Van peuter naar puber naar de overgang: hier, waar je (nu van binnen) staat te stampvoeten. Nog een half leven lieverd, dít is je kans.

18-02-2020

Ieder van ons kent als moeder, tante of vriendin: peuters die (totally natural) een eigen willetje krijgen. 'Ik ben 2 en ik zeg Nee'. Díe fase.

Laat je die fase nou zelf ook gehad hebben. 'Zelluf doen', kiezen, bepalen, een enórme drang. Met nog niet de angst die je inmiddels hebt geïnternaliseerd: 

laat ik maar 'normaal doen' (want anders..).

De koppigheidsfase noemden we het toen ik nog een kinderdagverblijf leidde. Als pedagogisch manager, dus ja, ik kende alles wat erbij kwam kijken en hoe dat overdag in ieder geval, enigszins goed te begeleiden was.. Niet alleen voor de peuter zelf maar ook voor de naasten ;-)

Duidelijke grenzen bepalen en waar mogelijk ruimte geven tegelijk, dat was wel zo'n beetje de 'opvoedkundige tactiek'. Alles liefdevol maar geen gesoebat. Want daar kwam alleen maar meer heisa van.

De frustratie zíen, begrijpen, erkennen en tegelijk: een kind met stoom uit de oren, de kans geven om waar het zelf kón en mócht bepalen, te laten zien wat het wilde. Wat voor kind het dus was (is) en daarop mee deinen en in waarderen zelfs.

Grenzen stellen. Punt. Én positief bekrachtigen. Dat ging en gaat prima samen.

En daar kwam dan, achteraf gezien niet heel veel jaren later, de puberteit al om de hoek zeilen. Weet je het nog van jezelf? Waar jij verzet pleegde, uit wilde breken en waarom dat was? Da's ook weer een mooie 'schatgraven-oefening', degenen die me volgen, kennen ze. Ze zijn zeer helpend om te bepalen waar je ook nu nog baat bij hebt. En altijd zult hebben. Welke thema's, elementen, keuzes.

Veel generatiegenoten zitten er nu als ouders middenin (zeg ik niet-jaloers), in het naast hun puber staan (met vaak het gevoel: er tegenover te staan..). En anders ken je deze fase met bijkomend gedrag wel van de verhalen of het zien in de omgeving. 

Als je nu als volwassene deze levensfase beschouwt: zie je de (ook hier weer: gezonde) drang en nood om uit te breken, je los te maken, los te komen (maar hoe?), je identiteit te vinden en daarvoor (mogen) kiezen.

Dus ook hier kijk je soms naar een, nu een niet op de grond liggende maar (extravert), met deuren smijtende of (introvert) rood aanlopende 'gefrustreerde' over

'als iets niet kan of mag'.

Bij mij gaat er meteen iets in mij op 'aan' als ik terug denk, namelijk, dat m'n vriendinnen vaker en langer uit mochten dan ik. En ik kreeg het met geen mogelijkheid voor elkaar dat ik óók...

De verhalen op maandagochtend in de meiden-wc op de HAVO, over wie met wie had 'gestaan', hoe goed de band You & Me nou weer was.. Ik stond erbij en keek ernaar. En baalde als een stekker. Maar streed door voor 'm'n recht' en bouwde langzaam-maar-zeker (vooral qua tijdspad) aan: 

dat ik 18 werd en het vanaf daar zelf mocht bepalen. 

Hallelujah: freedom! Ein-de-lijk.

Vanaf daar ontvouwt zich je toekomst, minstens een deel van je leven. Maak je de keuzes die je maakt. Qua opleiding, verkering/partner, woonplaats en vrijetijdsbesteding (vaak in eerste instantie gekoppeld aan je ouders, je partner en je vriendengroep). Hoe bewust die keuzes zijn is verschillend want dat hangt natuurlijk met veel factoren samen.

Maar wees eens eerlijk? Ieder van ons leefde in een vrij land en bewandelde tóch voornamelijk hetzelfde pad als de buren.

