Manlief wordt 50 (En het is niet altijd leuk: 5 tips!)

16-06-2020

Misschien mag dat wat tussen haakjes staat -Het is niet altijd leuk-, wel heul on-Instagram-waardig,

de titel zijn.

Maar deze markering van 50 levensjaren geleefd verdient,

zeker in -mijn-op een kratje staan- als midlifecrisis-coach,

natúúrlijk ook aandacht.

Dus ja:

ik wil en héb eerlijk te zijn.

Bij de schilder (female version) thuis, bladdert de verf soms ook van de kozijnen. Misschien wel júist op haar eigen kozijnen wél, 

en bij die van haar klanten dus niet. Service-gericht, klantgericht. Dus ja hier in Nijmegen wordt het leven, óók geleefd.

En de relatie, de overgang en de midlife flink doorleefd ;-)

Voorop en blijvend graag (Inshallah): hij is m'n mán. Het is de eerste die ik die rol wilde toebedelen (hij andersom ook mij als zijn vrouw, zeg ik nog altijd vereerd). Daarom voelt het na 7 jaar geregistreerd partnerschap nog altijd zó speciaal.

Het was de eerste, met wie ik bij het gemeentehuis m'n handtekening wilde zetten onder een document waarmee we bezegelden,

dat we voortaan ook wettelijk een stel waren en zijn. Voor hem gold hetzelfde.

En we waren nou niet bepaald elkaars éérste voorbijganger 'in die zin'. Dus voor het eerst plakte ik op m'n 41e iemands achternaam vol overtuiging achter de mijne.

"Trouw niet voor je 40 bent," vond ik vroeger al geen verkeerd lied. De boodschap 'verstond ik vroeger nog niet helemaal', maar intuïtief lag er een Waarheid in verscholen. De waarheid van de mensen die ons vóór zijn gegaan. En ik begrijp nu volledig, dat een iets verdere rijping door levenservaring, 

ándere afwegingen brengt.

5 tips waar deze blog niet écht over gaat maar die wel zeer van toepassing zijn:

