Lieve Eikelin, in de eikel (die van de boom) ligt de complete eik al verborgen! En in jou, wat ligt daar?

04-02-2020

Als je geen idee hebt: op de homepagina van www.lieveropgeruimd.nl staat de oefening die jou laat zien wat jij, wie jij diep van binnen gewoon bént! 

Heel handig om te weten. Maar wees gewaarschuwd: het geeft als je het toepast, een levensveranderend effect.

Jouw complete mens-zijn. Toen het zaadje van je vader, het eitje van je moeder bereikte.. toen díe twee samensmolten.. tóen ontstond.. jíj al!! Wowie. Hartstikke uniek.

En met alles wat je nu bent, met wat er allemaal 'in gestopt is', zijn we nu zo'n 5 decennia verder! 50 jaar (bijna, precies of ruim, vul in wat van toepassing is).

Zeg eens eerlijk: ligt er nog één en ander verborgen.. weg gestopt... want: heb je je te veel aangepast aan..? Dan ben je niet de enige.

In plaats van te leven, dagelijks en 'in het algemeen' (maar begin maar eens met de keuzes in je dágelijks leven lieverd):

Doe jij hetgeen overeenkomstig is met: wie jij diep van binnen bent?

Dát is vaak wel even een ander verhaal.. Écht vaak hè. Ik herhaal: echt váák. En ik kan het weten 'bescheiden vrouwen'. Ik zie jullie dagelijks in mijn praktijk :-)

Want waar de eikel in de grond, met voeding, zonlicht en water uitgroeit tot stevige eik..

groeiden wij ook uit tot echt mens, tot inmiddels zelfs 'the midlife female version'. Hoe klinkt dát?!

Maar gaven en geven we onszelf wel het juiste water? Staan we in de juiste grond? Krijgen we voldoende warm licht en passende ruimte om te groeien? Gezonde lucht om vrij te ademen? Metaforisch hè, dat snap je.

Groeien bedoel ik dus ook niet letterlijk qua lijf en leden en al helemaal liever niet in de breedte ;-) maar.. in jouw volle omvang qua potentie, verlangen, wensen vanuit.. je wáárden. In plaats van vanuit de nórmen van je omgeving, de cultuur, je familie, je 'vrienden', je partner. De normen die je al jaren en jaren, 

nogal wat keuzestress, frustratie en uitgestelde zaken bezorgen.

Wie wil jíj zijn? Wat voor eik? Want: wat voor mens huist er in jóu? Wat voor vrouw bén je gewoon. Los van alle aanpassingen.

Díe mensch, díe vrouw ten volle ruimte geven, laten leven, die ten volle Zijn, dát gaat een sterke versie van dit (ik wijs even naar jou) inmiddels zéér volwassen mensenkind opleveren.

En da's waar Liever Opgeruimd om de hoek komt kijken. Waar mijn 'why' schuilt. Nou eh.. 'schuilt' *ahum*, eerder:

waarmee ik me vól in het open veld beweeg! Vrij naakt, weinig verhullend, best eng.

Want ik wil júist jóu, als de nog ietwat te bescheiden versie van jezelf (eerlijk hè),

zélf de helpende keuzes laten maken. Keuzes die voor jóu eigenlijk te spannend zijn, waar jij voor terug deinst, waar je in huivert qua gevolgen, waar je niet toe komt omdat.. (vul maar in, voor mij teveel redenen om op te noemen hier).

Dat je díe keuzes gaat durven maken. Hoe klein of hoe groot ook. En ik geef met hoe ik ooit ging kíezen, o.a. voor mijn 'dagelijks kiezen voor yoga' een voorbeeld. Toen ik daarmee begon (eerst maar eens met 5 minuten per dag), huiverde ik om daar open over te zijn. Ik was écht bang dat ik in de ogen van mijn naasten te zweverig gevonden zou worden. En kijk me nú! Ik Sta Dankzij Yoga! En m'n huidige 'Cirkel van 15' (de mensen rond/met mij) is daad-werkelijk goud waard. 

Ook daar is de afgelopen 10 jaar één en ander in veranderd natuurlijk. More than ever before maar.. ('dan héb je ook wat', gelijk-waardig aan wat voorheen was, maar passender, ik zie vooral mijn thuis komen waar ik voorheen júist onzeker over zou zijn, 'ga ik dát ooit zó voelen?').

