Vooraanstaand arts voor vrouwen in de overgang zegt: Groei of 'sterf'.

28-01-2020

Toen ik 35 was besloot ik om gezondheidsredenen, na zoveel jaren pilgebruik, daar eens mee te stoppen. 

Ik kwam onder een soort algemene (hormonale) mist uit die vergelijkbaar is met de mistsluier die optrekt als de overgang er bijna is, of is.

Ik ben vanaf dat moment de keuzes gaan maken die me dichter bij mezelf brachten. De keuzes vanuit een niet te stoppen drive die nieuw, retespannend en passend tegelijk voelde. En het rolde door. Ik was er wat dat doorrollen betreft, dus vroeg bij.

De overgang, de periode die het einde van de vruchtbare periode betekent én.. het begin van een nieuwe fase inluidt: de tweede helft, 

brengt ook zo'n onvermijdelijk voelbare drang.

De hormonen die ervoor zorgen dat je wíl zorgen (ik ken de kinderwens niet, maar wel de onbedwingbare behoefte om er voor mijn ouders te zijn), 

die zorghormonen nemen af en de behoefte aan ruimte om jezelf verder te ontplooien komen op de voorgrond. 

Die levenskracht kun je krampachtig gaan ontkennen en doorgaan met je aanpassen aan alles en iedereen. 

Dr. Northrup van het Women to Women Healthcare Centre zegt dan: je kunt daarmee hier, ter plekke, sterven.. óf! Je benut de enorme belofte die hier huist.

Je hersenen veranderen onder invloed van alle lichamelijke processen. Je kunt er taboe-matig, bevreemdend, afkeer-neigend of anderszins, van weg willen kijken (want eerlijk: we zijn de eerste generatie die met dit gegeven gaat Staan),

maar je kunt het ook erkennen en je volledige voordeel er mee doen! 

Dan kom je Staan op de brug die de overgang is, kijk je terug naar je verleden, kijk je vooruit naar wat nog voor je ligt en.. ga je kíezen:

wat vanaf hier? Wíe vanaf hier? Met wat, met wie vanaf hier? En wat en wie (dus) minder of zelfs.. niet meer.

Dat hoeft allemaal niet in een dag beslist gelukkig! Je mag deze levensfase (de overgang duurt zo'n 10 levensjaren en ligt voor de meeste vrouwen tussen de 45 en 60 jaar)

volledig benutten voor ont-dekking van wat voor jóu nu belangrijk voelt.

Om de patronen die je vanuit je sociale achtergrond hebt eigen gemaakt, maar niet eigen Zijn, eindelijk te gaan herzien!

Denk hierbij aan:

- je gezin van vroeger (de liefdevol gedrukte stempel door je vader en moeder, maar ook de invloed van broers en zussen). Mijn voorbeeld is: het ondernemerschap zou vanwege m'n achtergrond nooit in me opgekomen zijn als ik niet op mijn 40e manlief tegen het lekkere lijf was gelopen.

- de familie- en regiocultuur waarin je opgroeide. Mijn voorbeeld: vlees eten, ook gerust uit de bio-industrie (!), gaf me al vroeg enorme gewetenswroeging maar het duurde tot m'n 35e om te durven kiezen voor m'n eigen-wijze 'Nee' tegen steeds dát waar ik geen mede-verantwoordelijkheid voor wilde dragen.

- de vriendengroep waar je mee om ging. Mijn voorbeeld: het praten over 'tegels in je badkamer, de kleuren van kozijnen en welke soort hypotheek' waren de gesprekken waar ik al vroeg dood-ongelukkig van werd. Nu ik meer gelijkgestemde vrienden om me heen heb verkozen, kan het gaan over het léven, kwetsbaar en krachtig. En ja, dat kostte me jaren van keuzes. 

