It's my party & I cry if I want to..

03-03-2020


Afgelopen zondag werd ik 48. Het was m'n eerste verjaardag zonder m'n vader hier.

Ergens is ie Weet ik, maar hem op 1 maart als vanzelfsprekend hier op dees aard

die tijd is voorbij. En dat kwam wel even binnen.

Ik had wel verwacht dat érgens op deze dag, dat besef zou doordringen, maar dat ik 'm al bij het ontbijt gepresenteerd kreeg, tussen de thee, de verjaardagskaarten, het kaarsje en de slinger.. nee, díe was onverwacht. Zoals voorspeld door de ervaringsdeskundigen in mijn Cirkel van 15: 

'het komt op de onverwachte momenten soms inténs binnen'. Rouw.

Dus ik zat er gelukkig en verdrietig te zijn in één. 'k Geniet altijd ontzéttend van jarig zijn, ervaar het als een soort Bewust Leven Dag-van jewelste. Een Nieuw Begin, ieder jaar weer! Feest. En zo ook zondag. 

Maar het gevoel van gemis klonk zondagochtend-vroeg, dus tot diep van binnen door. Nooit meer. 

En het mooie van rouw vind ik, zoals ik het in déze fase ervaar, dat het zo samengaat met de weemoed van dankbare herinneringen: echt zó in situaties 'kunnen stappen' die er zo vanzelfsprekend wáren, vorig jaar nog. En heel vroeger.

Dus toen de tranen en de connectie met de lijfelijke rouw al bij het ontbijt zo voelbaar ver-schenen, kon ik twee dingen doen. En hier kom jij om de hoek kijken. Mijn klant, mijn volger:

  • Inhouden, wegslikken, ontkennen. Da's dus wegstoppen en met een berg zand toedekken. En zoom met die conclusie even wijselijk in op je lieve lijf (body):

Kijk even met mededogen naar wat er dán gebeurt. Waar je gevoelens alleen maar ruimte willen (even écht de aandacht) zodat ze kunnen wegstromen, oplossen, transformeren, ga jij met je 'mind' (met welke beperkende overtuiging of aanname dan ook, bijvoorbeeld: ik mag hier niet om huilen), de stresshormonen terug naar binnen sturen (ook opvliegers daarmee in de hand werkend trouwens).

Is het nodig dat ik hier noem dat je zelfdestructief bezig bent als je daarvoor kiest? En ik weet het hè, hoe het werkt. Been there, done that. For many many years.

Troostend, hoopvol en bemoedigend: je kunt vanaf hier, vanaf het midden van je leven, overstappen naar jezelf liefdevol de ruimte geven, je gevoelens de ruimte geven en daarmee kiezen voor je wel-zijn. Da's met:

  • Huilen als de tranen zich aandienen, je boosheid de woorden geven als die voorop je tong liggen, teleurstelling ervaren door je hele lijf díe lichaamstaal te gunnen.

Hèhè, dat lucht op! En precies dat is wat opruimen óók is. En je hébt het echt Liever Opgeruimd. Dat weet je pas écht als je dat ervaart (oh, dát linkt trouwens aan diepe rouw..). En het vraagt niet meer dan dát lieverd: 

#kiezen #jezelf #ruimte #geven. Nou, o.k.: soms er ook even #OpTerugkomen, omdat iets, er wel heel ongenuanceerd uit kwam ;-)

En dat, die ruimte, kon ik zondag heel goed voelen. Dat het verdriet om het verlies er zonder nadenken mócht zijn, in mijn (niet meer zo) nieuwe gebied ná míjn jaren van persoonlijke ontwikkeling en -groei: 

  1. júist eindelijk on-overwogen óf het er wel mócht zijn ('omdat' bijvoorbeeld het verjaardagsontbijt er een andere sfeer mee kreeg dan we hadden verwacht), 
  2. of het er wel hóórde te zijn (want 'al 4 maanden' na het overlijden) 
  3. en wat de ander (in deze manlief) er dan-wel-niet-van-vond (en hoe het voor hém zou zijn). 

