Ieder einde schept Een Nieuw Begin

08-11-2020

De dag dat prinses Diana verongelukte, 31 augustus 1997, eindige mijn fling met een rocker op wie ik toen hevig verliefd was. Hij was m'n, voor velen verrassende,

escape uit een relatie die veel meer waarde in zich droeg,

dan de manier waarop ik die toen eindigde. Met de jongen van wie ik toen weg was gegaan, ben ik nog altijd Goed trouwens. Dat zegt veel over hem. En over wat we samen hadden. 

Het weekend dat 'mijn tweede lange relatie' 40 jaar werd, eindigde ik, inmiddels volwassener en wél assertief, de relatie na 15 jaar wél 'netjes'. Maar.. niet aardig dus hè, ín zijn jubileum-weekend. Ik had de grens al een poosje voor me uit geschoven en ik kón het niet langer. En omdat toneel spelen niet in m'n aard zit (ik heb je innig lief is 'all the way', of ik ga niet meer 'all the way' en dan wil ik dat ook helder is: hoezo dan niet), 

daarom zei ik vóór we dat weekend weg gingen, hoe het ervoor stond. De eindstreep lag híer helaas. Ook dat was een dramatisch, essentieel maar onvermijdelijk keuzemoment, gelinkt aan een duidelijke datum. Vrijdag 6 april 2012.

We zijn dat weekend trouwens nog wél samen naar Rotterdam gegaan, zoals veel eerder was gepland. Het werd een bijzonder afscheidsweekend, vol moois, maar naast de lach, natuurlijk ook de door beiden diep gevoelde traan. Krák, zei ons hart. Ook dat was omdat het waardevol was geweest. Maar toen al een tijdje duidelijk niet meer in déze vorm. 

Met m'n Vierde Liefde, wat de Man van m'n Leven blijkt, ben ik nu 7-en-een-half jaar samen. In deze tijd leerde ik bovenop dat 'wél assertief zijn', ook écht voor m'n eigen boodschap te staan. Mede door de eerder gemaakte keuzes (inclusief die voor yoga, wat duidelijk niet zomaar, letterlijk vertaald 'eenheid van lichaam en geest' betekent).

En mondde dat gaan Staan, mede dankzij Deze Nieuwe Man, zelfs uit in ondernemerschap. Want toen ik binnen het welzijnswerk dat ik altijd heb gedaan, voor de zoveelste keer in een bezuinigings-/reorganisatiemodel belandde en daarmee wéér -hup- van m'n plek werd gehaald, was hij de eerste in m'n leven die als vanzelfsprekend zei: Waarom ga je niet voor jezelf beginnen? 

En zo geschiedde. Ik kwam op Nieuw Terrein. Deed bijbehorende opleidingen/cursussen en bouwde rustig doch daadkrachtig aan een bedrijfsondersteunend netwerk. De klandizie ontstond al gauw en ik zorgde voor passende ruimtes om m'n werk te doen. Ik leerde de wereld van marketing kennen en vooral: 

onderging een persoonlijk ontwikkelingsproces dat merkbaar onvermijdelijk mee komt met 'je eigen toko runnen'. Met: nu toch echt zélf zorgen dat de boel gaat stromen én blijft stromen.

Ik genoot (en geniet) van de vrijheid: van de zelfstandigheid, de mogelijkheid om zélf te bepalen welke richting, hoe, met wie, wat en wanneer. Die vrijheid heeft een keerzijde. Een andere kant van dezelfde medaille. Dat wel. Of: dat óók.

De ervaring en kennis uit 25 jaar hulpverlening, welzijnswerk en psychiatrie bleek en blijkt mega-waardevol. En de kunde voor het zakelijk runnen van een business, bleef en blijft uitdagend, maar zeer belangrijk gebied. Daarvoor had en heb ik administratief gezien, geweldige hulp van manlief, die de zijlijn, of eigenlijk die ondergrond, stabiel borgde en borgt. 

Alles draait dankzij hem wat dat betreft altijd zoals 'het hoort'. Ik zorg voor de kwalitatieve inhoud van het werk. Voor de uitvoering met en het resultaat voor klanten. Mét die klanten. En, over basis gesproken: 

ik zorg ervoor dat er klanten zíjn. Dat ze me konden/kunnen vinden, want wisten/weten van m'n bestaan, m'n diensten en de resultaten van coachtrajecten. 

