists waar nooit een einde aan komt, 
  • de hoge verwachtingen in werkelijk álle dagen..,
  • en dan ook nog hier: de overgang, waardoor er in je brein ook hormonaal-gelinkt één en ander gaande is, maar waar je écht de vinger niet op gelegd krijgt, omdat geen lijf een printer heeft die afdrukt hoe het er vandaag voor staat 'dus'.

Dus? Ja dús nu de vraag: Hoe verder vanaf híer?

Want dáár staat ie te shinen, in de verte of overmorgen al. Je 50e verjaardag. En er worden nú dus al grappen over gemaakt. Een pop in de tuin (oh hellup nee, Liever niet voor jou..), een hopelijk Coronovrij feestje straks, want dát was natuurlijk altijd al je beeld, maar hey, 

als we hier dan tóch even stilstaan (S.T.O.P.: Stop, Think & feel, Options?, Proceed!):

wíe horen daar dan dus eigenlijk écht nog bij? Bij dát beeld. Als: 

jóuw gasten, omdat het jóuw mensen zijn. Omdat ze óf gelijkgestemd zijn, of dat totaal niet zijn, maar jou volledig lief hebben, gewoon zoals je bent.

Het sleutelwoord, als je echt eerlijk bent (als je durft): diep van binnen kijkt naar wát jóu rust gaat geven:

vrij zijn, vrij van aanpassing. Dus nee, niet hoeven letten op je woorden, de thema's die je aansnijdt, de kleding die je aan trekt of hoe je je wel of niet optut, de kwetsbaarheid die je voelt en of die wel getoond mag worden, omdat die er gewoon ís.

Lieverd: het knetteren zit wel in je hoofd, maar de kramp, die zit daar niet. De kramp waardóór je hoofd zo gaat knetteren, die zit in je hárt. Waardoor je (dagelijks) leven niet kan stromen. Dat hárt heeft jouw aandacht nodig. Wat wíl het je zéggen? Wat fluistert het al jaren, wat zégt het je sinds je 40e al en wat róept het je inmiddels toe?! Laat het niet zo ver komen dat het, het uit heeft te schreeuwen.. Want dan zijn we verder van huis dan een kleine midlife-crisis.

Dat oh-zo-lieve hart van jou. Als daar ruimte komt, kan er vanálles je hoofd uit. Omdat je vóelt, weet en merkt: dit (hóeft dus) niet meer. Diegene(n) niet meer, op deze wijze nooit meer. Dát en dát (dus) niet meer. Ik ben er klaar mee, met al dat ge-moet. 

Jij bevrijdt jezelf. Dat gaat je hoofd niet voor je doen. Dat kan wel een enorme helper zijn, als jij met je hart gaat besluiten waar het tijd voor is, zo op je 50e. Met nog een half leven voor je. (Inshallah.)

Wat dus wél vanaf hier? In de richting van die 50.

Dat ga jij vaststellen. Met wie nog, met wat - en hoe dan. Welke keuzes, welke eigenheid, welke route wordt dát?! 

Dat laatste gaat zich trouwens pas uitwijzen, ná de keuzes die je maakt. Dán ontstaat de vrije ruimte. 

Ja, spannend hè?! Dat is precies waarom velen vóór de hindernissen blijven leven. Omdat het uitzicht naar wat zich daarachter bevindt, niet of slechts vaag zichtbaar is. 

Maar wat nou, als er een uitzichtplek bestaat op de spirituele brug die de overgang sowieso al is, gemarkeerd door de mijlpaal van jouw 50e, waarop je veilig mag komen Staan, 

waarop je mag terug- én vooruitblikken. En tot inzichten en wijsheden kunt komen, die alleen maar uit jóu kunnen komen. Omdat die in jóu aanwezig zijn. Want je weet het wel. Je hebt alleen de juiste plek en de juiste vragen nodig. That's all. 

En dan durf ook jíj keuzes te maken die lief zijn voor jezelf. Eindelijk voor je onrustige koppie dus ook.

Hóe je die maakt, de kleine en misschien wel grotere keuzes? Hóe je dus je hoofd er niet meer áf hoeft te hakken, wakker hoeft te liggen van wat daar allemaal in rondtolt, alleen al voor de dag die komt, laat staan voor alles ná vandaag,

That all starts with you. Met het nemen van een besluit. Dat het tot híer is. Da's de eerste stap naar de rust daarboven. 

Doe dát gerust met je hoofd. Met het inzicht dat ik verdorie met deze blog wel een punt heb inderdaad. ;-)

Want je kunt boeken blíjven lezen ('Nooit meer te druk', 'Opgeruimd leven met ADD', of 'GRIP, het geheim van slim werken') ,

maar als jij niet durft te kiezen voor een (dagelijks) leven dat bij jóu past

op de leefgebieden die je leven rijk is, 

als jij de buspassagiers die onderweg je levensbus zijn ingestapt om je overeind te houden het stuur laat blijven overnemen (De Perfectionist, De Behager, De voor-alles-Verantwoordelijke, Het Zekere Bestaan),

dan kun je lezen tot je 100e maar dan is de eindstreep straks daar en is er nóg niks veranderd. En is dat volgens jouw goud-eerlijke zelf, De Bedoeling van je leven?

Komt dat hoofd dan pas tot rust op je laatste rustplaats? Ja, ik sta als coach bekend om 'lief'. Maar ook om 'levensveranderend'. Ik ga niet 3 maanden met je soebatten. Want we hebben een te mooi doel en dat is eerst maar eens dat hoofd een beetje opruimen. En dat gebeurt niet als ik ga ach-en-wee'en, pappen en nat houden. 

