Maar als ik voor mezelf kies, dan doe ik die ander enórm pijn!

07-01-2020

Voorafje: wil je kans maken op een gratis online-sessie vanwege herkenbare situatie, mail me dan even, zie onderaan deze blog! myrea@lieveropgeruimd.nl


Ja. Vast. Zeg ik nú redelijk gemakkelijk. En zonder het gemakkelijk te vinden hoor.

Believe me: Been there, done that. Met die angst. En niet 1x 'zeg maar'.

Ik beëindigde een relatie na 8 jaar (sorry, ik zoende na het uitgaan achter de kerk met een rocker) omdat ik vóelde, hierin ga ik niet écht gelukkig worden. Had het een paar weken daarvoor al 'netjes uitgemaakt', maar omdat 'hij' het niet trok, dezelfde dag nog gezegd: 'O.k., dan gaan we het nog een keer proberen'. 

In mij wist Mijn Wijze Ik allanges dat.. maar tralala, dóór dan maar. :-(

Na ontdekking (heterdaadje) en gezien het durpke waarin dat in 1 dag rond is, weet ik nog dat ik dacht: 

en nu wil ik 3 weken onder de grond (vanwege alle onbegrip-reacties die zouden gaan komen). Maar vooral voor m'n ex vond ik het hartverscheurend. Echt een leuke vent. En toch, het 'tot zover' was écht nodig. Ik ging dit níet voor de rest van m'n leven 'doen hier'. Maar ik had het natuurlijk eerst moeten zeggen. Vóór het zoenen. 

Toen ik vol levenslust de volgende relatie in stapte, verhuisde ik 'naar hem' in Huizen (want Brabant, daar bleef het licht zonder mij ook wel branden). Me zeer beseffend dat m'n moeder, met wie ik veel samen deed, en van wie ik vanaf dat moment 120 km weg woonde, daar de voor haar niet eenvoudige consequenties zou ervaren.. (mam, zeg ik nu en zegt zij nu, wat heeft het uiteindelijk geweldig uitgepakt hè, wij samen, op afstand. Ben natuurlijk in Nijmegen ook weer 30 km dichterbij.. ;-)

Ik kwam los van 'al het oude' in Brabant met het ont-dekken van een nieuwe omgeving, andere mensen, werk en ja 't Gooi, een andere cultuur hoor. (Doe mij de gezelligheid van Brabant met de eerlijkheid van 't Gooi. 'Dan krijg je Nijmegen', zei iemand onlangs, en daar ben ik nu.)

Na een ook hele mooie tijd, beëindigde ik samen met mijn ex die relatie na 15 jaar, omdat ik wíst, 

hier eindigt het voor mij als ik met míjn ware idealen, dromen, verlangens, waarden en persoonlijke ontwikkeling, verder wil gaan. 

Ik zegde vanaf de HBO niet 1 maar diverse banen op na een aantal jaar vól inzet te hebben gegeven. Altijd bevlogen bij gedragen en voor cliënten, collega's en instellingen toegewijd m'n waarde bewezen. Maar steeds ook weer: omdat ik toe was aan verdere ontwikkeling, persoonlijke groei, aan nieuw en fris, aan iets dat nóg beter bij me paste, trok ik verder. Als de Gypsy Hippie die ik in de kern ben. (Wie ben jij? Vind het uit via de gratis download op de Homepagina!).

En ik vond het écht passende uiteindelijk niet bij een werkgever maar in het ondernemerschap! Oh joh, en als íets rete-spannend is om voor te kiezen, om voor te gaan, is dat (zeker met alles wat er bij mij is ingeprent aan 'denk om je zekerheden als vast inkomen en pensioen..'):

je vaste baan opzeggen en de vrije en onzekere ruimte van het ZZP-schap in duiken! Da's dan écht wel even een tijdje Een Ding. 