Jij herkent met jóuw voorbeelden van: in situaties, emoties géén ruimte (durven) geven, jóuw redenen vast wel. Ga ze eens bewust na, ze zijn waardevol om (jezelf!) te leren kennen. Je kunt ermee je eigen coach worden. Ze (h)erkennen en dan tóch anders kiezen. Omdat je nu Hier Staat. Op déze plek in je leven bent. En er eindelijk écht mag zijn. Op mag ruimen wat zich opstapelde. Zowel letterlijk als figuurlijk. 

Omdat de gong voor tweede helft klinkt of heeft geklonken. En jij bepaalt zelf voor een groot deel.. hoe díe gaat Zijn. Ik herhaal hier wat ik vaker noem: kies je om het slachtoffer van vanalles te blijven óf ga je regie pakken en zélf bepalen hoe jouw dagelijks leven voelt, ís, wordt?! Hoe jouw leven Mag Zijn? 

Vaak voelen we wel wát ruimte behoeft en gaan we met onze mind redenen bedenken ('verzinnen'), waarom wat we voelen 'eigenlijk niet kan, mag, hoort'. En daarmee zijn we dan niet bepaald onze eigen beste vriendin 'zeg maar'. Dus wordt alvast dát met het lezen van deze blog: Your Best Buddy.

Dat ik m'n eigen Best Buddy was en mijn tranen er dus mochten zijn, was Goud. Ik voelde ruimte toen ik zondag met manlief door Keulen liep. Liep te genieten van de dag. Dat kan blijkt steeds, 'gewoon' samen gaan met ook de pijn voelend over bijvoorbeeld, dat ik dít niet, later deze week met een bakkie koffie, met m'n vader kon delen. 

Want: hij en ik als deel van hem, hij die dit soort dagen ook altijd prachtig vond en het heerlijk vond om erover na te praten: stad bezoeken, museum in, lekker lunchen in een kroegje, kerk bezichtigen > dat was trouwens vandaag dus De Dom van Keulen, mensen-goedheid, wat een imposant spiritueel bouwwerk is dát! Met geen mogelijkheid in al haar omvang op de foto te krijgen, zelfs niet alleen het voorste deel. En zelfs niet zonder mezelf, dus ik heb me er maar bij gezet. 

En daarover gesproken, over deze Keulse Dom, daar deden 'we' (met vélen) 600 jaar over. Dus verwacht van jezelf geen (onhaalbaar) spiritueel bouwwerk te maken in de paar decennia dat je hier nu bent hè lieverd. Alles heeft Tijd, Focus, Aandacht en Liefde nodig. Om uit te groeien tot..

Maar goed, ik heb dus m'n 1e verjaardag Ohne Vati, beleefd. En nee, die vergeet ik niet meer. Ik begrijp nu ook dat mensen over rouw wel eens zeggen: 'alle seizoenen moeten er een keer over heen'. Niet dat je dan 'klaar' bent, maar je hebt wel alle 1e keren een keer gehad. Pfff.. ik snap het nu zo goed.

Dus als je inhoudt, wegslikt of onderstopt.. waar blijft het dan? In je lieve lijf. In je stemming, in je woorden, in je dagen. En daarmee uiteindelijk ook in je kansen, de ontwikkeling, in wat je aantrekt. Misschien ook getransformeerd, maar dan naar iets dat allesbehalve helpend is (angst, verzuring, stress, cynisme, woede, ziekte). 

Dus ja, ik ben een coach die aanmoedigt tot vóel maar en geef er maar uiting aan. Op jóuw Wijze. Ondoordacht soms. Om altijd op terug te kunnen komen. Méns ben je. Geen Heilige. Maar dit zijn nou juist wél Heilige Keuzes. 

Je hebt niet voor niets gevoelens gekregen. Als situaties drukken op (oude) pijn, oud of actueel 'zeer', dan komt er verdriet, angst, boosheid of frustratie los. Let It Be. Het mag er Zijn, Jij Mag Er Zijn. Als je jezelf dát leert, dat leert toe-Staan, dan heel je je leven.

En dat heeft dan weer het positieve effect van wat je júist probeert te bewerkstelligen met het wegdrukken: rust. Rust kan er komen als je voelt wat er gevoeld wil worden, aankijkt wat aandacht behoeft en daarmee liefdevol omvormt wat die ruimte wil krijgen.

Vóel je?!