- de normen van de persoon die al vroeg je partner werd. Mijn voorbeeld: ik heb genoten van m'n eerste liefdes, ze zullen me altijd dierbaar blijven, ik blijf zelfs van ze houden. Maar hier is bijvoorbeeld de norm van regelmatig enórm veel alcohol, gezuip en dan vooral (onmisbaar) op feestjes een voorbeeld. Dat allerlei theeën en biologische sappen nu als een soort wijnfeest ervaren kunnen worden, dat had ik op m'n 30e echt nog naar het rijk der geitenwollensokken verwezen. 

- de scholen waar je naartoe ging (leraren en 'regime', maar ook klas- en jaargenoten). Mijn voorbeeld: roddelen als norm. Oordelen als vanzelfsprekend. Voor schut zetten als normaal. Do I need to say more? Wat heb ook ík me schuldig gemaakt aan. Sorry aan eenieder die. Nu kan ik juist de pracht van anders zijn in het licht zien, júist! Kom uit de kast met je eigenheid, met wat jíj wil voor jezelf, voor de wereld. The 'eigenzinniger' the better ;-) De wereld heeft behoefte aan onze quirky oorspronkelijkheid.

- de teams waarin je werkte (leidinggevenden en collega's). Mijn voorbeeld: ondanks weerstand, want beleid gericht op 'het verkeerde', de starre protocollen: braaf de dingen doen. Sorry. No more. Ik maakte 3 jaar geleden na m'n verhuizing naar Nijmegen nog zo'n laatste panieksprong. Even bij een werkgever onder de pannen die zei ruimte te willen maken voor wat ik mee wilde brengen: o.a. ruimte voor spiritualiteit in de zorg. Nou eh.. je snapt het al, drie maanden later vertrok ik, een illusie armer. De werkgeverswereld, de zorg, was hier niet aan toe. Maar ik? Rijker in m'n vel, bevestigd in m'n eigenzinnigheid en hup: 'Liever Opgeruimd' ontstond. Na m'n onderneming voor erbij, werd dit er eentje voor een volledige werkweek, een volwaardig inkomen en een voldoening gevende plek. En nu bloei ik dus stralender dan ooit (vanwege de rouw om het verlies van Daddy Cool echt wel even wat minder) en m'n cliënten stralen met me mee! 

Alle sociale takken: zij hebben je onbewust en bewust mede gevormd. En daar mag je dankbaar voor zijn, maar nu is ook de tijd om te ervaren: zijn het míjn normen, zijn het de gewoontes, de keuzes, het gedrag, dat mij als méns past? Vanuit de wáárden die ík daad-werkelijk het belangrijkst vind?

In plaats van het aanpassen, voor het bewaren van de lieve vrede, is dít de levensfase waarin je mag gaan aanpassen aan jezelf: naar de (te)vrede(nheid) in jóu!

Naar dat waar jij in gelooft. Wat mij betreft omdat het voelt alsof je dáár, hier voor op aarde bent. Dat het je bestemming is, je missie, jouw 'dit heb ik te doen, te kiezen, hier heb ik voor te gaan, hier wil ik koersvast in ronddobberen.' 

Er is zo'n bron van unieke wijsheid in ons allen. En waar we die in de Westerse samenlevingen vaak toegedekt houden, in het kader van doe maar normaal want dan doe je al gek genoeg, is déze levensfase in meer oorspronkelijke culturen (denk aan natuurvolkeren) de periode waarin er juist naar déze vrouwen wordt gekeken. Waar hun eigen-zinnigheid wordt benut!

De Wijze Vrouw is niet voor niets een meer gebruikte term in de meer oorspronkelijke culturen dan de geëconomiseerde samenleving waar wij in opgroeiden. En waarin we leven en doorslaan. 

De vraag nu is: ga je aangepast blijven leven ('sterven' noemt Dr. Northrup het, omdat dit de fase is waarin de natuur je laat kiezen als een soort weegschaalbeeld van vrouwe Justitia hierboven in de blog) 

of ga je ontdekken en doorgroeien

Verbind je met Die Wijze Vrouw, ik noem het De Wijze Saar! :-)

Want al lijkt het soms niet (meer) zo: we zíjn natuur én de verbínding met: de natuur als geheel, met het hogere. Met de essentie durf ik zelfs te stellen.