Ik word ook bij 'de oude garde' gewoon geaccepteerd 'ondanks dat ik best wat tijd op m'n matje sta', een nieuwe voornaam heb, ayurveda en meditatie/visualisatie verkies, woorden afweeg, m'n kaarsje aan heb, geurolie in een brandertje heb, mantra op de achtergrond. It's all fine. En niet alleen omdat koffie en taart er ook nog zijn. 

'Rustig aan geïntroduceerd' had best wat vlotter gemogen Myr. Uit de kast komen qua alles dat ik verkoos en verkies, was en is iedere keer weer megaspannend. En ieder keer leefde en leef ik nog en kwam en kom ik weer een kast, als in een ronde, verder. Willem Ruijs had mogen onthullen. Aart Staartjes had mogen aankondigen (May they..) Want het is iedere keer weer zó de moeite van het kiezen waard gebleken als wij bescheiden vrouwen, wat gevoeliger zijn we ook, als juist wíj gaan/dúrven kíezen verdorie!  

Met het durven kiezen, steeds iets meer, stapje voor stapje, bouw je aan je stevigheid, aan je wel-zijn. Aan wie je kunt zijn voor jezelf. En daarmee: voor anderen en voor de wereld. 

Dat je eerst zélf die ontdekking doet (wie ben ik nou eigenlijk, in de kern, als alle 'goedbedoelde besmetting', alle beperkende overtuigingen vanuit anderen, er af zijn gehaald?)

om vervolgens de keuzes te kunnen maken die je dicht bij jezelf (terug) brengen en.. je er vriendelijk hóuden. Verbonden met jóuw kern. Jóuw waarheid. Jóuw essentie.

Daar waar houden van er gewoon is. Waar je je niet anders voor hoeft te doen. Je masker af mag. It's where your role ends. 

Waar je aangepaste versie omgevormd mag worden naar je.. zélf. Jíj. Omdat je dán de keuzes maakt met meer gemak, met minder uitstelgedrag, met veel minder twijfel en veel meer lef. Want je kent je kompas. En je kunt zien wat je bijna 50 jaar deed, maar niet nog 50 jaar van plan bent te dóen.. 

Het wordt niet: klaar mee maar: klaar voor! Houden van jezelf, van je leven, maar ook van de ander, gerust van ieder ander en natuurlijk: van de wereld.

Ja, dat vraagt een nieuwe kijk. Dat vraagt een mindset van jewelste. Maar daar wil je zijn.

Omdat het klópt op dat terrein. En dat terrein is echt nog gróter dan jouw hart. Dus voel je vooral niet schuldig want je bereikt meer dan alleen meer éigen welbevinden.

Pas op trouwens, 'be prepared', het gónst er! Maar het is heerlijk na even wennen aan al die vriendelijke vibes. En ook ín die vibes en mét die vibes is het soms wéér megaspannend. Want steeds blijken het weer zaadjes voor een volgende groeistap en dus: ja hoor, weer eng. Maar ook: mét vertrouwen, omdat inmiddels al is gebleken dát. 

Had ik dát van te voren maar geweten. Dat die veiligheid er niet níet is. Dat kán namelijk niet! Echt heel gaaf als je dat eenmaal door hebt.. 

Het helpt je dagen en aaneengeschakeld, je leven, naar eenvoud. Mens, wat een rijkdom. Het lijkt vooraf vooral gecompliceerd, het blijkt er achteraf alleen maar simpeler op te worden. Maar dan met meer diepgang. En dat gaat júist prima samen. Simpel en diep. Geluksmomenten hebben die combi, herken je dat?! Ga naar een beleefd geluksmoment en vraag jezelf: was dat inderdaad eenvoudig en diep tegelijk?

Ook heb ik me dus onder ander veelvuldig op terreinen en in relaties begeven waar het níet klopte. In zowel vriendschappen als 'liefdes' (inclusief scharrels). Van iedere liefde, activiteit, werkplek en vriendschap heb ik gehouden, ik heb ze gevierd en allemaal hebben ze me geleerd. Bij en met allemaal heb ik dus (ook) genoten en ben ik (ook) zeker gegroeid, zelfs al voelde het soms als falen. Of als puinhoop ergens aan het eind. Al voelde ik me dader, al voelde ik me slachtoffer. Het zijn twee kanten van dezelfde medaille. Vraag is: wat kies ik vanaf hier?!