  • Vier z'n 50e verjaardag (en ook straks z'n 51 en verder) op Zijn manier! En niet op de jouwe. Laat staan die van je moeder of je vriendinnen. Laat los hoe het heurt en zie hém. Dit is Zijn Dag. Kom Uit De Dramadriehoek van jullie tweeën als die van toepassing is (dramadriehoek in plaats van twee-eenheid = die van 'als het ware' ouder - kind - volwassene: Ben je in dit 'geval' zijn moeder aan het spelen en is hij jouw kind aan het zijn, door toe te laten, of sta je sterk gelijkwaardig in de relatie). Reacties als: "Ja maar, dat is toch léuk!" (bijvoorbeeld een tuinfeest waar hij niet op zit te wachten), zijn er om jouw hoop te vervullen en niet om zíjn dag en gevoel van heerlijk jarig zijn, te dienen). Vrouwen aller landen: hoor uw man. En volg hém op dan toch minstens déze, namelijk: zíjn dag.
  • Hoe gáát het nou eigenlijk écht met hem hier, op en rond zijn 50e? Hoor oprecht (da's vriendelijk dus) belangstellend waar hij nu staat en waar jullie daarbij staan in zíjn beleving. Heb het op een voor jullie beiden prettige manier over het leven. Als dat ergens zinvol is, is dat zéker (ook) hier, op deze *dingdong* 'midlife's here!' 50-plek. Laat hem uitpraten en oordeel niet over zijn mening of gevoelens. Doe er juist iets knus, gezelligs of sexy's omheen: romantisch uit eten bijvoorbeeld, een fijne massage of een soepje met een biertje in de kroeg (De Blauwe Hand bijvoorbeeld, superknus!). Steel bij deze gerust de 10 leefgebieden uit mijn coaching (wonen, werken, recreatie, relaties, ontwikkeling, zingeving, financiën, verzorging, gezondheid, inspiratie), om eens laagdrempelig te horen op welk terrein (flinke) winst te behalen valt. En ga niks oplossen maar stel je ten doel hem te horen. Hang niet de therapeut uit. Wees wie je bent: z'n vrouw (of vriendin).
  • In al jullie communicatie: vraag en hóór in plaats van: reageer invullend vanuit jóuw referentiekader. Je kan naderhand áánvullend (da's wat anders dan adviserend!) zijn, maar het kan erg afstotend zijn (waarmee je hem -floep- kwijt bent in het gesprek) als je meteen weg beweegt van welk punt hij maakt. Wij ratelen vaak vanuit ons eigen wereldje (en vanuit angst), maar lieverd, hij heeft óók een wijze wereld. Laten we blij zijn dat ze er zijn, onze mannen, en laat je heerlijk inspireren door een andere denk- en leefwijze. Houd liefde-met-jeux in de relatie. Je kent 'm nooit helemaal, daarmee blijft ieder gesprek een soort kennismaking. 'First date, very attractive!' 
  • Stop na dit first date gesprek, vanaf dit punt van 50, met zeuren / klagen en negeren. Als je dat al doet. Mijn stelregel hier, op de brug die de overgang óók is: 'Mature your character & find your peace'. Het geeft jou (en hem) megawinst. Het vraagt wat moed en innerlijk werk, maar 'dan hedde ok wa'. Het vraagt om naar jezelf te leren kijken, naar jouw verantwoordelijkheid, je eigen aandeel in 'hoe het ervoor staat' of 'wat er gebeurde zojuist'. Conflicten ontstaan vaak vanuit pijn. Één van de twee werd geraakt en schiet in boosheid (gecamoufleerd verdriet). Hetgeen jíj ontvangt als negatieve boodschap, en op die bepaalde manier interpreteert, is vrijwel nooit op die manier bedoeld (check het, het zegt vaak iets over je eigen opgelopen deuken in het leven). En daarvóór dus al: wat deed jíj (niet), vanuit welke gedachte, waardoor die ander nu.. Vul dan maar in. Maak je excuus voor het niet zien van de ander, voor je niet-volwassen uitingen, stap uit de Dramadriehoek (ben je moeder, ben je het kind óf: 'the grown up' naast 'the grown up') en daarmee: herpák. Jij en Hij. Equal & lovable! Die wijsheid: Het grootste 50+-relatiegeschenk.
  • Pak jullie agenda's en plan! Niks gaat vanzelf altijd maar goed. Dus ook als het niet de fijnste tijd is, bijvoorbeeld in tijden van veel emotioneel gedoe, júist dan: haal op een vast moment in de week, of in de maand, jullie agenda's tevoorschijn en plan iedere week 'bijzondere samen-tijd'. Waarop je niet met anderen, niet met werk, niet met beeldscherm, maar alleen maar samen-fijne-dingen-doet. Of dat nou dat kroegje, de film (inclusief drankje dan hè), een restaurant, een mooie wandeling, picknicken of een nachtje weg is: het houdt het vuurtje brandend. Of je laait het weer wat op zo je wil.

En voor wie nog zin heeft om mijn oorspronkelijke blog van vóór deze tips ontstonden te lezen: pak even thee, want kort zijn op papier, is niet mijn talent ;-) En anders: tot een andere keer! (En reik uit hè, als je graag wat extra support hieromheen kunt gebruiken: myrea@lieveropgeruimd.nl)


Manlief bleek toen ik 'm leerde kennen volgens een levensfilosofie te leven, die een grote groene overlap met mijn visie had en heeft. Eentje die ík op m'n 20e en 30e echt nog niet uitgedokterd had (hij toen al wel, hij studeerde notabene mede daarom Milieukunde).

En het bleek naast m'n man, degene te zijn die mijn róts is (of andersom: de kip en het ei). Degene van wie ik mág afwijken, want ik mag wiebelen wat ik wil: hij Staat er.

Hij is echt degene die voor mij voelbaar én beredenerend, echt niet voor niks op m'n pad kwam. Ik dank gerust het Universum voor 'het brengen waar ik om vroeg'. Hij kwam sneller dan míjn Bedoeling was maar hey: wat is Tijd in deze?!