Workshops zijn oneerbiedig gezegd, de visvijvers geweest, van waaruit individuele coachtrajecten voortkwamen. Logisch, mensen leerden mij, m'n visie en werkwijze dáár kennen. En bepaalden of een periode samen oplopen met mij als hun levenscoach, voor hen zinvol was met hún vraagstuk, in die/deze fase van hun leven. 

Naast het fijne, voor mij smoothe uitvoerende werk met klanten, is het altijd ontzettend veel voorwerk (geweest) om te zorgen dat de stroom bleef en blijft bestaan. Ik begreep al snel van doorgewinterde mede-ondernemers: die noeste arbeid, da's part of the deal, want dat wordt er niet minder op. 

En inderdaad: waar ik na het werken bij een werkgever na werktijd op -uit- kon, lukte en lukt me dat als ondernemer niet. 

Op de achtergrond blijft er altijd een programma in mezelf draaien dat de link legt naar m'n bedrijf en de thema's die er daar toe doen. Naar: de boel sterk in stand houden. Als een perpetuum-mobile, een energie-systeem dat altijd in beweging blijft. Ik word steeds aan onzichtbare touwtjes erheen, voort of juist terug getrokken, zo voelt het.

Wat ik lees, wat ik zie, alleen of met wie ik op welk moment dan ook ben: mijn focus bleef tot vorig jaar 'LIV! Levenscoaching' en is sindsdien 'Liever Opgeruimd'. Zeven dagen per week. Omdat ik het niet kan laten opdrogen. En er niet een afdeling PR, een ICT-afdeling, een HR-manager of andere goedbetaalde assistent is, waar grotere bedrijven (jaloersmakend ;-) wel over beschikken. 

Realist dien je te zijn vind ik, ook zeker als dromende en van daaruit doenende ondernemer. En ook zeker nu, sinds maart 2020 een nieuwe werkelijkheid 'in-bracht'.

En dat opdrogen gebeurt nogal snel in het huidige coachlandschap, als je ook maar even op -uit- gaat. Je blijft niet, of komt zelfs niet eens, -top of mind- bij mensen, in een wereld vól (o.a. social media)informatie en andere (reclame)boodschappen. Met ook nog eens de snelheid in de ontstane cultuur, het hoge leef- en verandertempo daarbinnen, is het soms zoeken naar: en wáár is m'n eigen 'daily life', met beide benen op de grond, ergens heen verdwenen? 

Als gezond eenmansbedrijf heb je steeds te blíjven 'roeptoeteren' is mijn ervaring na deze jaren van ondernemerschap. Voor het goede doel, dat wel, als je net als ik dat volhield en -houdt: écht iets goeds brengt. 

Iets wat levensveranderend werkt, voor degenen die op een bepaald moment in hun leven stuk lopen of vast zitten. En zich niet begrepen of geholpen voelen bij hetgeen of degene waar bijvoorbeeld hun huisarts, of een goedbedoelende buuv naar verwees. 

Met dus het wensenlijstje voor het (mede zorgen voor) een comfortabel leven voor ons beiden, inclusief de biologische boodschappen, het uitgaan (waar het kán in de horeca, maar nu dus in aangepaste versie vooral thuis), het met vakantie gaan en mijn giften kunnen doen aan dierenwelzijnsorganisaties, 

had en heb ik dat 'roeptoeteren' strategisch en hoogfrequent te blíjven doen dus. Het is onlosmakelijk verbonden met een coachbedrijf runnen en een bepaalde (bewuste en levensgenietende) leefstijl aanhangen. 

Nu Corona er is en de workshops stil vielen, is dat 'roeptoeteren' om de 'ideale' klant te bereiken, in mijn beleving nóg veeleisender geworden. En da's schijnbaar of blijkbaar prima voor collega's van me die makkelijker lijken op te volgen: wat nú werkt. 