Vooral achteraf bleek de winst. Het meegenomene van vanalles en eenieder bleek dankbaar verankerd in m'n rugzak van het leven. En natuurlijk is er hier en daar dus wat schade opgelopen. Door diegene en door mij. Onvermijdelijk en logisch. Scheuren in de rugtas, waarbij het herstel wat tijd en aandacht kostte. Ook dat hoort bij levenservaring. En juist met die combi van fijn en auwtsjjj.. daar kunnen we nu ons voordeel doen! Hier, op de kansrijke brug in het midden.

Want het waren piketpaaltjes, sommige(n) met extra markering. Neonlicht! Flashlights, je ziet ze nóg vanaf de brug! Of gedempte.. in de schaduw.. Plekken van waaruit ik in íeder geval weer mocht gaan. Van waaruit jíj weer mag gaan. Echt. Je hóeft niet te blijven. Misschien mág je zelfs wel niet blijven, als je je realiseert waar jij als eikelin toe geboren bent!

Ieder onze weg vindend, de bestemming... en die is er misschien onderweg al? Maar geruststellend, vaak pas op of net ná de brug ontdekken we deze. Met je oorspronkelijke wijsheid (where dads seed met mums egg) én de opgedane wijsheid (jouw eerste helft, jouw levenservaring tot hier op de brug).

Ieder van jullie die me volgt weet dat ík inmiddels het pad van míjn kern volg: De Gypsy Hippie. Dat ik me tegenwoordig maar hoef af te vragen: 'Wat zou De Gypsy Hippie doen?' en dan wéét ik zonder gedoe, twijfels en onzekerheden wat me te doen staat. Wat ik kies, doe, of juist niet doe, waar ik ga en waar ik dus niet ga.

Dan laat ik los en verbind me. Dan zeg ik oprecht en eerlijk 'Ja' of Nee bedankt. Dat kan íemand zijn maar bijvoorbeeld ook een Netflix-serie. Dan ruim ik op en ga voor Liever 'meer met minder'. Want juist in 'dat mindere' huist alles wat ik als mijn kern ervaar. Waar mijn geluk is, mijn kwaliteit van leven, maar ook mijn waarde om te delen. My Gift. Voor dus meer dan mezelf. Superfijn. 

Onrust verdrijvend en voldoening gevend!

Natuurlijk vroeg het van mij ook persoonlijke ontwikkeling, levenservaring, m'n neus stoten, onderuit gaan, pijn ervaren, geluk durven beleven, keuzes, moed, want: angst en tóch gaan. En al doende leren. Léven.

Ja, banen opgezegd, ja, vriendschappen uitgewuifd, ja, nieuwe woonplaatsen opgezocht. Ja, nieuwe activiteiten gekozen. 

Ja, tranen gehuild en afgezien. En ja, gevoeld dat ik dichterbij kwam. En dichterbij kom. Ben. Al heel veel 'Ben'. De rustigste, meest vredige, want passende plek in m'n bestaan is er iedere dag weer iets meer. Keuzes (be)lonen namelijk!  En dat vraagt blijvend fijn aan de slag. Ook iedere dag weer. 

Heilige Routine. M'n kompas blijven opschonen. Want die geeft de richting. De koers. Die bepaalt m'n focus. En die brengt de voldoening. De vrede zeg ik inmiddels, maar die term is 'gerust voor later' want die klinkt ver, als je net aan het begin staat van 'wat je te doen staat'. Dat hoef je mij niet uit te leggen (mag wel). Spannend joh! Pijnlijk soms. En wanneer weet je het zeker, waar ligt je grens?! Waar zeg je: tot hier.

Met minder, meer leven. Qua spullen, contacten, activiteiten. Qua waarden(vol) meer. Qua welzijn meer, voor jezelf, voor die ander, voor de wereld dus zelfs.

De overvloed is er in de kérn. In jóuw kern. Daarin voel ik me nu en voelen cliënten zich samenvallen met die 'eikel van de eik'. Gaaf hè. Het is soms bijna een religieuze ervaring, dat er een belofte in je schuilt, ook en zéker nu nog. (Altijd al dus.) 

Maar don't worry, ik houd je met beide benen stevig op de grond. Zweven doe je maar ergens anders. Of alleen wéten en vervolgens stilstaan. Al mag je je spiritualiteit én je twijfel 'of jij ook wel kunt gaan leren kiezen' meenemen hoor: welkom spiri en welkom angst, van welke orde dan ook. Maar we gaan hands-on.