Één van de eerste dingen die hij stelde (als een soort 'arbeidsvoorwaarden'), nog net niet op onze 1e date-dag in Den Bosch maar niet veel langer daarna:

'Voor mij is monogamie een vereiste'. En met een vader als schuinsmarcheerder, iets dat altijd als buspassagier blijft meereizen, was dat voor mij bést een fijne soort-van-1e-voorwaarde. Ik had eerder geboft met dat dat me gegund bleek. Bedding. 

En die me als trouwens als één van de eerste vragen stelde, vanuit vertrouwen en verwondering:

Waarom ga je niet voor jezelf beginnen?

En hier zit ik dan! Want ja, dat kwam tóen pas in me op: why nót?! (Een goed uitgangspunt is bij dát soort levensvragen-vol-oprecht-verlangen trouwens:

Wat is het ergste dat je kan gebeuren en ga je dát scenario aankunnen?)

We zijn yin (ik) en yang (hij).

Gevoelsmens (HSP zelfs, hoog sensitief persoon, de introverte ADD'er: c'est moi)

en Verstandelijk baken (hij, vertoevend op de rand van autistisch zelfs, vindt ie ook zelf).

Dat brengt een (h)eerlijk rond-geheel voort. Maar ja: rolt dat zwarte balletje dus regelmatig heul vrouwelijk, van links naar rechts - en terug. En zoeken we op die momenten bewust of onbewust naar de gemeenschappelijke balans van:

de ander Zien én tegelijk jezelf niet uit het oog verliezen. Er beiden mogen zijn. (Tussen de soep en de aardappels, zonder persé zwaar gesprek en liefst met humor, maar dat lukt echt niet altijd).

Zodat de relatie floreert, wij (ook sámen dus) floreren. (Het inmiddels misschien wat gedateerde boek Mannen komen van Mars, vrouwen komen van Venus, kan een prachtige eerste inkijk geven in elkaars wereld folks. Naar mijn mening een boek voor twintigers, dertigers hooguit, maar als je het gemist hebt en je begrijpt elkaars wereld niet: Go! Run to the library of kijk even op Marktplaats).

Waar ík -vanuit gevoel met een angstreactie- m'n emoties in kan duiken (en m'n coachkunst dan even verlies, dat de emotie echt niet hóeft te volgen op een gevoel),

haalt hij me met 3 opmerkingen weer boven water.

Waar híj star kijkt en op de feiten gebaseerd kiest, schijn ik een lichtje bij op de optie van

'iets verbindender misschien?'. Lol.

En dít vaar-water verkiezen, hád ik op m'n 21e, volwassen en wel, toch écht nog niet gekund.

En zo is onze relatie een dagelijkse uitdaging en aanwinst tegelijk. Wordt er naast regelmatig gebotst, véél geknuffeld in deze dynamiek. Lopen we elkaar in de weg én groeien we met de momenten, ook zeker dus in deze levensfase nog.

En die hééft al een extra Kijker nodig! Een Uitzoomer op de Situatie. Een ahum.. coach. 

Want waar mannen in hun midlife bijvoorbeeld veelal neigen tot 'meer dichtbij', minder uitdaging qua werk(uren, inhoud), maar lét op, wél: er hartstikke toe blijven dóen en de kracht, stabiliteit en kunde, ook willen wéten (horen!)/voelen,

neigen vrouwen in hun midlife eerder naar de deuren ópen, nieuwe routes op hun levenspad met passendere eigen-wijsheden. Denk gerust aan De Wijze Sarah (bij natuurvolkeren en bij verschillende diersoorten krijgen vrouwen die plek en rol, ten bate van iedereen die verbonden is aan 'de stam').

