Een midlife zonder crisis

19-10-2020

Vorige week hakte ik de knoop door. Er komt een boek.

Het móet gewoon. Het kán niet anders. Dát gevoel. 

Herken je dat? Die urgentie. 


Het gevoel dat als je het volgt (je hart)

dan stróómt het en kan er geen blokkade of uiteindelijk crisis ontstaan. Begrijp je dat? 

Want als je lijf het je toe blíjft fluisteren, toe blíjft zingen

en je luistert er niet naar (ik zag velen hun diepgevoelde roep níet volgen),


dan gaat het zeuren, je dagelijks leven sabotteren, zich tegen je keren

en het uiteindelijk uitschreeuwen. Hoe. Dan. Ook.

Dan komt er érgens een gevoel van persoonlijke crisis.

En we noemen het veel te laat een midlife-crisis. Want wie wil nou zo'n stempel..


Een persoonlijke crisis zul je misschien niet meteen als dusdanig herkennen,

maar als je ermee naar een huisarts, psycholoog, coach of bedrijfsarts gaat,

zal die (tenminste als je een integere treft die enkel uit is op jóuw welzijn

en niet op het belang van je werkgever, zorgverzekeraar of haar/zijn eigen portemonnaie, laten we daar vanuit vertrouwen gewoon vanuit gaan),

met een optelling van klachten als: wakker liggen, klachten rond schouders/hoofd/nek/rug, twijfels, somberen, boosheid, snelle tranen, angst en andere stress (bijv. die over je to-do-lijst nu allerlei life-events samenvallen),

vriendelijk worden doorgevraagd op je keuzes. Op wát je (niet) doet, met wie en waarom.

En zal diegene checken of dat een beetje overeenstemt met wat jóuw wel-zijn (geen) Goed doet.

Of je op een passend spoor bent of op een ontsporing bent beland. Weggezakt bent in een zingevings-lek. Een gebrek aan een gevoel van ertoe dóen. Jíj, je leven, dít leven of een onderdeel daarvan.

En hoe menselijk is dát?! Kijk alleen al om je heen welke dochter/zoon van haar/zijn ouders, (wel) iets totaal anders is gaan doen omdat zij/hij haar hárt durfde te volgen?

Om uit een voor haar of hem, stressgevende of juist onderstimulerende situatie te komen en te blijven?

Ze zijn met een zoeklichtje vindbaar en vaak inspirerende voorbeelden voor hun omgeving. Én ze worden bekeken als wel érg moedig.. Maar hey,

weet je wie er moedig is? Degene die maar doorsukkelt met klachten, gevoelens van on-geluk, hopeloosheid en uitstelgedrag.

Want die durft blijkbaar haar/zijn leven voorbij te laten glijden, door te laten denderen, zónder aan de noodrem te trekken. Tenminste, zolang het lijf & de geest niet ergens aan een noodrem trekken (in de vorm van een angst-/paniekaanval, een bore- of burnout of een depressie). 

Ik vind ze dapper. Degenen die níet kiezen. Of die kiezen erin rond te blijven dobberen. Ik zie het en kijk verwonderend. Want ik kón het niet. Dúrfde het niet. Door te wandelen op een pad dat niet paste. Klachten verdragend die me duidelijk aan gaven: *wrong-way-alert*.

Dus ik zie sommigen naar me kijken met: wauw, dat je dat durfde (je lange relatie beëindigen, je baan opzeggen zonder dat er een nieuw inkomen op je stond te wachten, ondernemer worden, je woonplaats verplaatsen ;-)

En ik kijk zélf terug met: 

Ik kón niet anders! I hád to.

En ik geloof zéker dat ik anders vól een midlife-crisis in was gegleden of gegooid. Dat 'mijn hele systeem' op haar grondvesten was gaan schudden. Change sómething please..

En dat ik dán misschien wel níet had geweten: wát dan..

Vrouwen komen bij me om die crisis. Voelbaar in hen, dat er verandering nódig is. Soms precies wetende waar het hem in zit (waar het haar in zit). 