Want ja, ik zie mezelf inmiddels ook echt wel als aardige eik. Sta hier op de brug, fier in het zonlicht, m'n takken hangen deze maanden wat meer (#DagPap) en ik voel me soms echt even onder zware grijze wolken, maar tóch. Ik werp nogal wat de wereld in zoals je merkt. Waarmee andere eikelinnen mooi aan het ontdekken en groeien zijn. En ik sta er megadankbaar bíj. Ik mág er bij staan! (Eerlijk? Ik mag zelfs nog even niet weg van ze. En ik begrijp het, I once was there myself.. in 'scary land'.) 

Dankbaar. Mooie plek. Wetende waar ook ik vandaan kom en waar zij allemáál vandaan komen. In hun oren en ogen, in hun brein vooral: de Westerse wereld met de boodschap: 'pas je maar aan, doe vooral gewoon mee en zeur niet.' (En voor de dorpelingen onder ons, nog een éxtra te nemen hobbel.. Maar:)

Er groeit een bos met steeds meer fiere eiken! En het bos mag groter worden, waarbij we allemaal onze ruimte nemen. Onze eigen groei verkiezen! Het vraagt van ieder van ons moedige keuzes. Kleine en grotere. En soms een dekentje. Kleiner of groter, haha.. dát ook. Met een pot thee en koekjes. 

En je weet inmiddels hè, hoe alle bomen verbonden zijn in de bodem. Magisch mooi.

Want weet je: anders lig je daar maar. Zoals je 'de hele eerste helft' lag? Of misschien ben je wel ontkiemd tot 'leuke eikelspriet'. Tot miniboompje. Of voel je je een aardige eik, maar zijn je takken geknakt. Of is er een deel van de boom afgestorven. Waaien al je bladeren er af, steeds weer, ook als het geen herfst is.. Omdat je liet en nog altijd laat gebeuren dát..

Ga jezelf voeden lieve eikelin! Ben niet meer afhankelijk van de bevestiging of niet passende voeding van.. ja, van wie?! 

Met 

  • het juiste water (de keuzes in het dagelijks leven, stroomt het?), 
  • de juiste voeding (fijne, passende activiteiten die jij bewust opzoekt), 
  • het warme licht (met wie besteed jij jouw tijd?). 

Met de liefde die er gewoon in overvloed ís. 

Je hébt er voor te kiezen. Want zoals ik het zie: je bent verantwoordelijk voor jóuw leven. Iedereen is namelijk wel een slachtoffer van íets. Dus aangezien je de keuzes wil maken waarvan je nu al weet: Ohhhh.. maar dát durf ik niet te doen, te zeggen, te delen. En dus stelde je uit? En blíjf je uitstellen? 

Ga Staan. Dat mag best nog heel wiebelig (en dus gerust na een paar dagen onder een dekentje). Tegelijk:

Tot hier. Tot het midden van je leven. (Inshallah.) Laten we ervan uit gaan: 

nog een half leven te léven! Te géven. Aan jezelf, de ander, de wereld. 

Dus gróei. Op Goede Grond! Voor je eigen vredige: Ik Sta-gevoel. Maar ook omdat je op die Wijze ook weer de vruchten verspreidt, waar de wereld zo op zit te wachten. Ook als dat voor je gevoel nog even duurt en je eerst nog even te (gaan) Staan hebt. Vóór je kunt delen.

Ik had het eerst óók niet gekund, in díe me leegslurpende vriendschap, met díe scharrel nog aan een breekbaar lijntje, met de ballast van díe familie-overtuiging nog verbonden, met díe norm van díe werkgever. 

Ik kan het híer, nu, met diegene(n) en dít. En ook ná wiebels hoor. Ik stond ook niet zomaar van de ene op de andere dag te shinen. Eerst 1 ding verkozen, toen het volgende, en zo door.

Van bewuste dagstart tot supportive husband, van twee keer per jaar een contemplatieve break (even weg met mezelf) tot vegetarische keuzes. Van yoga & ayurveda tot 'geen commerciële zender-shit' meer in m'n avonden (begin eens met tijdens de reclame het geluid uit te zetten). Ik begon ook maar ergens te kiezen en te bouwen.