Voorbeeld van mijn Abraham: ik leerde hem 7 jaar geleden kennen en toen werkte hij voor Artsen zonder Grenzen, organiseerde vanaf een soort ground zero, tijdelijke ziekenhuizen op Haïti, in Ethiopië en op de grens van Syrië/Jordanië met uitzicht op 'waar de bommen nog vielen'. Ik werkte toen als coördinerend begeleider bij de RIBW in Hilversum. En ik vond dát al avontuurlijk: psychiatrie, lekker alleen in m'n flat, in niet mijn oorspronkelijke deel van het land :-)

Vanaf dat moment gingen de lijnen van avontuur zich keren. Hij vond het na z'n missie in Nigeria mooi geweest en wilde gaan genieten van ons rustiger leven sámen. Ik begon toen dus, na nog twee opleidingen bovenop de berg kennis die er na toen 20 jaar welzijnswerk/hulpverlening op dat gebied echt al wel was, juist voor mezelf (en ondernemen = avontuur, dus voor wie er over nadenkt: Dan weet je dat vast.).

Hij ging vanuit huis werken, zonnepanelen-calculaties en -offertes maken én mijn bedrijfsadministratie doen, ik bouwde mijn coachprogramma en ging HSP-workshops geven in het land. Als ik thuis kwam, was er (gezond! Even wennen, haha..) gekookt en konden we samen weer

op avontuur in deze relatie.

Want dát bleef en blijft het. Uiteindelijk zijn we trouwens wel naar zijn Nijmegen verhuisd. Waar hij veel beter op z'n plek is dan dat hij in 'mijn verkozen Bussum' was. En ik als Gypsy Hippie gedij nou eenmaal overal waar een bieb, treinstation, koffietentje en natuur in de buurt is. Maar ik wortel nergens diep en landde dus met gemak ook mee hier.

Mijn onderneming vormde ik om van 'LIV! Levenscoaching' algemeen, naar 'Liever Opgeruimd' voor HSP-vrouwen in hun midlife met al hun dralen op een kruispunt (het gevoelsmatig vastzitten) met alle onrust vandien.

Dat mij van 'rond mijn 40e' zo bekend was (vastlopen), al vanaf mijn 35e (eerlijk? 30e) gaande was geweest en waarbij ik had geleerd, met welke tools en mindset eindelijk mijn stappen te zetten. En hoe m'n keuzes te maken. Die van m'n hoofd naar m'n hart. Dát was míjn thuisreis geweest. Dáár ben ik inmiddels wél stevig geworteld. In mezelf.

Manlief koos om zijn zonnenpanelen los te laten en te gaan doen waar hij altijd van heeft gedroomd: op de vrachtwagen rijden. Hij haalde z'n vrachtwagenrijbewijs en rijdt nu eenvoudigweg-gelukkig, 2 tot 3 dagen per week door het land.

En het allergelukkigst is ie thuis in een soort comfy-zone van vrijheid. Met de (liefst geplande) activiteiten waar híj zingeving ervaart: gezond, basaal leven. Biologische boodschappen, koken, sporten/bewegen en hier en daar aanleggen in een gezellig kroegje of restaurant. Met mij of met vrienden. Ergens een stad in, maar hooguit een paar dagen want 's avonds weer naar huis is ook prima. Vakanties mogen langer, maar Europa is wel 'ver genoeg'. Vol van mogelijkheden die Hem Zelf en Ons Goed Doen.

En ik: bouw m'n onderneming uit. Groei met Liever Opgeruimd. Ontdek nieuwe mogelijkheden en Begin Pas voor m'n gevoel. Nú begint het écht! Ik wil naar Rome, Zweden (valt gelukkig in ook zijn gebied),

en eigenlijk dagelijks uit lunchen op de plekken die me zo gelukkig stemmen (niet altijd Zijn Gebied). Wat dat betreft zit ik in Nijmegen (ooit vega-hoofdstad) Beter dan in 't Gooi. Maar ook daar was het superfijn vertoeven.

Ik breng m'n therapeutische coachhulp bij de vrouwen die op dit moment vast zitten en voor wie de beweging (uit het hoofd, in het hart) zo wénselijk is, maar die niet weten hoe in hemelsnaam, uit dat overvolle hoofd te komen is! Ik voel urgentie, háást zelfs een beetje, want over 2 jaar sta ik zelf vol-op-die-50:

Met zín, krácht! Ik sparkle daar met veel van-het- dralende-kruispunt-weg-bewogen vrouwen! Met veel Wijze Saars mét mij.