En dat steeds weer 'in het huidige heden'. Die dus gemakkelijker dan ik dat doe, werkwijze, vorm en informatie aanpassen omdat nu.. omdat al is aangetoond dat.. Die communicatie bijstellen omdat gebleken is dat met dít.. 

Ook zeker als digitaal werken hun ding is natuurlijk, want dan ben je als zelfstandig coach die haar of zijn brood verdient met een eigen praktijk, in het goede tijdperk aan de slag. Voor een groot deel van hen jubel ik. Want er is véél kwaliteit op de coachmarkt te vinden. Maar lieve mensen,

ik loop nu tegen m'n eigen grens aan. Tegen zo'n veranderende, niet mijn facoriete werkwijze en zeker niet mijn leefstijl aan. En ik word er m'n eigen cliënt van. Dat kan toch níet de bedoeling zijn.. Sterker: dat ís gewoon niet De Bedoeling.

Dus waar het leven de focus al iets té aardig vast had gezet op Liever Opgeruimd, om alles draaiende te houden en de kwaliteit hoog te houden, wordt het voor mij nu echt een brug te ver om in het huidige heden, álles te doen wat nodig is voor: zeker niet het welzijnswerk an sich, maar: het als ondernémer goed door kunnen.

Want waar m'n eigen welzijn dan nog huist.. En m'n bedrijf heeft nou juist een sterke visie, missie en bekendheid rond welzijn! Dat resoneert op deze manier dus niet meer, met mij als daarnaar-zoekende ondernemer aan het roer. 

Want ik bén als coach m'n bedrijf. Dus dan, nu, gaat er iets scheef. Je las, het is zoals met relaties: all the way óf niet. Simple as that. Tóen was het tot tweemaal toe 'geen relatie meer zijn' (maar vriendschap graag), nu is het tijd voor 'geen bedrijf meer zijn' (maar welzijnswerker graag). 

Vorig jaar nam ik een business-coach in de arm, die het positieve spel van het runnen van een coachpraktijk, haarfijn uitlegde en voorleeft volgens haar sterk werkende strategie. En het me zo nóg beter leerde 'spelen'. Me leerde aanpassen waar (en wat) nodig.

Voor sommigen zal dat vervelend klinken, maar eerlijk: het runnen van een eigen praktijk en het uitbreiden daarvan is nou eenmaal way different dan het uitvoeren van het inhoudelijk vakwerk rond coaching/begeleiding. Wat er allemaal bij ondernemen komt kijken vraagt óók en ándere gedegen stappen, opbouw, structuur. Ondernemer zijn brengt veel en vraagt veel van jezelf, je tijd, je energie, je gezin en andere naasten. En als die balans klopt en het is wat je blij stemt en blijft stemmen, dóen. Dan is die vrijheid heerlijk.

De structuur die en het vliegwiel dat het vraagt, had ik vanwege de Corona-situatie nu dus ook digitaal neer te gaan zetten. En dat wilde ik ook. Tenminste, om er goed van te kunnen blijven leven. Hup dus: opbouw, uitbouw, inhoud en (ondersteuning bij die) uitvoering. 

Maar daarmee blijkt, wat ga ik nu veel te ver van m'n padje. Ik zit soms letterlijk 10 uur per dag achter m'n laptop. Waarvan 2 anderhalf uur sessies met klanten en de rest: bijwerken van dit, uitwerken en plaatsen van dat, invullen zus, ombouwen zo. En dóór met het leren hanteren van de digitale circusact van alle ballen in de lucht. Want zo ervaar ik het. 

Het is niet even in een blog uitlegbaar, welk systeem er draait, op allerlei gebied op de achtergrond (aan programma's in de laptop, op lijsten aan de muur, via to do's in m'n agenda en ideeën in m'n hoofd). En dat voor 'zó al een ADD'er' denk ik nu.. En voor iemand die het liefst parttime werkt.

Lol om en respect voor mezelf. That I did it. En heerlijk & eerlijk: dat ik er tot een paar maanden na de uitbraak van de Corona-pandemie ontzettend veel plezier aan heb beleefd. En voldoening uit heb gehaald. Natuurlijk voorop: aan het opbouwend mogen werken met zoveel lieve klanten. Maar ook aan het runnen van twee businesses, ik, voortkomend uit een vader uit het arbeidersmilieu en een moeder uit de working upper-class. Het ondernemen, díe ándere mindset, was dus hartstikke nieuw en het bleek naast gááf en leerzaam ook: mega-wennen.