Vaak ook: door de bomen het bos juist helemaal níet zien. Het is té veel, té groot, té heftig.

En dan beginnen we of begint ze dáár. De boel eens even rustig op een rijtje krijgen. Overzicht scheppen (da's vrij vlot mogelijk), 

en van daaruit: opruimen, mentaal en bijna altijd ook daad-werkelijk, spullen loslaten, orde her-scheppen.

Vrouwen (her)ont-dekken zichzelf! En blijken dan prima te weten wát dus. Vanaf hier. Wat nú nodig is. 

Het vraagt veelal aan de voorkant voelbaar heel spannende keuzes. Zo kreeg ik deze week een Insta-bericht van iemand (niet bij me in een coachtraject, maar met lieve support van haar cirkel-van-5) die haar man verlaten heeft en bij haar ouders is ingetrokken. Ver voorbij de 50! 'Terug' is gegaan naar haar ouders. Omdat haar hart eindelijk mocht spreken. En het brak tegelijk natuurlijk. Vanwege alle consequenties voor iedereen-betrokken, nú. 

En velen die kiezen denken dat ze er moediger mee zijn dan toen ze níet kozen. Maar achteraf zien ze vaak ook hoe moedig ze waren door lang te blijven steken, op hún manier strijdend. In een leven, dat hen níet lekker zat. 

Hoe lang ze dat vol hebben gehouden! Er ontstaat vaak een berg zelfrespect daaruit. Hoe sterk heb je te zijn? Hoe groot is je uithoudingsvermogen, rék, veerkracht blijkbaar.. Logisch dat je dan even alleen maar kunt huilen. 

En nu dus: ná de eerste flinke hobbels. Je ruimte, de liefde en de kracht om dus vanuit hier de draad fris, nieuw, fijner op te pakken. In verbinding met jezélf. In plaats van met de norm, de verwachting, het patroon vanuit een ander (vaak het gezin waaruit men voortkwam en de ervaringen die daar werden opgedaan).

De grootste resultaten zie ik al tijdens het coachtraject, de grote keuzes zie ik veelal ná het coachtraject van drie maanden. Ná het samen uitrollen van het stappenplan. Ná die persoonlijke groei die er onvermijdelijk uit voortkomt. Ik zie keuzes gemaakt worden die ik nooit had voorspeld.

En ik geniet natuurlijk als ik de tijd na het coachtraject al die berichtjes nog krijg. 

Afgelopen weken zijn er weer 2 door zichzelf herondekte vrouwen aan een opleiding begonnen. Beiden: begin vijftig! Hóe cool!!

En begint 1 vrouw die een borgingstraject bij me volgt om alles nog eens stevig te herhalen en stevig te verankeren, aan een opleiding waarmee ze haar vak verdiept. Prachtig. Hóe waardevol?! Ze is er als het ware verliefd op. En we kennen allemaal díe energie tóch?! 

En dus niet omdat ík ze dat voorschreef (recept: begin een opleiding naar wens.. Nope. Geen standaard antwoorden op een crisis of crisisje. Geen standaard uitkomsten met mijn gedegen stappenplan).

Maar omdat ze er onafhankelijk van elkaar achter kwamen dat ze een nieuw, passender pad op wilden. De één zegde na een burnout-situatie haar baan op, startte de pedicure-opleiding en gaat zeer waarschijnlijk voor zichzelf beginnen :-) Ze maakt een prachtige groei door op álle vlakken van haar leven. Blóei, zeg ik zelfs. (En bloei kan in een crisis-situatie ontstaan ná loslaten, stil staan, opnieuw zaaien en groeien..: Herfst is een uitnodigend seizoen voor zo'n proces-begin).

de ander solliciteerde van haar kinderopvangbaan naar een functie binnen de Jeugdzorg en doet nu de opleiding Kindercoach. Ze brúist weer van energie!