Ik weet (in plaats van waan) me ondertussen geborgen bij mijn liefhebbende man en voeg me dankbaar binnen onze gezamenlijke kaders. Dat vraagt hier en daar wat aanpassing (een relatie is óók compromissen sluiten) en een béétje dimmen soms (qua ideeën, ambities en aannames). 

Want dit ís 'm. Zuinig op zijn (en nooit vanzelfsprekend gaan vinden), op deze 'Zen-man' zonder dat ie zich ooit zo zal noemen (maar hij is het er éigenlijk hartstikke mee eens). De rúst, het basále, de eenvoud. 

Hij is waar ik als innerlijke stuiterbal zo thuis kom. In al m'n bubbly living, iets wat hij weleens zijn wereld uit wenst hoor. Zeker als mijn bubbly lifestyle zich afwisselt met een hyperfocus (ADD-kenmerk) en hij als het ware in een bushalte op me aan het wachten is. Terecht word je daar als partner soms narrig van toch?

Eigenlijk kán ik alleen maar blíjven bubbelen dankzij zijn liefde en rust. Ik leg me na (over)werk en tijdens onze uitjes, aan zijn veelal volle accu (hoezeer die dan ook werkt op verstandelijke beredeneringen). En ik geef ook hém. Natuurlijk. 

Prikkels kunnen hier van me afglijden, onrust kan wegebben want 'het kan gezien worden voor wat het is' (alleen maar gedachten. En ik zie als coach: inderdaad, buspassagiers!)

en ik kan als liefdesbeestje even wegkruipen in sterke mannelijke armen. Als ik het alweer lees, zakt er iets ter plekke.. Geen puppy-armen meer hier, maar grown up arms. 

Dus ja: we schuren, we botsen, we zoeken. Met elkaar en ieder in onze midlife. En we vínden altijd weer (losse steentjes stapelen). Want we staan zonodig even stil, spreken uit en zoomen uit. Zien dan onszelf en de ander. En eerlijk?

Dat vooral houdt mij dichtbij hem en hem dichtbij mij.

Ik leerde zelfs on-uitgezoomd ruzie maken dankzij hem. Dat het véilig is, dat het juist iets zegt over: dat je mág uitspreken wat je het stoom-sterk-uit-de-oren-doet-komen omdat dat iets zegt over hoe belangrijk iets/de ander voor je is. Hoeveel je jezelf respecteert én de relatie. Hoe alles hier kan zijn zonder gevolgen.

Het geeft (met als voorwaarde het daar niet bij laten!) geen kans om uit elkaar te groeien. Wat me in de relatie hiervoor wél gebeurde, wat ík mede liet gebeuren. 

Vanaf het op-welke-manier-dan-ook-uitspreken kún je samen uitzoomen en her-stellen. Neem dus die volwassen (midlife!) verantwoordelijkheid en zoom ook op jezelf uit, wat was m'n eigen aandeel (omdat ik bang was bijvoorbeeld, geraakt, boos en misschien dus wel terugviel in de Dramadriehoek)?

Nóem voortaan wat je te zeggen hebt: creëer als je zoals ik was (conflictvermijdend) een oefenbasis waarop gedeeld kan worden wat er in je hart of je hoofd leeft. Zeg als het nu even niet uitkomt maar stel dit soort gesprekken Liever niet uit. En laat het niet bij 'zuur tuffen' of negeren, maar zoom uit naar waar het echt over gaat, -deze nare zuuraanval- of dit kinderachtige doodzwijgen.

En zie dan dat het bij de ander soms júist het hoofd is wat overvol is geraakt of het hart is waar het even zeer doet. Of beiden. Misschien niet je favoriete terrein of op dat moment even niet (prima), maar je blijft op die manier in verbinding. Zodat je elkaar niet verliest hier, midden in je leven. Tenminste, als die ander en jullie relatie er voor jou zo toe doen. 

Erken elkaars verschillende behoeften dus ook zeker hier, rond je 50e. Stem ze af met gezonde ruimte voor elkaar (da's dus gerust met gezonde gezamenlijke kaders). Zie dat de ander een andere beweging maakt want andere patronen kent, vanuit andere behoeften kiest en een andere geschiedenis leeft.

