Bedoel je met Verwerpen: Loslaten? Ja. Éindelijk los mogen laten.

15-09-2020

In de mail kreeg ik die vraag over mijn vorige blog. 

Daarin verwees ik naar de 4 V's. Als ezelsbruggetje voor de jaarlijkse stappen, de cirkel, 

de cycli die we te volgen hebben om mentaal en fysiek sterk in evenwicht te blijven.

Én: om te blijven groeien als mens.

Het werkt zo omdat we natuur zijn.

Bij Liever Opgeruimd houden we van eenvoud, van:

Easy Does It.

Vandaar die 4 V's. De V van vrede vinden. De natuur alleen maar hoeven Volgen.

De V in de herfst staat voor: Verwerpen. (De winter voor Verwerken, de lente voor Verwerven en de zomer voor Versterken).

In het najaar laten de bomen hun vruchten vallen, hun zaden, hun bladeren.

Eerst oogsten we (profiteren en genieten we van wat in de Zomer versterkt werd),

vervolgens kleurt de boel naar een nieuwe fase en.. wordt er dan ook losgelaten. Dat wat plaats heeft te maken. Als je dat hard vindt, verwijt dan ook de boom wat haar niet te verwijten valt. Midlife-crisis? Of midlife-natuur, met midlife-káns?

Want na het proces van verwerpen, van loslaten, volgt een inkering in de winter,

en komt er in de lente weer plaats is voor níeuw en frís.

Het najaar roept dus als vanzelf op tot:

dat wat niet meer dienend is rustig los te gaan laten (je hoeft niet van de één op de andere dag alles BAM achter je te laten, nee, doe als de bomen,

laat het een proces zijn.

Op een gegeven moment ben je ergens aan toe, je vóelt wanneer dat is.

Laat dán respectvol wegwaaien. Gerust weemoedig ook. Want: zo dankbaar om wat was.

Als het spullen betreft (die al een poosje staan te verstoffen en die je dus het liefst niet meer vast houdt want blijkbaar pákken ze je niet genoeg)

kan het al zeer uitdagend voor je blijken te zijn. Boeken waar je met plezier in las, cassettebandjes, lp's, cd's waar je toen zo graag naar luisterde,

tijdschriften die je blij stemden, kleding met fijne herinneringen (aan een mooi feest of een romantische date),

maar als het om ménsen gaat. Is het vaak een pijnlijker en zeg gerust ingewikkelder verhaal. In het coachprogramma leren cliënten: het tegenovergestelde is óók waar. Dat het níet ingewikkeld is. Dat het een-voudig is.

Je kiest je eigen waarheid, je maakt je eigen verhaal. Maar we vlakken niks uit hoor. Júist niet. Wees altijd met Liefde bij het Nu.

Eerst kom je langzaam tot de conclusie komt dat diegene uit je kring eigenlijk al een tijdje niet meer bij je hoort, dat jullie geen 'elkaar supportende match' meer zijn. Jullie levens onverenigbare kanten op groeiden of groeien. Lief-hebben voor ooit was, maar niet meer voor nu. Of simpelweg, omdat er misschien wel (veel) te veel grenzen over zijn gegaan.

Hoe dan ook. Ik zag vele versies. Maakte zélf ook diep rakende scenario's mee. Ook afgelopen jaar nog. Net als in de film (..ik wil het - niet).

En zag en zie het natuurlijk bij cliënten.

Er kwamen en komen bijna altijd tranen mee. Soms blijven die hangen in kelen, regelmatiger in ogen, maar veelvuldig rollen ze over wangen.

Gelukkig maar. Want we zijn níet van steen. En de stresshormonen die in tranen mee naar buiten komen, daar kun je maar beter van verlost zijn ;-)

Ook bij mij hoor. Spullen kost vaak alleen iets in ego's (angst, ga ik dit wel wegdoen, want míssen.. Vaak niet trouwens, bleek. Bijna nooit zelfs, bleek. Voor spullen geldt vaak: weg is weg!). En van spullen die je hart, je essentie raken weet je:

díe blíjven.

Het wegdoen en houden leverde eigenlijk altijd júist persoonlijke groei en winst op: in de vorm van lucht, ruimte, blijheid. Zín ook. In (nabije) toekomst. .

Loslaten van ménsen bleek altijd (gelukkig maar, gevoelig als we zijn, gezond als we zijn), het aller-allermoeilijkste. Ik heb het vaker genoemd maar het tot een conclusie komen is 1 ding. Het actief beëindigen van iets tussen jullie, een ánder.