Dus zo kwam er nog veel meer (aan gezette stapjes en stappen). Hè, heerlijk. Steeds meer met vooral minder.

De Gypsy Hippie floreert. Zelfs in de zo-genaamd lastige tijden. Want ook dán zijn de prioriteiten die voor een ander 'maar vreemd zijn', 'nou nodig zijn?', een stempel van arrogantie of decadentie krijgen.. gewoon míjn prioriteiten ja. 

En hoeveel respect ik heb gekregen, ik fluister vooraf alvast naar jou: dat helpt. Want uiteindelijk zijn we allemaal mens en is een beetje bevestiging en aanmoediging óók fijn en zeer helpend. Dat het niet helemáál uit jezelf hoeft te komen. 

Gelijkgestemden kom je tegen, waar je ook gaat, wat je ook kiest. Het is 'as a magnet'. Als de Wet van Aantrekking. Kies je dát, dan kom je díegene(n) tegen. Supergaaf blijf ik het vinden en iedere keer verwonder ik me er even over en weet ik daarna 'oh ja, natuurlijk. Dankzij m'n eigen keuzes!'

Dus als je in je rommelige huis blíjft zitten, in je chaotische hoofd blijft dralen of in je gedeukte gevoel blijft hangen, dan zit je daar aan het eind van je leven nog steeds waarschijnlijk. Met wie en wat dáár bij hoort. En dat mag. 

Als voorheen ook Stervensbegeleider zeg ik je wel: ik héb een paar intense gesprekken gevoerd met stervenden, die mij niet meer houden op een post waarvan ik weet dat ie me niet gelukkig, in balans, o.k. met mezelf, vredig laat voelen. Het zijn namelijk díe piketpaaltjes in het leven waarvan zij die terug keken zeiden/zeggen: daar had ik eerder mogen kiezen voor ánders.. 

En als stervensbegeleider kon ik met doorvragen en mededogen hóren. Ruimte geven aan wat wél en zo meer. Liefde geven en licht schijnen. Maar als levenscoach op deze plek in het midden (en niet aan het eind) van jouw leven zeg ik tegen jou op jóuw brug:

Kijk jij daar aan het einde van de rit ergens terug en zie je dan.. kijk míj?! Tussen andere fijne eiken, stevig staan? Of hang je halfom gewaaid, nog net wat schuin rechtop.. je weet wel. Hoe jij kiest, nu. En wat voor gevoel dat geeft. Hoe je blééf (niet-)kiezen.. Als je doet wat je deed, krijg je wat je altijd kreeg. Dát. Wil je dat?

En déze: word je ná jouw tijd, een mooie voedingsbodem voor alles en iedereen ná jou?! Want ná jou de zondvloed: nee, daar ben ik met Liever Opgeruimd niet zo van.

Het is nú. Nú, hier sta je op de helft. Kijk je terug en kijk je vooruit. En mag jíj bepalen: wát ga ik kiezen, wat ga ik doen vanaf hier. Zodat wat in mij aanwezig is, de ruimte krijgt en ik daar zelf eindelijk de vrede mee vindt. Eerst maar eens méér vrede mee vindt. En ondertussen.. eerst ongemerkt: de ander erbij.

Eindelijk.

Myrea

'De Wijze Saar' 

Levenscoach voor (te?) bescheiden vrouwen in de overgang.

p.s. En wil je jóuw kern, 'de eikel' waarin een hele eikenboom schuilt, leren zien? Welke unieke waarden, welk unieke kompas heb jíj te volgen? 

Download dan gratis dit handboekje!

p.s. 2) En heb je heel veel zin om déze week nog met meer van dit soort energie en inspiratie te gaan leren kiezen? Kom dan aanstaande vrijdag van 15.00-17.00u. naar Saars Boekenhoekje,

een fijne boekenworkshop in Nijmegen. Je bijdrage is slechts 13 euro, dus laat dát je niet tegen houden. Saboteer je eigen welzijn niet langer! Kies, 

voor jóu. Voor je leven, voor je geluk. Voor jóuw tweede helft. Voor je inner peace.

Zei zij mét ADD hè. Dus als ik die vrede vond, dan kun jij het ook. 

Ik leer het je graag.

Doe je mee? Meld je aan op myrea@lieveropgeruimd.nl, 

dan stuur ik je de praktische info en zien we elkaar vrijdag!