Als ik terug kijk was ik bij het uit maken na 8 jaar met m'n eerste lange relatie, eigenlijk pas op stage. Terwijl het megamoeilijk was om iemand zó veel verdriet te doen. En zijn ouders.. jeetje, ik zou het besluit bijna alleen al voor hén ingetrokken hebben.

The Good News: toen mijn vader 2 maanden geleden overleed, was deze ex met zijn vrouw bij de uitvaart. Ze hebben geen idee hóe waardevol dat voor me was. Dank J & S! Goud, echt.

M'n 2e ex was er op de uitvaart niet. Dat kan ik inmiddels laten. Maar daar zou ik 6 jaar geleden nog onder geleden hebben (en misschien zelfs wel gooiend boos over geweest zijn). Nu vind ik het echt nog jammer maar het is simpel-weg buiten mijn macht. 

Niet míjn keuze, ik leid mijn leven vanuit míjn waarde, visie, van waaruit ik in geloof. Waarbij ik ervaar dat al dat ge'mijn' iets Groters dient. Waarmee ik nu wél echt mezelf ben. En waarmee ik dus beleef dat daarmee ieders keuzes zijn/haar keuze mag zijn. Dus boosheid is er niet. En angst minder dan ooit. 

Geen oordeel over de keuze van anderen dus, want ik ken het verhaal er achter niet.

Op m'n 40e besloot ik dus samen met 'hem' (ook zo'n goeie vent dus want pas) na 15 jaar een punt te zetten achter mooie jaren en een minder mooie laatste tijd. Met iemand met wie de wereld me oud zag worden. Dus ook dat liet ik niet zomaar hup, los, want ohhwww.. alleen al de incassering van zijn pijn en al die reacties. 

Het leek in 1e instantie als vriendschap verder te kunnen. In 2e instantie niet. Mijn foutieve verzending van een Whatsapp zorgde nadat het toch al 9 maanden uit was voor ook een vriendschapsbreuk. Ik had 'm te diep geraakt met een bericht aan degene die nu mijn man is. Eerst weigerde ik dat te accepteren: Hallo, je gaat verdorie niet 'niets meer laten horen!'

In derde instantie liet ik 'm echter 'dan ook maar' als vriend los, wetende dat dit helemaal los zien, nooit écht zou lukken, we waren en zijn simpelweg te verbonden. 15 jaar lief en leed, da's namelijk een deel van je bestaan. Met of zonder in real life-contact, we delen een geschiedenis, ook al gingen onze paden uiteen lopen op het gebied van 'welke keuzes maak je in het dagelijks leven'. Voor mij werden bewust gekozen activiteiten als workshops, dierenwelzijn-politiek en stiltewandelingen belangrijk. Voor hem bleef de kroeg een speerpunt in de dagen. Met de nodige consumpties 'zeg maar'. Onverenigbare consequenties voor mijn en onze nachtrust en daginhoud. Het echte gesprek erover, voerden we slechts summier. En dan krijg je ergens een langzaam uiteen gedreven situatie. 

Ik wilde verder. Ik stopte bewust met de pil (daar begon alles mee zeg ik nu), niet om zwanger maar om gezonder te worden, zuiverder mezelf. Ik stopte (eindelijk!) met bio-industrie vlees en iets later met álle vleesconsumptie. Ik ging vegetarisch eten en da's ook een soort coming out naar je omgeving. 

En ik zegde vanuit 'te veel focus op cijfers' mijn (pedagogisch) managersbaan op,

wat trouwens óók een zeer pijnlijke keuze voor de ander (de directeur) was. Die had ik al zien aankomen. En dat had tot uitstellen van m'n besluit geleid. Het besluit na voldoende wakker liggen genomen te hebben, werd me niet in dank af genomen. Maar wat was ik opgelucht. Ik voelde me echt bevrijd.