Onderweg jezelf regelmatig afvragend: is dit het leven dat ik wil. In het huis, met het werk, met deze mensen, deze spullen, deze activiteiten, deze leefstijl.

En zonder al te diep te gaan (het weg te wuiven), kabbelde het voort. Kreeg je kinderen of niet, hobbelde je mee met de mensen in je omgeving of niet, bléven de mensen die er al waren of niet. En waar nam je onderweg nou echt actief het heft in handen? En gaf je het heft weer af, of hield je het moedig bij je? Of werd het zelfs alleen maar méér, qua ballast en normen van.. ja, van wíe eigenlijk?

Tegelijk: je leerde jezelf kennen, je leerde het leven kennen, je leerde de wereld kennen. Alle relatief (want we weten maar een deel), maar je begrijpt me. Je werd wijzer. Gek genoeg vaak niet eigen-wijzer. Want dát werd spannender, misschien wel te spannend? Er is namelijk een norm, niet altijd op schrift, maar wel in het dagelijks leven, in de kringen waarin we ons bevinden, en die zijn vaak zo klaar als een klontje.

En waar je dan nú aangekomen bent! Dat relateert, alleen al vanwege je hormonendans (een soort stoelendans, sommige gaan niet meer zitten, zijn af en verlaten de dansvloer), aan de puberteit. Je hersenen veranderen op een manier die we niet vaak teruglezen.

Het hersendeel dat verband houdt met intuïtie komt meer op de voorgrond. Je wordt je bewuster dan ooit van: of de dingen voor jou kloppen of niet. Wat er goed voelt en wat aandacht behoeft. Niet te negeren helderheid ervaar je eerst vaker, dan vaak, later vooral dat :-)

Afhankelijk van onze bereidheid om te durven kiezen voor gewenste veranderingen die onszelf voelbaar goed doen (think 'todler & teenager'), bíijft dat intuïtieve deel wakker, of mijns inziens mooier: gaat het sterker worden want getraind raken.

Het ontkennen en wegduwen van je verlangen is ook een optie.

Daarmee ga je intern vlammen (voorbeelden: opvliegers, huiduitslag, maagzuur, bloedneus?) in plaats van extern (in je dagelijks leven uitdragen en doen wat je toe mag komen). 

Extern vlammen op een Wijze die innerlijk rust geeft: voldoening. Die jouw zingeving raakt. In plaats van stressplekken en frustratie.

Dat opvliegers (en andere lichamelijke klachten) en stemmingswisselingen door innerlijk opgebouwde stress toenemen, is iets dat in de reguliere gezondheidskunde nog maar weinig wordt benoemd (of erkend? Want: da's maar 'zweverige heksentaal'. Terwijl we zoveel zouden kunnen leren van een meer holistische kijk en van bijvoorbeeld ook Oosterse zienswijzen. Van body, mind en spirit samen zien, omdat we dat zijn, we zijn niet alleen een lichaam.)

Wij westerlingen zijn echter meer van de feitjes. Noemen hormonen tot in detail bij naam, berekenen de numerieke waarden maar vergeten de vrouw met haar verlangen, achter die waarden. Iemand met wáárden als in: deugden. 

Ik ben er inmiddels van overtuigd dat we veel meer op daad-werkelijk voelen (naar binnen durven keren, wat speelt zich daar af?) en doen hebben te focussen (daar mee te bewegen, mee te kíezen!). Beter dan met het (met pillen en 'kennis') de kop indrukken van klachten (de kop indrukken van verlangens en nodige keuzes?! Neeee! Don't! Haha..).

De boodschap huist namelijk dus ín de klachten. Natuurlijk ook in karakter en in je individuele fabriekje (in aanleg), in voeding en gerelateerde leefstijl,

maar wat benutten we nog te weinig:

wat kunnen we zelf eindelijk in het licht gaan zetten?!