Ik ga naast je staan en een blik mét je werpen als je dat wil, met je beschouwen, je de vragen stellen die tot antwoorden leiden en je de tools geven om je boeltje daarboven nu echt eens samen te rapen (eerst vast te pakken en vervolgens lekker los te laten).

Jíj hoeft niet te veranderen. Jíj bent prachtig zoals je bent. 

Maar het gevoel van overvraagd worden, overprikkeld raken in een soort dagelijkse overspannenheid,

en dat náást de leegte over je leven, die zich maar niet vult,

de stress van: het idee hebben vanalles te móeten, maar met het afhandelen ervan, ontstaat nou niet bepaald het leven van je verlangens,

dáár mag een kentering komen. Eerst kies je een helpende richting en daarna laat je een helpende koers ontstaan. Hèhè. Jíj hier. :-)

Maak met het uitzicht op de oude landingsbaan dus gerust een mooie U-turn. Om een doorstart te maken naar een nieuwe of gerenoveerde landingsbaan. Een passendere. Voor een zachte landing straks. 

Op je feestje. En liefst daarvóór nog.

Da's een sociaal-emotioneel-gevoelsmatig, -psychologisch- spannende keuze, maar blijkt een geheel veilige. Want eindelijk een éérlijke. Een aankomst bij jezelf. 

En dat je die landingsbaan daarna lekker gaat oppimpen naar jouw wensen, stijl en smaak, dá's waar míjn Grote Genieten begint. Ik zie er mensen aankomen en grote & kleine keuzes maken waarmee ik als een soort Joris Linssen na een Hello-Goodbye momentje, terug de auto in ga.

Want daar viel je hoofd weer samen met je hart. Met wie jíj bent. Daarmee kun je gaan dóen wat jóu rust geeft. Kom je ook daad-werkelijk eindelijk een keer bij voldoening uit.

Aan het einde van déze dagen in plaats van aan het einde van alle dagen. En óf je dán weer lekker slaapt. En 's ochtends met een ánder gevoel aan je dag kunt beginnen.

En ik? Ik maak me op voor de volgende passagier die met wat zelfhulp-boeken onder de arm, op de luchthaven staat te zoeken naar de rust in haar lieve koppie 

met haar nu nog uitzicht op: 

en dadelijk ben ik 50 en daar komt alles hopelijk vanzelf een keer goed?!

Dream on, love! Nee anders: 

Kóm, zeg ik dan, 

let's Dream, 

on - love!

I'm here,

Myrea de Roo - Harteman

p.s.

Samen eens beschouwen hoe je koppie jóu in de weg zit? Eh.. hoe jij jouw koppie in de weg zit? En hoe lang dát nog mag duren? Met alle gevolgen voor jezelf, je naasten (en ik zeg: de wereld) vandien.

Wil je samen eens sparren over: of een U-turn vóór de geplande landing op je 50e een wijze optie is?

Vraag dan op myrea@lieveropgeruimd.nl een gratis SaarSessie aan. Ik geef er drie per week weg. Een online-gesprek per Skype of whatsapp-beeldbellen, 

waarin je voor de eerste nood alvast wat tips krijgt. (Ik zie nu een stewardess voor me die de uitleg geeft: wat te doen 'mocht je neerstorten', maar zó gaan we niet te werk. You're gonna be just fine. En zo niet, verwijs ik je desnoods door, wat nog nooit nodig is geweest, maar wees gerust de eerste.)

Jij kunt daarna helemaal zelf vast stellen of een individueel coachtraject, het traject in 5 stappen dat al zoveel vrouwen zo verbluffend goed hielp (het went nooit, ik ben iedere keer weer de gelukkigste coach van het land na ons 'Hello-Goodbye'-moment.) 

of dat iets is voor jou. Of ik jóuw coach ben. Dat bekijk je rustig ná het inchecken. 

Want ja, ik heb meer vrouwen te helpen. Er zijn er namelijk meer in nood dan we Zien. Teveel vrouwen die het wegmoffelen (of weg laten zetten) als overgangsklachten.. :-( (!)

We láten ons namelijk veelal niet écht Zien. Het speelt zich allemaal af van binnen. In ons bed, op de bank. Boven onze agenda en onze to-do-list. 

Het voelt op veel plaatsen gewoon geen veilig onderwerp (als je je hoofd er niet al zelf af hebt gehakt, ben je bang dat het op plekken gebeurd waar je het ter sprake brengt. En dat blijkt in de praktijk net zo waar als onwaar trouwens.).

En ze bestaan wel, degenen die jou willen en kunnen begrijpen. Maar dat blijkt vaak pas als wij onszelf vinden en een veilige landing dúrven maken, want dan kunnen we ineens wél ook anderen betrekken. Maar aan de voorkant van de trip naar de andere kant van 50, zeg maar: 'dolend op de luchthaven met de boeken onder je arm' kan het, hoe druk ook, knap eenzaam en frustrerend zijn.

Alleen dát al even delen? De SaarSessies staan open, ook als je geen individueel coachtraject wenst maar het lijntje als volger van Liever Opgeruimd even wil leggen. Of gewoon een advies of wat tips wil krijgen over iets dat bij jóu leeft.

Mail me je wens voor een gratis en vrijblijvend half uurtje SaarSessie op: myrea@lieveropgeruimd.nl

Because: you're nót alone. 

En dit is niet 'zomaar toevallig' mijn vak geworden.