Ze had meer loyaliteit verwacht. En ik had al zoveel gegeven.. (rode draad herkend?). Ik kan nu zien dat de moeizame XL-uitwerkperiode waarbij ik ook toen nog álles gaf om zo goed mogelijk over te dragen, de sabotage die ik heb ervaren, kwam vanuit gekwetstheid van de ander. Met medeverantwoordelijkheid van mij: die daar toen nog geen grenzen aan stelde, haar die ruimte gaf. Het maakte een-prettig-weg-gaan onmogelijk. Ik had eerder mogen zeggen: tot hier en niet verder zo. Maar ja, daar was ik toen echt nog te zachtzinnig voor. En als je deze blog goed leest, was dat dus een patroon:

Zacht voor de ander, doorbuffelend met mezelf. 

Maar goed: ik had gekózen! Ik keerde terug naar de kwetsbare doelgroep (with love) en naar de uitvoering in plaats van het management. Heerlijk. Minder geld, meer geluk. Geen auto van de zaak meer, wel als 'blije vogel' op m'n pauper-omafiets via Naarden over de Hilversumse hei naar mijn leuke baan in 'de psychiatrie'.

Toen ik bij die instelling vanwege opheffing van de locatie werd overgeplaatst naar een TBS-groep, wist ik eigenlijk meteen bij dat besluit al, dat het potverdorie dadelijk weer mooi geweest was. Zeker toen ik na een gesprek dat ik daar niet wilde blijven, werd overgeplaatst en wéér op een voor mij B-plek kwam. "Ik ben geen B-keus", zei m'n moeder toen m'n vader een relatie naast hun huwelijk bleek te hebben. Die had ik blijkbaar óók goed in m'n oren geknoopt.

En toen ik inmiddels bij mijn 'geregistreerde' manlief kwam en hij nuchter zei: 

Waarom ga je het niet zelf doen?, zag ik ineens díe mogelijkheid pas! Nooit aan gedacht. Want ge moet wel oew centjes-zekerheid hebben, en die hedde dan nie.

Ik heb het bericht vol-vertrouwen-ingekleed, aan m'n pa overgebracht. Terwijl ik dat vertrouwen totaal niet had: ik moest nog maar zien dat er brood op de plank zou komen. Maar je kent me inmiddels in mijn eerste helft: 

de ander geruststellen en dan zelf maar (af)zien. 

In het hele proces van steeds met angst en beven tóch kiezen voor het enge, omdat ik wist dat achter dat enge, de vrijheid te vinden was, de verbinding met mezelf en met de wereld,

was ik ook nu híer aan toe. M'n eigen bedrijf. Dankzij iemand die het vertrouwen had dat dat kon, dat ík dat kon en dat er met onzekerheid prima te leven is! Hij was net terug van 2 missies bij Artsen Zonder Grenzen. Haha.. hoezo ander perspectief?! Hoe helpend. Thanks Harteman.

Toen manlief niet in Bussum bleek te aarden, de plek waar ik toen ik alleen ging wonen, een happy-flat had ingericht, waar ik tot m'n 80e zei te willen blijven,

ook toen besloot ik weer moedig voor het spannende te gaan. Ook wél weer uit mededogen en voor de geruststelling van de ander, want ik zal als hooggevoelige vrouw, altijd ook met de ander bezig blijven, maar het avontuur was nu vanuit puur durven gáán, ook voor iets dat groter voelde dan dit hier en nu. Het klopte ook voor mij en voor m'n onderneming. 

De eerste hobbel had ik al genomen door samen te gaan wonen terwijl ik wel toe was aan even een poosje alleen (de Liefde was te groot, dan is het niet denken en hup, prima keuze gebleken trouwens),

de tweede hobbel was het appartement waar ik verliefd op was achter me laten om met de man waar ik verliefd op was, naar 'zijn Nijmegen' te gaan.

En nu is Zijn Nijmegen ook Mijn Nijmegen. Wonen we er al 4 jaar kneuterig knus in het gebouw dat ooit bij het klooster hoorde. Zijn we toe aan: dit jaar maar eens verder kijken. Qua wonen. Ik niet qua Liefde en niet qua Werken. Want daar heb ik m'n Bestemming voorlopig wel in gevonden.