En dat dat niet gek maar juist iets natuurlijks is. We hebben namelijk naast een opgebouwde eigen-biografie, ook nog een andere biologie, oftewel,

een ander hormoonfabriekje draaien. Duidelijk aanwijsbare gebieden in ons vrouwelijke brein worden helder waar eerst een mist van zorghormonen overheen lag (waardoor we toenemende behoeften krijgen op het gebied van zingeving & op het gebied van talent/zielsverlangen)

en bij de man komt de testosteron-storm wat tot bedaren en keert de rust meer in.

De combi is prachtig dus! Midlife Vrouw / Midlife Man (mits zelf in balans): Zingeving & Rust. Hoe compleet wil je het hebben? Hoe gebalanceerd: spiritueel & aards - gecombineerd kan het Zijn?

Hoe duurzaam, langdurig fijn, met alle irritaties en menselijke uitdagingen vandien hééft het dus te zijn misschien wel. Deze relatie voor mij: het lijkt wel De Bedoeling om met samen met hem als godsgeschenk (hij noemt het toeval, Ook Goed), m'n grootste levenslessen (zeg maar gerust niet te omzeilen uitdagingen..) in 1 pakketje te hebben mogen ontvangen. Op m'n 40e. Hup, zei de hemel: 'jij wil stappen zetten? Nou, hier dan'. #gift  

En nu, 7 en en half jaar verder, wordt hij 50. En ik hou 'm. Ik zou bijna zeggen, alleen al vanwege dat het antwoord op de vraag: Waar deze Abraham de mosterd haalt? "Bij de Ekoplaza" is. Over waarden-leven gesproken.

Niet als eerste verklap ik: je eerste gevoel zegt vaak alles. Je intuïtie, vóór je buspassagiers gaan meedenken. Hij stond 'tenminste' op 1 in mijn top 3 van vegadates.nl.

Ik zag alleen maar z'n foto (en o.k - o.k., ná de titel van de website die ik vanuit míjn wensenwereld bewust had ingetypt).

Tegen ons allebei zeg ik: Gefeliciteerd lieverd.

Met jouw hoofd, mijn hart,

(taart!) in ónze handen,

blazen we gezellig sámen jouw 50 kaarsjes uit deze week.

In for another round!

Myrea

p.s. Wil jíj eens stilstaan hier, in het midden van je leven. Of horen hoe ik hier uiteindelijk in alle rust ben komen Staan?

Misschien wel vanwege de relatie die jíj hebt, misschien ook wel als HSP'er met ook een 'hoofd-man'. En vanwege de uitdagingen en de kansen die jíj ervaart? Waarbij jouw hoofd het soms niet trekt, terwijl je alleen maar terug hoeft naar je eigen hart. Mail me dan voor een gratis SaarSessie op myrea@lieveropgeruimd.nl

Ik geef je met jóuw verhaal en míjn coachprogramma een aantal tips waarmee je meteen kunt beginnen met groeien. In jezelf en in je relatie.

Want uit veel relaties hóef je helemaal niet weg (als je neiging bijvoorbeeld vechten-vluchten of verstijven is), maar je hebt de rust in jezélf te vinden. En dat kan! Als je leert te durven kiezen, kun je komen Staan. En believe me: als ik het kon - kan jij het ook.

Keuzekracht noem ik het. Daarmee kun je megakwetsbaar zijn en alle tegenwind (in het leven, in je relatie) tóch aan.

Oefenen met mijn stappen? 1. Waar sta je nu 2. Wie ben je echt 3. Kiezen als De Wijze Saar 4. Vind blijvende support 5. Leef jóuw leven:

Dat kan dus. En dat mag je gewoon gratis en in het klein ontdekken. Want natuurlijk stap je niet meteen hup, in een coachtraject van 3 maanden. Dat snappen we allebei. Misschien heb je niet eens een coachtraject nodig! Alleen maar even sparren..

Mail me maar. myrea@lieveropgeruimd.nl