Executeur testamentair in eh.. niet de meest eenvoudige casus 'zeg maar'

19-11-2019

M'n vader is een paar jaar geleden getrouwd. Dat was ie na de scheiding van m'n moeder in 1987 niet meer geweest.. en bewust niet meer van plan.

Hij scharrelde nogal in de rondte en dat beviel 'm prima. Mij beviel dat toen ik jonger was minder. Want waar ik de ene kerssemis bij de ene vrouw aan de dis zat, was het niet altijd meteen de volgende kerst, maar wel niet veel kersten daarna, gerust bij weer een andere leukerd 'kadootjes onder de kerstboom'. 

Het ging namelijk altijd wel een stuk verder dan 'just a one-night-stand'. 

Net als zijn moeder, mijn oma, werd ik daarmee echt meer dan eens op haar zachtst gezegd 'geraakt'. De relaties volgden elkaar daarnaast niet alleen achtereenvolgens, maar structureel overlappend op. Pijnlijk, want niemand wíst, behalve hij. Al voorspelde ik later bij een nieuwe vlam wél dat ik kennis ging maken met de toekomstige ex van m'n pa. 

De dames in kwestie? Ook zij stonden niet te juichen bij steevast de ontdekking van die heimelijke overlap. Waarna ook zij hun hart dus bij elkaar konden rapen.

Maar o.k, en allesbehalve dat, dat wás. Het is hoe híj was. Verkoos te zijn.

Net voor hij de diagnose Parkinson kreeg, overlapte paps nieuwe tennisgenote ook weer een lieverd die stuk ging na 'de uitkomst'. Tennisgenote trok voor het eerst nadat hij decennia lang alleen in ons ouderlijk huis had gewoond, bij 'm in. Ik: verbaasd. In huis?! Goh.., apart.

Toen hij even later de diagnose Parkinson bevestigd kreeg en steeds meer zorg nodig had, durfde ik bijna niet te denken aan waar het op leek. Tennisgenote was namelijk niet alleen van een ander level op veel (eh.. alle?) verschillende vlakken,

maar ook een stuk jonger en uit een familiecultuur met zorgzaamheid als waarde voorop. 'Daddy Cool' leek zich een private 24uurs zorgverlener te hebben aangemeten. En hoe zát het nou helemaal.

Ik leefde door. En bleef neutraal, pogend me niet te mengen in waar hij zelf voor koos. Vrij land. Eigen keuzes. Maar me steeds weer met 'vrouwelijk schoon' verbinden, daar was ik wel klaar mee. Met hém bleef ik dat. Als 4ever-dochter.

Met zijn inleveren op ook mentaal vlak, vroeg hij me met hem zijn admi te gaan doen. Dat werd later: vóór hem te doen. En toen geleidelijk aan: hoefde dat heel ongemakkelijk niet meer. Tennisgenote met de taal niet echt, eh.. echt niet bij machte nam het over. En hij was ervan overtuigd het met haar samen te kunnen, in ieder geval te willen doen.

Het slot op de deur veranderde, mijn sleutel paste niet meer. Onze royale uitjes werden 'ons bien zuunig' en.. zo nog veel meer wat ik hier niet allemaal ga noemen. Maar mocht je een keer een item willen vullen om families alerter te maken op dat wat je niet verwacht dat jou / jouw familie kan gebeuren: vraag me gerust. Het is een langzaam glijdende schaal. En het werd een drama.

Verrassingstoetje? Een 'stiekem getrouwd'-situatie (Huh? Hij?!) want pap was 'als de dood' dat ie anders het verpleeghuis in ging heeft ie later uitgelegd. Het was voor hem 'een soort moetje van vroeger', maar dan anders.. :-( 

Het 'eindigde' voor de rechter na wat je waarschijnlijk nu wel begrepen hebt. Niet alleen onze betrokken relatie ging inderdaad down the drain. Iets met 'niet meer zelf kunnen pinnen' en iemand die dat dan wel even voor 'm deed, gelijk maar even met de boodschappen. Dat kwam aan het oogverblindende licht. Ook hier ga ik niet te diep op door, enkel:

De rechter gaf later de bewindvoering en het mentorschap dusse.. niet aan tennisgenote, inmiddels geregistreerd partner, maar aan zijn oudste kind. De zoon. Hoogst ongebruikelijk bij man-vrouw-schap. 

M'n vader had in de eerste jaren met tennisgenote-in-huis, toen ie inmiddels vanwege z'n Parkinson niet meer kón tennissen :-/ een testament opgemaakt volgens 'zijn wensen van verdeling, mocht hij heengaan'. Hij legde daarin ook vast dat ik zijn executeur testamentair diende te zijn.