Ik mag nu zélf vrouwen coachen om hún Keuzes te durven maken. De keuzes waarbij zíj voelen (eh.. weten?!): dit staat me te doen, maar mèèèn, wat mega-eng en wat ga ik de ánder wel niet aan doen met die stap.. 

Dus dan maar niet? Maar:

Hoe lang nog: dan maar niet kiezen? Je midlife is hier lieverd. Ik mocht eerder wijze keuzes maken, maar hier in de overgang heeft toch écht de bel voor de tweede helft geklonken. Ik ga niet zomaar akkoord zijn met eindeloos doorhobbelen als je wéét.. alleen nog niet weet hoe, wat, waar, wanneer. Want ik kan je helpen met een ontzettend gaaf en gedegen (bewezen) programma. En trouwens sowieso: de weg gaat zich wel wijzen, na een besluit. Dus je mag ook zélf onderweg natuurlijk. Deed ik ook en kijk mij nu.

Met angst kiezen. Het kan. Ik ben er multitalent in, bang én moedig tegelijk leid ik m'n leven. Maak de keuzes om wie ík ben. Om hoe ik míjn tijd hier op aarde wil besteden, met wie, waar aan. En dat mijn keuzes voor sommigen onderweg moeilijk zijn, dat is gebleken. Maar als ik me door hun gevoelens had laten weerhouden, had ik nu in een huis in een dorp naast m'n schoonouders gewoond.. of 'samen' met iemand die een leven los van het mijne leidde en had ik in banen gestaan waarin ik meer stress dan voldoening zou 'hebben'. 

Geef me dán, het steeds met angst en beven kiezen voor míjn weg dan maar! 

Waar in Brabant altijd nog licht brandt, is het Licht in mij dankzij die grote keuzes ook altijd gebleven. Toegenomen zelfs. Ook nu ik met momenten wat depressieve rouw ervaar.

Ons pap zegt nu denk ik daarBoven: 'Mireike, gij komt nog eens ergens'.

En zo is het, Ge hèt ut nouw zelluf gezien, want van daar boven kijkt het toch iets gemakkelijker. 

Better View Right?! 

Veel Liefs!

Myrea (rechts. Links van mij: Inez van Oord, oprichter van Happinez.)

De Wijze Saar

Myrea is levenscoach voor vrouwen in de overgang. Voor: 'durven kiezen'. 

Haar p.s.

Nu ik de blog afrond, zie ik dat ik niet eens het besluit van het stoppen bij koor, sport en andere activiteiten heb genoemd én ook een zeer lastige.. 

het beëindigen van enkele vriendschappen. Omdat ze niet meer zo pasten in het leven, in mijn leven. Dat mág. Het heeft me tijd, ontspanning en ruimte gegeven voor de mensen en de dingen die er nú toe doen. Omdat ik onderweg ben in mijn bestaan vanwege iets groters dan ik. Zo voelt het. En híer ligt m'n vrijheid dus, mede dankzij m'n man, want soms heb ook ik even een zetje nodig. Voor de vrijheid waarvan ik geloof dat we die allemaal mogen verkiezen. Júist omdat we ook om die ander geven. Je kunt ze namelijk maar beter de beste versie van jezelf geven. :-)

p.s. 2

Download gratis De eerste 3 stappen naar Een Opgeruimd Bestaan en dan leer je heel praktisch en vlot, wie jíj bent, waar jíj je keuzes op baseert.

Vul op de homepagina je naam en emailadres is en je hebt 'm bijna meteen in de inbox. Plezier, succes en moed gegarandeerd!

Enne.. wil je meer van me leren, of me jóuw keuzehobbel voorleggen, mail me dan je verzoek voor een gratis online-sessie. Ik geef er 3 per week weg! myrea@lieveropgeruimd.nl