Wij, bescheiden, introverte, gevoelige vrouwen zijn dat níet gewend (tenminste, de grote meerderheid niet). En dus is het een trainingsproces. Waar de ander conditie opbouwt met hardlopen, bouwen wij aan ons spiritueel bouwwerk door niet alleen maar in liefde en verbinding te blijven als de situatie vraagt om stevige kracht als diep geraakt, 10 zakdoeken vol huilen, gerust gooien met dat-wat-niet-leeft, en 'stampvoeten' op een manier die voor jóu heilzaam is. Dóe. Ga je goddelijke gang.

De twee voorbeelden die ik hier ook noem, omdat het voor sommigen nog zo 'de ver van m'n bed-show' is:

  • Je mag je verjaardag op jóuw manier vieren! Kíes wat jóu Goed doet! Zo vier ik het al jaren op een volgens 'mijn herkomst' niet-conventionele manier (de gebruikelijke was in een kring met nogal wat mensen, koffie, toastjes en een borrel). Ik ga ieder jaar naar een plek waar ik graag heen wil, wil Zijn, samen met alleen m'n Liefste. Omdat velen zich niet kunnen voorstellen, daarvoor te dúrven kiezen (want ja, dan krijg je bijvoorbeeld met teleurgestelde reacties te maken, onbegrip of zelfs roddel): dóe het als je ernaar verlangt! Het is jóuw verjaardag, en je hebt de vrijheid gekregen in dit leven om zélf te kiezen voor: wat bij jou past. Zodat je een gebalanceerd gelukkig mens bent, dat dáármee gemakkelijker (en meer) te geven heeft, aan een ander en aan de wereld. Het klópt beter dan. Dus ga eens na: hoe wil jíj jóuw verjaardag het allerliefste vieren als je even helemaal stopt met rekening houden met anderen op jóuw Day of Birth? (En laat hén de inhoud van hún verjaardag bepalen en heb hén daarmee onvoorwaardelijk lief zoals jij zélf onvoorwaardelijk liefde wil ervaren. Geven = Ontvangen. Oh, en als die (enigszins) gelijkwaardigheid er niet is, ga dan na of diegene wel in je cirkel van 15 'hoort'..)
  • Je mag alle berichtjes die je This Birthday op de dag zelf ontvangt (hartstikke lief, attent, waardevol en meer) gerust pas láter beantwoorden. Dit geldt trouwens niet alleen voor je verjaardag natuurlijk maar als ik zondag op iedere whatsapp, sms, social media bericht of gemiste oproep had gereageerd, was er weinig terecht gekomen van Mijn Dag met Mijn Lief. Dan waren we om de haverklap onderbroken geweest in de flow van het samen-weg-zijn, deze stad op doen, deze inspiratie opsnuiven, deze start van een Nieuw Jaar én het begin van de meteorologische lente beleven (manlief had dubbel feest, hij kan-niet-wachten op komend seizoen!). Ook de verbinding met anderen op de lijn, de hele dag door, had natuurlijk mooie dingen gebracht maar: focus, waar kwam ik hier voor? Oh ja, om op mijn Wijze te feesten. En als je dit soort keuzes maakt komt er eerst niet (! paniek!), maar al doende, steeds meer en meer rust in je systeem. Ik ging gisteren, the day after, even rustig zitten om alle appjes en andere berichtjes, zelfs de fysieke kaarten, altijd nog het allerleukst vind ik, met aandacht te lezen en te beantwoorden. En da's echt prima! Durf er voor te Kiezen. Ook ik merk de stress even op hoor, bij alles wat in deze maatschappij wordt geacht, verwacht, bij hoe we elkaar na doen in vanalles (meteen op alles reageren..), maar je mag echt je eígen leven gaan leven. Je eigen Heilige Routine gaan bepalen. Volgens jóuw visie, volgens jóuw droom en idee over hoe de wereld mag Zijn.

Albert Sonnevelt zei eens: Niets zo bevrijdend als het maken van een keuze. En Bob Schäfer zei eens: Niets geeft meer voldoening dan het volgen van onze visie en dromen.

En laat de midlife nou de plek zijn, de overgang de spirituele brug zijn, waarop we deze twee wijsheden prachtig kunnen gaan integreren in ons dagelijks leven, ten bate van ons wel-zijn. Omdat alles wat we tijdens 'de eerste helft' ontvingen en zelf 'tot ons namen', vaak echt niet De Oorsprong van onszelf bevestigde, 

maar eerder vertroebelde. Want zeg nou zelf: ben je met de jaren dichter bij of verder af komen te staan van jouw bundeltje liefde en licht, je kern, je oorsprong?  