Na het 'stiekem getrouwd' zijn en de uitkomst dáárvan, wezen we hem er op, dat de situatie zoals ie het gewenst en vastgelegd had, daarmee dus wettelijk veranderd was. Zei ie zich niet bewust van te zijn en maakte dan ook een afspraak bij de notaris, die 'm dat even haarfijn uitlegde. Hij wijzigde z'n testament in: redden wat er te redden viel in de richting van z'n oorspronkelijke wens. Die kon ie niet meer geheel benaderen. Wel zo dicht als mogelijk. Ook nu weer: 'laat m'n dochter het straks regelen graag'.

Toen hij wat later weer zicht kreeg op z'n saldi en zich meer dan 1 huizenhoog hoedje schrok, maakte hij dezelfde gang naar de notaris, die 'm uitlegde wat z'n opties waren: scheiden of blijven, een levenstestament opmaken en/of een schenking doen van wat er nog over was.

Hij verkoos te blijven, het alternatief van een verpleeghuis was 'm te donker en daarbij: hij gáf om tennisgenote = 24uurs caretaker = geregistreerd partner. En zij ook om hem leek het?

Hij koos om z'n kids alvast wat te schenken 'nu het nog kon'.

Die schenking (het bedrag wat jaarlijks belastingvrij mag) werd mijn diepste put ooit. Niet in verhouding tot de waarde, tot geen enkele geldelijke waarde trouwens. 'Had het maar gehouwe'. 

Ik werd na ontvangst beschuldigd van diefstal (guess who: yup, tennisgenote, inmiddels Mrs. Same Last Name, told me: she would sew me).

De wereld op haar kop, dat begrijp je. Ik kwam voor het eerst van m'n leven op een advocatenkantoor.

Lang verhaal kort: door zorgmijding, een nodige weer Veilig Thuis-situatie, draagkracht/draaglast-disbalans en parkinsondementie (en omdat tennisgenote er niet meer over ging omdat de rechter de zoon tot mentor had benoemd) werd er voor pap een Goede Zorg-verpleeghuisplek georganiseerd.

Tennisgenote verleidde tot het gaan staan naast haar, tegenover mij. De verwarring was voor betrokkenen op alle fronten aanwezig vanaf daar. Het werd een spirituele uitdaging dan in ieder geval zélf (samen met manlief en moeder) te Weten hoe het zat! Daarin de aanvaarding vinden. 

Ik knokte voor onze vader-dochter en gezinsrelatie maar ging bijna kopje onder. Niet voor de rechter hoor, want van een zaak kwam het niet. Er was simpelweg (juist!) geen sprake van wat beweerd werd.

Onrecht is nog nooit zó door mij gevoeld. Op de dieren in de bioindustrie na, zij waren (en zijn nog altijd) óók de klos.

Ik trok het niet en brak een half jaar met het gezin van m'n pa. Voelde me in de steek gelaten. Er werd iemand beschermd die.. en er werd iemand aangeklaagd díe..! Ik zat echt helemaal stuk.

Met de plaatsing in het verpleeghuis en verdere progressie van Parkinson en parkinsondementie kwam ik na een half jaar tot de conclusie dat dít niet kon zo. Wij, ondanks verschil in waarden, altijd nauw verbonden geweest, nu, juist nu we de situatie te pakken hadden waarbij ik er altijd voor 'm had willen zijn, uit elkaar 'gedreven' (en als coach zeg ik: ons uit elkaar LATEN drijven!).

Ik legde tot zijn genoegen het contact daarna weer en verzocht zijn hoofdverpleegster met ons te werken aan: met zijn naasten weer rond-hem kunnen staan. Dat was zijn grootste onrust en verlangen. En dat kwam een poosje voor zijn sterven, tegen de verwachting van m'n pa in, tóch maar mooi voor de bakker :-)

We werden in zijn gezin echt geen gezin meer. Maar we verbonden ons rond zijn ziekte en sterven. Zelfs al hadden we tegenover elkaar gestaan zoals ik jaren terug nevernooit had verwacht.

Op mijn en paps verzoek, lukte 'die vorm van weer verbinden' dus net op tijd voor hem om redelijk gerustgesteld naar de andere kant van de regenboog te kunnen vertrekken. Ik heb 'm kunnen mee geven dat we het zo goed mogelijk zouden gaan regelen allemaal. Hij kon beamen dat ie zag waar we waren aan gekomen. Een bedankje kon er niet vanaf ;-)

maar hij liet op zijn manier merken dat het hoogst haalbare bereikt was. En hey, dat was nou niet echt op zíjn conto te schrijven. Want zo slapjes als ie geen keuzes had gemaakt in van de ene relatie nog niet uit, de volgende al in rollend, zo koos hij ook allesbehalve waardig in waar hij de hele tijd Bij was geweest. Ook toen ie nog wel bij machte was om in te grijpen. Dat ik als (stief)dochter toch écht langzaam buiten gewerkt en later -licht uitgedrukt- tegengewerkt werd. Dankzij een zeker iemand.. vanwege dat wat niet aan bomen groeit! #unbelievable

Maar goed.. je zou maar bang zijn voor een verpleeghuisplek en die druk voelen dat áls.. dán. ik Begrijp een beetje / veel pap, dat weet je. En ik vergeef wel, na diep gaan. Al was dit wel de grootste kluif ever daarin.