Iets laten verwateren is dan voor sommigen een fijne tussenvorm. Eerlijk gezegd niet zo de mijne gebleken. Ik houd dan de onrust van onduidelijkheid en.. verwachting?

Terwijl het bij bewust gedag zeggen helder is. Bevrijdend werkt. Je dóór mág!

Het loyaliteitsconflict (dat wat intern zoekt naar de rust van het mógen gáán), is het grootste, te overkomen euvel gebleken. Een draad doorknippen die er zo vanzelfsprekend lag, altijd. Om te benutten, van te tappen en op te mogen géven.

Maar dá's nou vaak precies waardoor de lijn op een gegeven moment verbroken mag worden: Omdat het geven en ontvangen niet meer in balans is. Niet meer kloppend voor 1 van 2 of voor beiden.

Het kost 1 van 2 (of beiden) inmiddels veel meer dan dat het oplevert. De relatie. De vriendschap. De familieband.

En dat kan altijd een tijdje. Natuurlijk. Niemand is het leven lang in topvorm, stabiel of bij machte om constant warm te houden, wat nou eenmaal soms wat kouder of leger voelt dan bedoeld. Daar ga je niet meteen een eind aan breien, als iets door omstandigheden of tijdelijk nou eenmaal even niet voedend is.

Maar als daarin niet(s) verbeterd, iets weer aanwakkert, weer voelbaar wordt, energie niet meer gaat stromen.. maar eerder vervuilend werkt,

om een aanwijsbare of niet aanwijsbare reden,

lieverd. Dan mág je als mens ergens stellen: tot zover. Ik ga verder, pak m'n knapzakje en gá.

Bedankt. Voor. Alles.

Of niet natuurlijk. Of: zout op met je gehannes, met je respectloosheid, met je gezeur, gezuig, getrek en geduw. Ik wíl niet meer.

Dat mag ook ;-) Dan was het waarschijnlijk íetsjes te lang vertoefd op de lengte-graadmeter.

En daar staat de herfst óók voor, lief mens. De V van Verwerpen.

Voor: dat niet alleen spullen naar je toe komen voor een periode dat je ze goed kon gebruiken en jij er goed voor zorgde (en let op: we hebben geen fiets of auto nodig maar: mobiliteit), maar

ook ménsen mogen een tíjdje mee en hoeven niet tot in het oneindige aan je vastgeplakt te blijven. En als het vastgeplakt voelt, dan is dat misschien tijdelijk best aangenaam :-) zoals in een fijne verliefdheidsfase. Of juist als vastgeplakt :-( 

als dat het inmiddels ongewenst dichtbij voelt: sticky.

Niets in dit leven hoeft dus een leven met je mee. Geen familie (al is de norm vaak van wel), geen vriendschap (al zijn die verwachtingen er vaak wel) en geen relatie (al had je beiden die hoop natuurlijk wel).

Waar jij je ontwikkelt, waar de ander zich ontwikkeld, waar jullie je leven léven,

kán er een moment komen dat wat de ander je ooit bracht, nu ánders is. Fijner misschien wel. Want dat kan ook, naar elkaar tóe groeiend. Maar uit elkaar groeiend, hey..

het is meer logisch dan onlogisch.

En dan heb ik het niet eens over bedrog, verraad, gelieg en gedraai hè. Want dan is deze blog niet eens aan de orde. Bye bye, zwaai zwaai is er dan in íeder seizoen:

rotte appels: dróp ze. Dode takken: vraag Jan de Wind er een stevige ruk aan te geven.

Het gaat juist over de twijfel-contacten, de zózó-situaties, de wat-doe-ik-ermee-vragen. Díe plek, die modus, kan zo eenzaam voelen.

Zo onzeker, zo ongelukkig ook.

Vind dan in deze blog de support. Dat je een punt mag gaan zetten als volgens jou de bevrijding achter die punt te halen is. Of het nou om een relatie, een vriend of een naaste in de familie gaat.

Als het goed zit, is dat bevrijdende gevoel waar je stiekem naar uit kijkt, namelijk niet aan de orde.

En jij ziet het ook hè: veel huwelijken blíjven maar hangen.. Veel ouders vínden maar dat ze hun kinderen niet zouden mógen loslaten en andersom. En veel kinderen.. hun ouders.