Ga met behulp van je mind-set de keuzes maken die jóuw rust voeden, die jouw dagelijks leven goed doen. Die dus ook zeker je body goed doen, het vervoermiddel van je spirit. Dat waarmee jij de wereld mooier kleurt.

En dat hoeft niet morgen gefixt hè lieverd. Ik kwam er ook niet van vandaag op morgen. Daar mag je stap voor stap, keuze voor keuze (er zelf mee oefenend, de ander er aan wennend, want jij en zij kennen jou met deze keuzes niet goed), daar bouw je heen.

Dan staat er over een poosje niet een bouwwerk als De Dom van Keulen, maar dan kom jij net als ik op een gegeven moment aan met een conclusie, terugblikkend: ik heb een hele weg af gelegd, mensen gedag gezegd, andere mensen bewust opgezocht, gewoonten omgevormd, mezelf ont-dekt, 

het is tijd voor een nieuwe roepnaam ;-)  Of waar jíj dan ook maar bij uit komt, haha.. 

Het leven vierend. Met alle gevoelens die erbij horen. Omdat je méns bent. Een lief mens, mét je mind, voor je body & je spirit en voor ieder ander die je respecteert. Én voor de wereld met dat wat jíj hier ook alweer kwam doen. Kun jij degene (gaan) Zijn, die jíj Bent.

Ik: De Gypsy Hippie in every-day-life, en in m'n bedrijf: De Wijze Saar. Die twee onlosmakelijk verbonden.

Het mooie is inderdaad: het doet míj, de ander én de wereld goed. Geven & Ontvangen is dan in balans. En als je daarvoor even intens te huilen hebt tijdens een verjaardagsontbijt, zodat je lieve leven de ruimte behoudt: 

so be it. Jóuw feestje. (Ik dus: op míjn feestje m'n 49e levensjaar binnen wandelend). 

Yogajuf Adriena die ik volg op You Tube, zegt tijdens de oefeningen regelmatig: Find what feels good. Yogajuf Anne-Joëlle, waar ik in real life m'n yogalessen volg zegt bij de eindontspanning: 

doe wat goed voelt voor jou op dit moment. 

En zo is het. Houd het niet in, maar geef het ruimte 

en jezelf daarmee de onvoorwaardelijke liefde die het leven zo met je voor heeft. Als je het kunt Zien. En met toegewijde oefening gaat dat Zien als vanzelf toenemen. 

I rest my case.

Dag Lieve Jij! Fijn dat je meelas, mee-leeft en mee-leert. 

Myrea

Levenscoach voor bescheiden, introverte en gevoelige vrouwen in de overgang.

p.s. Wil jíj ontdekken met welk kompas jíj kunt gaan kiezen, mag gaan (leren) kiezen: 

Ontdek het in deze oefening: De Eerste 3 stappen naar Een Opgeruimd Bestaan.

Je download deze gratis en direct als je op de Homepagina je mailadres achter laat. Tevens ontvang je dan wekelijks m'n nieuwste blog (als deze) in je mailbox. Mag je iedere week meelezen met wat er op te ruimen en (dus) te leren valt, 

hier, al wandelend én steeds meer Staande, in jóuw (opgeruimde) tweede helft. 

Welkom Hier!

Oh, en wil je graag een gratis SaarSessies (een half uur gratis mijn luisterend oor en tips voor jóuw situatie) ontvangen, 

één van de 3 die ik wekelijks weg geef? Meld dát dan even via: myrea@lieveropgeruimd.nl

Dan laat ik je per mail weten wat de dag/tijd is die daarvoor nog open staat :-)

Ik geef ze graag, dus meld je onbescheiden, en stretch jezelf daarmee. Da's meteen een mooie oefening. Want onbescheiden.. da's een beetje nieuw toch? 

En da's prima! Goed dat je het verkiest! 

Jezelf Ruimte Geven. Met dít kadootje! Wil je er eentje ontvangen? Dat mág dus gewoon! Mail me op myrea@lieveropgeruimd.nl

Myrea, De Gypsy Hippie

én De Wijze Saar bij