Ook door haar werd het proces dat de natuur ons voorleeft gevolgd (Herfst: Verwerpen, Winter: Verwerken, Lente: Verwerven, Zomer: Versterken).

En zo begin je op je 50e dus gerust een nieuw leven! Met een reset, U-turn of doorstart. Met Een Nieuw Begin! Jóuw Tweede Helft. 

Laat geen crisis dus je wanhoop wekken. Laat het een káns zijn. Liever? 

Voorkóm een crisissituatie, want het ís een ding. Iedereen die er door heen gaat, kan daarover meepraten. Maar als ie komt, dat gevoel van crisis, dan is het óók een geschenk. Want je komt (eindelijk?) in beweging. Tot keuzes, tot survival. Dat is nou eenmaal onze oer, als het er op aankomt, dan blijken we tot veel in staat.

En laat dan wijze keuzes voor jóu, boven komen drijven. Het is zó eenvoudig met een daad-werkelijk jezelf helpende route. Mijn boek gaat die stappen tonen. Op 1 november begin ik en op 1 maart 2022 is het klaar. 

Dus wil je dat het nú beter met je gaat, meld je dan nu. Dan deel ik de inhoud vast met je. De inhoud die al zo velen,

zo goed heeft geholpen. 

Wil je er een keer over uitwisselen, vanuit waar jíj doorheen gaat of wat je wil voorkomen? Hoe je vérder wil of in hemelsnaam kán?! 

Kom dan aan tafel. Een nieuwe grote ronde. In een nieuwe coachstudio in Nijmegen. 

Ik ben er op woensdag en vrijdag. Je hebt me wel even te mailen voor een afspraak. 

Voorwaarde om met me in gesprek te gaan: niks is taboe, alles mag er zijn. Wáár je dan ook mee loopt te tobben, dubben, hóe je dan ook vastloopt hier. Of dreigt te lopen. Of.. líep. It stays here. Maar we hebben een eerlijk gesprek nodig, de schaamte, de schúldgevoelens onder ogen, om te Zien waar het knelt. En of het coachtraject van Liever Opgeruimd, 

jóu past.

Mededogen dan. En blijdschap. Want We gaan écht voor positieve veranderingen.

M'n bedrijf heet niet zomaar: Liever Opgeruimd.

Lekker door. Een midlife zonder crisis. Een leven zonder beklemming. Mét voldoening. Met zín. Voor alle jaren die nog voor je liggen. 

Jóuw Leven Ontstaat Hier. 

Jíj komt weer tevoorschijn!

Zodat je er ook beter voor anderen en voor de wereld kunt zijn. Want die kunnen en die kan ook wel wat meer van jouw eigenheid, liefde en kracht gebruiken.


Lieve groet lieve vrouw! 

Myrea

Een afspraak maak je door me een verzoek daarvoor te mailen op: myrea@lieveropgeruimd.nl

Oktober 2020 is vol, maar in november en december nog veel mogelijkheden op woensdag en vrijdag. Het adres is: Pontanusstraat 20 in Nijmegen. Er wordt corona-proof gewerkt. De coachstudio ligt op loopafstand van station Nijmegen CS en op 10 minuten lopen van de studio kun je gratis parkeren. (Parkeren voor de deur: 2,80 per uur).  

Je eerste afspraak is gratis en vrijblijvend. Gewoon omdat het kan. En mag. Zodat je kennis kunt maken en kunt afwegen of dít iets voor jou is. En je neemt er áltijd een paar waardevolle tips uit mee.

Je hoeft het gesprek niet voor te bereiden, breng gewoon jezelf en een je mooiste schriftje mee en de weg wijst zich als vanzelf. 

De kaarsjes zijn er aan en de thee wordt gezet. Het is knus hier en je bent echt hartstikke welkom. Dus vraag jezelf af of je anderhalf jaar wacht op het boek, 

óf dat je met jóuw persoonlijke verhaal, éérder aan de beurt mag komen.

Ik Zie je in íeder geval graag verschijnen.

Myrea, myrea@lieveropgeruimd.nl