M'n pa gaat dood. Hoop ik..

29-10-2019

Dit weekend was ik 6 jaar 'legally connected' in love (geregistreerd partnerschap met manlief). 

We vierden dit met een lang weekend in een knus boshuisje op de grens van Salland en Twente. En we boften met het heerlijke herfstweer natuurlijk! Geuren, kleuren, heaven. Dus ja, gefietst, ja gewandeld, ja Deventer, ja terras.

Toen Mich gister even van z'n fiets stapte en op zijn telefoon keek voor de route naar onze vegalunchplek zag hij de berichtjes. Dat m'n broer me probeerde te bereiken. Ik keek op de mijne en zag 15 gemiste oproepen. En wist meteen: pap. 

Broer boekte direct een ticket (hij woont abroad) en ik besloot om hem morgen (da's vandaag pas) na te komen. Het klinkt misschien koud maar believe me, het is júist zachtmoedig gekozen. Er is de afgelopen jaren iets te veel gebeurd om er halsoverkop voor m'n pa te zijn en m'n gebleken stevigste anker hier achter te laten. Want dat hij wél afhaakte, daar heb ik alle begrip voor.

Nu ik weet in welke goede handen hij inmiddels is beland (een superlieve verpleeghuisplek waar we hemel en aarde voor hebben bewogen) mág ik kiezen voor.. 

En nu ben ik dus onderweg. In Nijmegen m'n tas omgepakt en hop, de trein op. Het maakt melancholisch en weemoedig (wat is eigenlijk het verschil..?).

Met zijn heengaan ben ik o.k. 

Dat het eindelijk mag. Het maakt me ook onzeker want wat als ie nu wéér opkrabbelt.. Dan is dat zo (> Ik weet inmiddels dat er vanaf hier geen weg meer terug is)

maar al 7 jaar deze rollercoaster is bést een ding, voor de patiënt zelf voorop, maar ook voor naasten. Steeds voorbereiden op.. en door. 

Zeker als er persoonlijk ook één en ander speelt.

Ik Weet dat hij z'n grens bereikte met het hulpmiddel dat ten goede bedoeld was. Dat dát voor hem de grens bleek die niet meer oprekbaar was, daar zie ik m'n pa volledig in terug. 

Er is veel te zeggen over zijn ziekte (Parkinson en parkinsondementie) en wat ons de afgelopen paar jaar is gebeurd (ik kwam voor het eerst met advocaten en rechter in aanraking, heel heftig en ja dát was heel verdrietig, zeker ook vanwege de gevolgen voor vertrouwen en loyaliteit in de familie). 

Maar dat allemaal noemen hóeft gelukkig niet meer.

Ik zag m'n pa in íeder geval steeds meer inleveren. Zo ver, dat ie z'n eigen grenzen inmiddels al twee-handen-vol-keer over is. Maar het leven niet losliet. Alsof hem hier nog vanalles te doen stond. En dat begreep en begrijp ik.

Want alleen al het persoonlijk scheefgegroeide recht breien, dat wilden we het liefst allemaal wel. Maar soms is dat niet even zo gedaan. Zoek je naar opties en kun je enkel doen wat je wél kunt doen. 

En er nu samen zijn, Staan, hier. Dat is wat we dus wél kunnen doen. Waar we elkaar vinden. In de overlap van alles wat goed is en was.

Het melancholische, het weemoedige? De tijd. Familie. Het leven. 

Dat je geboren wordt en dus ook dood gaat. Dat ook (jouw, mijn, onze) ouders vertrekken of al vertrokken zijn. Tussentijds en/of aan het eind van de rit. Dat je het tussen die 2 uiterste polen, of in díe cirkel 

hebt te doen, hebt te kiezen, je leven. 

Wat, met wie, waarvoor. Ongenadig met oplopende butsen en deuken, maar onvermijdelijk ook met heerlijkheden van welke soort dan ook.

Dat vooral moed om bepaalde keuzes te maken de aanmoediging van mijn onderneming is, dat is in inmiddels helder hè. Om te gaan voor je wáárden, zodat het leven jóuw leven wordt. Waarmee je het beste van je zelf kunt (blijven) geven.

En dat je ieder die je lief is en die jou voldoende overlapt of aanvult, verbonden houdt. Mits die liefde je sterkt in plaats van verzwakt. 

En dat dat dus soms een vriendschap of relatie beëindigen betekent, een ouder wat laten 'vieren', een nieuwe woonplek, andere hobby of nieuw werk inhoudt: c'est ça! 

Part of the process of living life. Als het een beetje jóuw leven mag zijn tenminste.

Ik vermoed dat ik niet de enige ben die met de jaren, toenemende wijsheid ervaart, meer regie, meer keuzevrijheid. Meer moed, want: ook angst. Tuurlijk ook angst!
En dat ouders met ieder hún proces en keuzes daar natuurlijk een rol in spelen, dat ís. Wat je kunt doen? 

Dat, hén, met mededogen Zien en vanaf dáár (tóch) zachtmoedig je éigen keuzes maken. 

Omdat je niet je ouders bent. Maar dat je hier, in het midden van je leven, ergens tussen jóuw 2 polen van geboren worden en heengaan in, 

jóuw blauwdruk mag achter laten. Voor jezelf, een ander, de wereld. 

Ik wens voor m'n vader en daarmee voor ons dat dit het inderdaad is. Hij hóeft niet méér van dit. Dan zwaait ie nu toch echt Liever af. Hoe graag ie ook zou zien hoe het verder gaat met ons, zijn kids en onverwacht 3 jaar geleden

tóch nog een klein-kidje! Hoe gaaf dat ie dat nog heeft beleefd door 'het zo lang weten te rekken'. 

En 'I pray' en ik verwacht, dat het rustig mag gaan. 

Dat er licht schijnt op hem, op ons. Dat vergeving voor alles wat 'nogal onhandig' was, gegeven en ontvangen wordt. En dat ieder daarmee voor altijd voelt: het was nogal stuntelig en ahum.. weinig heldhaftig hier en daar, en tegelijk: het was ook Heel Goed. 

Leerzaam vooral :-) Noem het Liefde! 

Dag pap,

megabedankt. Voor dít leven en voor dát. Heb ik vooral achteraf steeds, echt wel gevoeld. Met het op jouw manier nog even 'melden'.

We Zijn Er. 

Je gaat zelf maar niet alleen.

En weet dat ik mijn anker heb. In mezelf én naast me. Hopelijk nog een flink veelvoud van 6. 

Liefde, voor het leven en m'n naasten,

en voor iedere dochter die door iets in dit verhaal 

op haar manier of in haar geschiedenis geraakt wordt. 

Je staat niet alleen.

Myrea

Dochter.

Deze week gewoon maar even dát. En voel je zeker uitgenodigd als je iets wil delen over wat het bij jóu raakt, 

iets van toen, nu of rond 'wat nog komen gaat':

myrea@lieveropgeruimd.nl