En wat kan onze omgeving daarbij van enorme waarde zijn in deze levensfase waarin een verschuiving niet een optie maar een noodzaak is! Da's net als bij de peuter en de puber. Krijgt deze fase de liefdevolle bedding, dan komt een kind en een jongere er sterker uit. Én heeft de relatie zich ook nog versterkt. Dus don't worry omgeving: als het écht en goed is dat jullie er zijn, dan blíjven jullie écht wel en wordt het zelfs beter dan ooit. That's a promise.

Je hebt keuzes te maken op de brug van verleden naar toekomst, wil je je leven aanpassen aan jezelf, aan wat jóu laat Staan, in balans laat geven & ontvangen. Aan: wat jouw welzijn op alle vlakken dient. En waardoor jij een ander en de wereld het beste kunt dienen, het beste van jezelf kunt geven (waarmee jij dat ook ontvangt).

Je omgeving, jóuw omgeving, mag je support geven, ruimte geven. Én mag grenzen stellen. Wat voor hen niet kan, onmogelijk of niet passend voelt, dient respect te krijgen. Je leeft niet op een onbewoond eiland, en sociaal wil je blíjven tóch? Maar echt niet iedereen kan en hoeft een leven lang met je mee te wandelen.. Ja, ik weet het, hier raak ik pijnlijke snaren. Want je zal niet de eerste zijn die gaat ontdekken dat jouw cirkel van 15 gaat verschuiven. (Cirkel van 15: de mensen die je als jóuw keuze, het dichtst bij je hebt staan).

Wie hier gaat ontkennen dat er in deze levensfase, op deze plek met uitzicht, ook maar iets in haar leven verschoven dient te worden, is bovennatuurlijk. Zij heeft blijkbaar als vanzelf, op haar levenspad, alle voor haar ideale keuzes gemaakt, alle perfecte mensen, werk en andere omstandigheden getroffen en heeft geen enkele reden tot beschouwen waar ze staat, en wat en wie er vanaf hier meer en minder ruimte dient te krijgen.

Ik zeg dan niet Gefeliciteerd, ik zeg: dream on & deal with what will come next. En ik hoef geen gelijk te krijgen hè, maar houd rekening met dat je ergens een boomerang-effect gaat krijgen van het niet manifesteren van je emoties en je verlangen.

En zeg ik als ex-Stervensbegeleider: laat dat Liever niet je laatste levensfase zijn. Het is dan nog maar kort vooruit blikken en lang terugkijken. Naar jouw pad hier op dees aard. Met vrijheid en onvoorwaardelijke liefde als meekregen geboorterecht.

Dus kom je staan op de kansrijke brug die de overgang is? Durf je alleen of met mij te beschouwen wat er vanaf hier bij te stellen is, te kiezen, te doen?

  • Zodat jouw interne peuter, eindelijk wat lucht krijgt omdat ze hier wél zelf mag bepalen wat goed voor haar is en nu ook zelf kan overzien of het wijsheid is ook nog.
  • Zodat jouw interne puber eindelijk haar eigen grenzen (in plaats van de normen van een ander) kan volgen, welke kant zich die dan ook maar mogen uitbreiden of door jou zelf ingeperkt worden.

Op het gebied van voeding mag ik bijvoorbeeld inmiddels wel weer meer terug naar m'n ayurveda-leefstijl, want wat ben ik daar de afgelopen maanden door de omstandigeheden van af geweken (de Goede Reden is goed, maar een excuus als smoesje is een fake-reason en ik wil eerlijk zijn naar mezelf.) En nu ik het zo zie en wat ik schrijf, denk ook ik: er mogen weer wat spullen het huis en m'n leven uit en er mag weer meer muziek en fietsen m'n leven in. Met bijbehorend theaterbezoek, terrasjes, steden, dansen en lege agenda-dagen).

  • Zodat! Want daar waren en zijn we: De Wijze Saar kan gaan Staan. Jij kunt, want van jezelf, mág gaan Staan. Je tweede helft kunt gaan léven. Niet meer als peuter beschermd, niet meer als puber beperkt, nee, zelfs niet als doorsnee-volwassene zichzélf ingeperkt: 

Door je eigen keuzes te maken en er vertrouwen in te vinden, raak je bevrijd van alles wat je onderweg als beperkende overtuiging wás gaan hinderen.