Haal je die verbinding áán (léven), da's naar je toe of laat je het 'vieren' als in: verloren gaan (sterven, ondanks dat je lichaam het nog doet). 'Zeg maar dag met je handje, zeg maar dag-dag-dag' komt nu in me op als het lijflied in dát 'geval'.

Wijze Vrouwen krijgen bij inheemse culturen (en bij sommige diersoorten ook trouwens) die speciale plek binnen de stam. Laat jij hier, nu, tijdens deze tien kansrijke jaren, jezelf óók deze plek innemen?

Júist vanwege dat je al zoveel levenservaring en kennis hebt opgedaan (en overgedragen hebt gekregen), maar ook omdat je verbonden bent met meer dan alleen de normen vanuit 'je stam', je je zelfs met iets groters verbonden weet. Iets oers ervaart, iets krachtigs: 'iets zeer wijs huist in je'.

In onze cultuur is de overgang lang een taboe geweest, en is de sexyness en de bliss van deze fase afgehaald. Maar ik en Dr. Northrup plakken haar er weer op!

Dus: durf je deze fase te gaan pakken als de brugplek waarin je je eigen-wijze, eigen-gereide, eigen-zinnige bestaan mag gaan léven, waarin je de keuzes mag gaan maken,

die in eerste instantie nu dus níet meer voor een ánder worden gemaakt, 

maar goed zijn voor jóuw ontplooiing, jóuw ontwikkeling, jóuw zingeving en de betekenisverlening aan jóuw bestaan?! Of... 

niet. :-(

En ik weet het: voor velen klinkt dit wat (of heul) arrogant en egocentrisch. En laat dát nou precies de vergissing zijn die veel van mijn klanten tot ze bij me kwamen tegen hield om te dúrven. Laat ik maar níet.. enz.

Maar voelbaar beweegt er iets dat er uit wil (breken) en de verwachting van de omgeving dat ze 'braaf in het gareel blijven meedoen', roept angst, onzekerheid, twijfel en bescheidenheid op. Want: loyaal tot in het graf. Maar laat de plek van eeuwige loyaliteit aan niet jóuw waarden, nou juist níet de plek zijn waar je geluk ligt en de groeimogelijkheid voor de wereld! Sorry omgeving, 

je houdt deze vrouw (niet langer!) tegen.

Want je bent het vast met me eens, dat de vrouwen die het verschil maken in de wereld, in het klein en in het groot, de vrouwen zijn, die úit de aanpassing zijn gestapt, en zijn gaan doen waar zíj goed in zijn, écht blij van worden, waar hun passie ligt, hun drive, hun wens?! En dan heb ik het niet alleen over Oprah hè, maar ook over kruidenvrouw Klazien uut Zalk (weet je nog?) en over mezelf en veel van m'n klanten. Ik ben pas echt een verschil aan het maken nu ik híer sta.

Het is hartstikke nieuw. Ik weet het. En daarmee hartstikke eng. Een eerste generatie ontdekkers (of in deze eigenlijk, de eerst generatie die een U-turn maakt richting de oorspronkelijke levensloop) wordt altijd bekritiseerd om wat ze stelt. Iemand die ánders gaat kiezen dan de norm is in die kringen.. gaat bekritiseerd worden. En laat dat nou juist zijn wat Wijze Vrouwen níet tegen houdt! Ik lach hier een beetje gemeen bij. Met een vertrouwen van jewelste. 

Wijze Vrouwen (in aantocht) zien: het is nu of nooit: Ik pak m'n kans, deze levensfase, niet vanuit boosheid of weerstand, maar juist vanuit liefde en verlangen voor meer dan alleen mezelf en zélfs voor m'n kleine kringetje met eventueel het ietwat vernauwde denken, 

en ik ga betekenis geven aan wat mijn tweede helft nog voor mij en m'n leven in petto heeft.