Voor alle duidelijkheid: veel lof en de zegen aan degenen die in de nieuwe werkelijkheid wél gelukkig worden van hun eigen-brood-verdienende-praktijk met plezier (weer) draaiende (willen) brengen en houden, maar ik ben daar deze laatste ronde, niet één van. En ik heb echt niet meteen die conclusie getrokken want hey: a womans gotta do what a womans gotta do. Leren, wennen, herhalen en eigen maken. Alles voor the big Why: I have a dream. En dat het me lukte is 1, maar leef ik daarmee het leven wat ik wil leven is 2. Maar eigenlijk en eerlijk? 

Is dát 1 natuurlijk! Leef je het leven dat je wíl leven?! Twee weken geleden raapte ik noten onder de walnotenboom in de tuin van de man die ik mag bijstaan in het omgaan met zijn Parkinson. Ik voelde de verbinding met de natuur weer zó duidelijk, die ik achter de laptop zo mis. Het eenvoudige geluk van met de seizoenen Zijn. En vorige week keken we samen de docu-film 'Une jeune fille de 90 ans' en dansten we verder door zijn dag. De dagen die mede door de gesprekken die we voeren over de boeken die hij schreef, ook zeker ónze dagen zijn en daarmee dus ook míjn dagen worden. En ik geloof: waardevolle dagen voor de wereld zijn. Het fladdert door naar anderen. 

Tijdens het uurtje noten rapen viel er al een heel helder kwartje. Een kwartje uit de guldentijd. Uit: De Gulden Tijd. Het vegen van de herfstbladeren onderstreepte. Nature & me. Me & nature. 

En toen daarna schoonmoeder Sien van haar fiets viel, haar enkel op 3 plekken brak en manlief me naast zich nodig had om een paar dagen, samen voor haar te zorgen (tot er plek kwam in het herstelcentrum), viel het tweede kwartje uit de Gulden Tijd.

Wíe wás ik ook alweer? Het antwoord zoals velen van jullie weten: de Gypsy Hippie. En: de welzijnswerker. De coach. De dierenvriend alias ook zélf liefdesbeestje, noem me hoe je me dan ook noemen wil. De schrijvende Flower Power-girl, hoorde ik laatst iemand zeggen.

Maar daar zat ze (ik) de dagen erna weer: technisch-ondernemend bezig achter m'n laptop, te doen wat nodig was om m'n bedrijf goed op de rit te houden. Mensen die gebaat zijn bij samenwerking, toeleiden naar mijn dienst als basisproduct, dat begrijpelijkerwijs (zie de piramide van Maslow), verward wordt met een luxe dienst, een luxe-product. 

Diensten verricht ik, die bij het on hold zetten van het kunnen werken in groepen, precies dat werken achter de laptop éxtra belangrijk maakt. Want onlosmakelijk daarmee verbonden is dan: het steeds weer verdienen van een gezond maandelijks inkomen. 

Maar wat is altijd mijn message naar klanten: Wie ben je en wat doe je dus (niet meer). Wat kies je en wat laat je los? Nou, je voelt het de hele blog al aankomen, zeker vanwege 'Corona is here & will stay here for a while':

Time for a change. En omdat díe definitieve keuze me inviel op de dag dat Biden/Harris tot respectievelijk president en vice-president verkozen werden, maakte het dat ik dacht: another 'chosen-day' to remember. 

Zaterdag 7 november 2020. Waar was jij toen bekend werd dat Biden won van Trump? Ik had na een solo-walk door de herfstbossen rond Nijmegen, besloten dat het doek niet hoeft te vallen voor Liever Opgeruimd als brón, maar wél het doek mag vallen voor mijn ondernemerschap. 

'Het is mooi geweest,' besloot mijn vader een jaar geleden, over het leven. En 'het is mooi geweest', besloot ik dit weekend over het runnen van een inmiddels grotendeels digitaal coachbedrijf (want) in Corona-tijd. Het is tot hier en niet verder qua: 'zo heeft het nu nou eenmaal te reilen en zeilen, wil je er van kunnen blijven bestaan'. 