Maar wat je niet langer tegen houdt. Waardoor je niet meer steeds niet-doet of uitstelt, hey, da's bijna hetzelfde, maar waardoor er iets heel gezonds in beweging komt!

Wat, net als het intuïtieve deel in je brein, bij gegeven training, ruimte, aandacht en tijd: alleen maar doorgroeit.

Dat voelt nu nog veel, groot of spannend misschien, maar iets in jou heeft dat vuurtje allang branden. De enige vraag is: lig je er als het ware stampend mee op de grond omdat het geen ruimte krijgt, smijt je met je woorden of met de deuren omdat de ingehouden frustratie over dit-is-niet-zoals-ik-het-wil er op een manier uit moet zonder dat je de keuzes maakt óf

  • ont-dek je deze fase dat er iets verschuift in je lichamelijke staat van Zijn,
  • dat verbonden is met (een ondernemerscoach noemde het eens) je zielsverlangen,
  • waarmee je kleine en/of grote keuzes te maken hebt,

wil het stoom niet uit je oren komen, de frustratie niet in je gezin en de ontsteking niet in je lijf gaan zitten.

Neem rustig een jouw passender leefstijl aan. Eentje die jou écht goed doet en die daarmee gelijk je overgangsklachten verlicht.

Hoe te beginnen?

  • Met schrijven zeg ik. Gewoon vriendelijk en vrij, wat er in je leeft dat ruimte nodig heeft. Zo ontdek je vast al íets. Koop een mooi schrift of schrijfblok en schrijf dagelijks íets vanuit jouw eigen gedachten, gevoelens
  • Met een eerste verlangen erkennen door er uiting aan te geven. Wat dat is, kan alleen jij bepalen: leren mediteren, een vriendschap beëindigen, niet meer naar het feest gaan waar je steeds doodongelukkig van thuis komt, op zangles gaan, je kledingkast drastisch opruimen waarbij minstens een derde weg gaat..

Met een eerste verlangen ruimte geven, komt het volgende op haar tijd ook boven drijven. En als jij het de liefde geeft die het verdient (eindelijk! Je mag er helemaal zijn!), dient het volgende verlangen (concreet), de volgende behoefte (een waarde, sfeer, gevoel) én de volgende grens (wat niet of zelfs nooit meer), zich aan.

Dus ben er klaar voor. En je omgeving erbij. Here comes the new, nee, wacht even, here comes the réal you! Niet dat de weg alleen maar makkelijk gaat zijn. Er is onkruid. Én er zijn bloemen. En op een gegeven moment zie je dat het onkruid óók prachtig is. Dat het óók bloemen zijn. In disguise.

Dus gá, onderweg.

Met nog een half leven te leven: highfive. Of een hug, jij mag kiezen.

Lieve groet,

Myrea

Levenscoach voor bescheiden vrouwen in de overgang (da's inclusief de peuter, de puber en de volwassene in ons: 'De overgang combineert de wijsheid van eerdere levensfasen en brengt deze op een hoger plan'. 

~ Vrouwen Gezondheid Centrum, Maine.)

p.s. NIEUW!

Voor het bewezen individuele coachtraject: 'Kiezen als De Wijze Saar':

deze geef ik per maart online per Skype 

óf 

de 7 sessies vinden plaats bij Aqua Viva in Nijmegen (jij mag kiezen wat je het prettigst vindt), 

daar huur ik namelijk per maart een fijne plek om het coachprogramma te geven aan eenieder die me het liefst aan tafel heeft zitten ;-)

Meld je per mail aan voor een gratis en vrijblijvende SaarSessie, waarin we kijken of dit coachtraject van Liever Opgeruimd, voor jou is:

mail me kort je belangstelling op myrea@lieveropgeruimd.nl

Durven, want mógen kiezen. Een Nieuw Begin. That's what it's all about.

Ik hoop je te treffen in de mail! Myrea