Als dat, na met een teen in het voelen van het water, alsnóg: stilhangen, niet bewegen en op oude uitgesleten paadjes blijven lopen is: doe je ding. Als dat voor jou vrede is, cool. Dan blijf je lekker daar. Doen.

Maar als je voelt: natuurlijke processen vragen gróei vóór sterven: wandel (en surf) dan mee. Op het pad en op de golven zoals het ons óók wordt voor gedaan. Maar wat je familie, vrienden en de NOS níet uitzenden als de norm. 

'Hun norm' wordt hooguit: meer vrouwen aan 'de top'.. Maar als die vrouwen in wat voorlopig echt nog een patriarchale samenleving is, níet aan het doen zijn waar hun hart van overloopt, waar hun ziel van gaat zingen en waar hun vuurtje van gaat branden, dan komen er wel steeds meer vrouwelijke energieën en krachten vrij en bij (juich ik zeer toe), 

maar dan huiver ik wat rond: 

wat zat er oorspronkelijk ónder het verlangen naar 'de top'. Waar mocht het wat jou betreft écht over gaan, waar wilde je vrij en blij nou eigenlijk écht voor (durven) kiezen.

De overdracht-modus van vader op zoon, moeder op dochter en cultuurgenoot op cultuurgenoot, is namelijk niet wat ons unieke adem is. Dus van bijv. vader Shell-topman naar dochter Shell-topvrouw, dat is prachtig nadoen wat je wordt voorgeleefd. En ook dat: mooi hè, als het je (te)vrede(nheid) brengt. Dus ook daarvoor geldt: doe wat jóu past. En je zet ook je familie er mee in het licht. Héél warm.. daar kunnen velen nog wat van leren.

Maar wat als in jou iets unieks schuilt, wat je al tijden voelt maar geen vorm durft te geven? En zelfs het beginnen daarmee al eng is (zoals het beëindigen van een vriendschap of relatie, omdat deze je groei tegenhoudt, of het verhuizen naar een andere plek, omdat het hier op deze plek te beperkend voelt, of het opzeggen van je baan omdat je niet op jóuw manier je dingen kunt doen naar een plek met meer eigenwijze vrijheid).

Laat dan deze levensfase het verschil gaan maken. Je gaat durven kiezen vanuit dat je weet wat voor jóu geldt, je gaat jóuw leven leven en je gaat niet alleen jezelf, maar ook een ander en de wereld daarmee je grootste cadeau geven:

Your Gift.

Wat die is? Dat is vrij eenvoudig te ontdekken. En beloofd: dán dienen de stappen zich als vanzelf aan. Als stapstenen. Niet alles tegelijk. Maar met de jaren, om op deze brug die de overgang is, te benutten. 

Prachtig mooi. Ieder van ons. 

Wijze Vrouwen (in de dop), (steeds) toegewijd(er) aan hún eigen heilige waarheid. In dienst van hun eigen leven, met een groter belang voor al wat leeft.

I lóve them. En ik ben hier om ze te begeleiden. 

That's Mý Gift.

Myrea de Roo - Harteman

myrea@lieveropgeruimd.nl

Levenscoach voor vrouwen in de overgang

Wil je gratis ontdekken waar jóuw Gift ligt, in welk gebied je het te zoeken en te ont-dekken hebt? Maak dan in alle rust, de oefening in het handzame werkboekje: 

De eerste 3 stappen naar Een Opgeruimd Bestaan. Vul op de Homepagina je emailadres in en dan kun je het direct gratis ophalen in je mailbox. Ik zeg: enjoy! 

En heb je belangstelling voor het individuele traject: 'Kies als De Wijze Saar',

vul dan hieronder het contactformulier in. 

Dan maken we een afspraak voor een vrijblijvend & gratis intakegesprek via Skype, waarin we samen eerlijk bekijken en vaststellen of dat traject inderdaad passend is. Want alleen dán wil ik het aanbieden. Ik geef je in dit gesprek sowieso mijn eerste tips voor jóuw situatie. Ook als we het traject 'niet gaan doen samen'.