Fijne conclusie: dat ik dóór kan met inspireren van velen, uiteindelijk ten bate van het welzijn voor velen (en mijn bedoeling zal altijd zijn: voor dieren, omdat mensen die beter in hun vel zitten via het kennen van hun waarden en daarnaar gaan leven, automatisch mooiere keuzes maken voor ook dieren. En zelfs voor al wat leeft),

maar dat ik niet dóór hoef met het (zoals ik het ervaar) eindeloze, vooral digitale / marketingtechnische werk, vanwege het in het huidige tijdperk in stand houden van de klantstroom. Zodat ik voortaan wél voor meer welzijn kan zorgen, maar niet meer zoveel ander werk dan in ambieer hoef te verzetten, ook om m'n maandelijkse basis- of gewenste inkomen te waarborgen. Zodat ik nu dat niet meer hóeft, meer in de dag kan zijn, daar, hier, kan léven.

Ik geef graag, nou.. laat het me géven dan. Ik zal het altijd blíjven geven. Aandacht aan wel-zijn. Want ik ben en blijf een welzijnswerker. Ik bén en blíjf de Gyspy Hippie die met veel plezier haar Liefde strooit. Ik houd niet op met je (kwaliteiten) Zien, ruimte maken voor het gesprek over: wat er goed gaat en waar je tegen aan loopt. 

Ik zal degene blijven die, als je wil, met je wil ontdekken wat er in jouw leven, in deze fase, te leren valt. En die je waar duidelijk, zal aangeven waar jouw sleutels zouden kunnen liggen. Samen met je kan onderzoeken waar voor jou de grote welzijnswinst te behalen valt en hoe je die zonder al te veel zoeken, zélf opduikelt. Hoe je met zeer handzame en gebleken werkzame tools. je eigen coach kunt zijn! 

Maar ik hóef niet meer te 'zorgen dat je mij vindt'. Je mág me vinden. Ik ga ervoor zorgen dat ik qua inkomen niet meer afhankelijk ben van óf voldoende mensen ook nu nog de weg weten. Mij als fijne optie aangereikt krijgen. Via via, of rechtstreeks dankzij m'n aanwezigheid op de zo bekende kanalen. Ik ga echt veel Liever gewoon m'n (uitvoerende) Ding doen!

Waar ik ontzettend blij van word is dus: welzijnsbevorderend bezig zijn. Met een dankbare 'pay yourself and this world back & play forward'-visie. Inspiratie dáárover delen. In gesprekken. En door erover te schrijven. Dus dát ga ik doen. 

Er komt een boek en da's (bij deze!) één van m'n hernieuwde hobbies :-) Het schrijven ervan. Dat ga ik doen in de coachstudio die ik met twee anderen deel, en die nu dus deels schrijfstudio wordt. En ik: de schrijver. 

Kom daar gerust op een woensdag of vrijdag langs voor een gesprek ten bate van je welzijn. En daarmee ten bate van het welzijn van de wereld. Maar maak dan wel even een afspraak per mail: myrea@lieveropgeruimd.nl 

Want naast het schrijven van het boek dat ik hoop op 1 maart 2022 uit te brengen, blijf ik dus ook uitvoerend bezig. Vaker mét en altijd voor mensen en dieren. In de combi van: ten bate van hun welzijn en mijn zekerder inkomen zonder alle (ervaren moois én gedoe) om mij en de ander heen. Voortaan dus zonder dat ik zelf de klantstroom organiseer (dus met mínder vrijheid, maar tegelijk met meer Vrije Tijd).

Waardoor ik in plaats van uren thuis achter m'n laptop, wat vaker onder de bomen kan scharrelen, een mooi boek kan lezen, er voor m'n ouder wordende moeder en tante kan zijn, vaker met manlief na het eten neer kan ploffen en op vrije dagen op de fiets door het Gelderse landschap kan trappen, nu even niet met horecastop maar met picknick- aanlegplek én zodat ik de Partij voor de Dieren en friends weer wat nauwgezetter kan volgen en waar wenselijk kan bijstaan. Nadat ik gister dus, vanwege Biden/Harris op een voor de wereld(vrede please) historische dag 

dit volgende grote besluit in mijn leven nam (want: volg je je droom nog wel of ben je een andere kant op getrokken? Of heb je je een andere kant op láten trekken?), kwamen vanmorgen Erik Scherder, Patrick Nederkoorn en Inez van Oord groetend voorbij. Als: inderdaad, Good for You.