Maar ook 'vriendinnen' hoor, écht: bedánk elkaar als het mooi geweest is, maar niet meer voor nu, nu jij andere priorireiten ervaart dan afspreken met iemand van wie je niet meer geïnspireerd raakt, blij wordt, bij oplaadt.

Maar ik hoor dus ook bevrijdingsdagen rond broers, zussen, nichten en neven. Búren zelfs. Geen rijdende rechter nodig. Laat de heg de heg, en bespaar je alle loze energie. Zaai er bloemen voor en 

let, them, Be.

Mocht je nog twijfelen:

bij mij is niks gek dus stel gerust je vraag als jij denkt een taboe bij de hand te hebben over een mogelijk afscheid van iemand. Waarbij je niet dúrft of niet zou weten hoe, waar en wanneer.

"Kunnen we het maken?" vroegen de vrienden van Bob de Bouwer. Nou, soms niet dus. Qua repareren. Zeker wél qua keuze voor: tot hier.

Soms is iets stuk. En is dat o.k.

Want iets kán stuk. En iets (en iemand) kan ook weer geheeld worden.

Maar daar is soms nieuwe, andere, passendere lijm voor nodig. Een weer gouden verbinding (Kintsugi, in het Japans).

Het leven is te kort lieve mensen. Om energie-vretende, gemene of op een andere niet prettige wijze, verbindingen in stand te houden.

Relatiecoaches kunnen soms wat voor duo's betekenen, familietherapeuten soms één en ander helen, buurtbemiddelaars harmonie terug brengen maar eerlijk?

Als jij in de intelligentie-zone zit waar je in zit doordat je tot hier bent gekomen met lezen, en het dus iets wezenlijks in jóu raakt: dan weet jíj net zo goed als ik,

dat de conclusie er vaak al is. Dat de bel voor de laatste ronde al geklonken heeft. En dat het dan eigenlijk alleen nog de moed nodig heeft. Jóuw moed. De moed om zoals ik van Marion Lutke leerde:

je emotioneel te ontkoppelen.

Daarmee hoef je de ander of elkaar niet persé uit elkaars leven te schrappen (zoals Bram Moskowitz van het tableau van advocaten), maar mag je jullie beiden wél bevrijden uit het harnas van de relatie, de vriendschap of de familie.

Het hóeft niet langer. Doe dat harnas uit en dat masker af.

Jullie overleven dit. Bomen overleven het verlies van hún mooiste, liefste, meest gewaardeerde bladeren, appels en eikels (!) ook echt. Sterker nog. Het jaar erop bloeit de boel nóg rijkelijker.

Of: 

eindelijk wéér rijkelijk. En da's ook omdat er een wintertje tussen zat. Waarin het één en ander verwerkt werd.

Maar da's pas voor ná loslaten.

Deel gerust je onrust, angst of onzekerheid met me. 

Ik ben hier. Je mag gratis met me sparren in een Slow Down Sessie. Mail me maar, dan plannen we drie kwartiertjes in en kun jij je daarna bezinnen op of daad-werkelijk loslaten dit najaar voor jou aan de orde is. 

Jíj vertelt, ik vertel je wat ik hoor en geef je evt. een inzicht gevende oefening mee.

Myrea

myrea@lieveropgeruimd.nl

p.s. En wat je zéker gaat helpen om:

> te leren loslaten

> jezelf beter te leren kennen

> los te komen van schuld en schaamte


is de #HerfstOpruimChallenge.

In 6 weken loods ik je door de 6 thema's die jou je huis doen opruimen. Begin je met loslaten op díe manier.

Meld je met: JA GRAAG op myrea@lieveropgeruimd.nl

Je leert sterkere keuzes te maken en om daarmee meer vanuit jóuw kracht, je leven te leven.

Gedurende 6 weken ontvang je wekelijks een online videoles, een vrolijke afvinklijst en kun je alle vragen bij me droppen, die ik met liefde & plezier beantwoord. Als bonus dit seizoen, voeg ik wekelijks een kleine oefening toe, die over het leven gaat, buiten de spullen in je huis om.

Maar dát wordt de focus: je huis weer op orde. Met overzicht.

Einde uitstelgedrag.

Doe je mee? Nice! Mail JA GRAAG naar myrea@lieveropgeruimd.nl en ik plaats je op de maillijst voor de #HerfstOpruimChallenge.

We beginnen op 21 september en eindigen op 31 oktober.

Tadááá. So cool. 

Mail: Ja Graag naar myrea@lieveropgeruimd.nl 

en je bent er gewoon gratis en vrijblijvend bij.