En nu sta ik dus hier. Al een poos sterk in balans op een fijn vredeseiland. Waar de brug volgens eigen regie neer- of opgehaald wordt.

M'n pap is overleden met meer verbinding dan ie eigenlijk heeft 'verdiend' (maar iedereen mag rustig sterven! 'k Ben er dankbaar voor, hij kon redelijk heengaan).

De notaris die vorige week het testament voorlas, inclusief de aantekeningen die weergaven hoe m'n vader op het laatst dan ook een 'nogal ongeruste vaste klant' bij ze werd..

en mij twee maal het executeurschap in de schoot wierp. Alstublieft, dankuwel.. 'Ge regelt het maar hè'.

Met de door de notaris inhoudelijk naar mij aangezette toon van 'Succes..', nadat duidelijk werd hoe de vork hier in de steel stak.

Dat ík

met deze Mrs. Same Name On What Ground,

onze nog redelijk verse rechtsgang-historie,

en met de voor ieder woord dat niet voorkomt in de inburgeringscursus: tolk-nodig-situatie,

het tijdelijk vruchtgebruik voor tennisgenote op het huis,

met zijn beide kids als erfgenamen,

waarvan eentje bezet in het buitenland,

zijn nalatenschap mag gaan regelen.

In het eerste half jaar van m'n nieuwe onderneming

en met de rauwe rouw als geslagen krater in m'n middenrif.

Joow.

Gelukkig!:

-had ik het afgelopen kwartaal een kick-ass-businesscoach van jewelste (rug recht, keuzes maken, zakelijk zijn),

-heb ik een man die niet alleen krachtig, stabiel en intelligent, maar ook van blinkend GOUD is,

-handel ik sterk vanuit Liefde voor het Leven en vanuit loyaliteit naar de wensen van m'n vader.

En ga ik deze klus, dus projectmatig klaren.

En eerlijk? Óók vanuit m'n Liefde voor hem hè. Want hoe knullig en lafhartig het vaak óók ging:

't Was my dad.. Er was veel Goed.

En zoals ik 'm zei toen we samen in z'n laatste dagen Stonden:

'ik ben blij dat jij m'n papa was, bent en altijd zal zijn'.

Want zo is het. Die natuur is iets bijzonders. Ieder leven een (gekozen?) leerschool

en ik..

in m'n onderneming én in dit executeurschap:

nu zacht én sterk tegelijk.

Dat blijkt.

*pakt nog een tissue en stroopt de mouwen op*

'#DagPap, ik red me. X'

Myrea

Zingevingsbegeleider voor vrouwen in de overgang. And mourning now.

p.s. In de november-SOIL lees je dat komende zaterdag Sarah's Opruimcafé voor 1 keer vervalt.

En dat ik op 27 november weer begin met The Hour of Soulpower. Kom daar een maandcollage maken voor de maand december. De feestmaand! Met een dubbel gevoel voor mij, maar wat gaat het jóu brengen? Kom dát laten ontstaan. Als je eigen regisseur. Want dat één en ander je overkomt, daar kan ik dus over mee praten. Maar ook: dat je zelf mede kunt scheppen!

Meld je aan: woensdag 27 november van 11.00-13.00u. bij BUUR. In Nijmegen. Gratis! Doe dat snel op myrea@lieveropgeruimd.nl want er zijn 8 plekken op volgorde van aanmelding.

En als je vanaf 2020 zelf, hetgeen waarvan je dénkt dat het je overkomt, wil gaan overstijgen:

meld je dan aan voor het individuele coachtraject: Leven vanuit de Grond van je Hart.

Laat De Overgang, je midlife, de levensfase zijn waarin jij het ánders gaat doen. Eindelijk dicht bij je zelf. Keuzes makend die passen. Die je leven niet alleen fijner, maar ook zingevender, waardevoller maken. Daar straks op terug kunnen kijken, dat je dat leerde! Die conclusie kunnen trekken: 'Ik ben een Saar met Flair', dat gaat je nog veel moois brengen natuurlijk, so join in!

Lees hier feedback van mensen die je voor gingen. 

Meld je bij twijfel voor een gratis intake. Want ook ík wil zeker weten dat het bij je past, dat het wel of niet voor jou is. Ik wil namelijk alleen werken met diegenen waarvan ik wéét dat het voor hen is. Dat ze eruit gaan halen, liefst veel meer dan dat ze er in investeren.

Dat werkt voor jou, mij en mijn bedrijf het allerbeste. 

En die doen er alle drie toe.