  • De ene met: beweeg ten bate van hoofd & hart weer als een Scandinavische Gypsy Hippie door je dagen
  • de tweede met: stop nou eens met recht te breien wat krom is, het mag ánders
  • en de derde met: 'Als je leven een cirkel is, waar sta jíj dan (kijk terug en kijk vooruit, wat is dan nu aan de orde)?'

En werd ik op deze manier, the day after, middels die hattrick bevestigd in m'n eigen stelling: 

dat het altijd gaat om zingeving. En spiritualiteit. Dat die verbonden zijn in: hartstikke aards. Want daarmee gaat het altijd ook over het leven. Jouw leven. Mijn leven. Nu. Vanaf hier.

Dus waar ik me redelijk vast had gezet op het pad van ondernemerschap met wat daar dus allemaal bij hoort, ben ik gelukkig blijven geloven in en propageren dat,

je altijd mag bijstellen, hébt bij te stellen zelfs. Als welzijn niet meer is waar je leven dichtbij zit. Als energie weg lekt, waar je die juist nodig hebt om jouw gift met de wereld te delen. 

En mijn gift is nou eenmaal: welzijnswerk. Dus dát heb ik te doen. Dichtbij Moeder Aarde en de dieren, midden in het daad-werkelijke leven. Dichtbij m'n eigen mensen en de mensen die het kunnen gebruiken. Of dat nou een betaalde- of (ernaast) een onbetaalde setting betreft: I'm here. 

No more: hard hebben te werken, alle ballen in de lucht houdend, om mijn gift, dat welzijnswerk, daarná de wereld in te kunnen brengen. Ik wil dat het moeiteloos gaat. Dat ik meteen in het hart van de uitvoering zit. En dat kan, als werknemer en daarnaast als schrijver en filantroop. 

Dan blijkt zich in no time aan te dienen wat nu welkom is. Dat vertrouwen heb ik en met dat ik dat voel en daar actief op meestroom, dienen zich dan bijna meteen, alweer mogelijkheden aan. En daar ben ik zó dankbaar voor. Durven kiezen loont. Character matters, zei een ontroerde journalist gisteren.

Dat ik naast nieuwe kansen, ook Tijd krijg want neem, voor dat wat voor mij van Waarde is, dat ís vanaf hier weer vol de realiteit, want mogelijk. Zonder al te lang in dramatiek te blijven hangen (dat was er een aantal weken sluimerend voelbaar natuurlijk echt wel), 

stap ik uit het Moeten, bij deze, in het Mogen. Daarbinnen, in mijn Nieuwe Heden, is iedereen van waarde welkom. Maar ben ik vooral zelf, op uitnodiging van mezelf, weer harstikke welkom. 

Want daarbinnen gebeurt het gewoon wéér en voor altijd volgens mij. Het Ware Leven leven. Míjn leven leven. Ons leven ook. De stroom van het leven brengt je namelijk altijd érgens. Stap uit welke ratrace dan ook, als ie zo voelt, en stap over op je eigen perpetuum mobile.

Dat is voor mij vanaf morgen achter de laptop vandaan. Me onder de zon begeven. En in de schaduw. Van (da's ook) het Leven. Connected. Met mezelf. Met iets Groters. Samen met manlief en (bijna) ieder ander. Maar eerst de 1, 5 en 15 liefsten.

En de grote keuze vóór deze was al: 'niet meer met de Trumpen van de wereld Zijn'.  Degenen die schijn-heilig liegen, manipuleren en meer voor eigen gewin uit onbenoemde angst. Terwijl er 'over-all' dan echt vooral veel verlies is. Ook voor henzelf trouwens. Omdat zij stellig weigeren hun kwetsbaarheid onder ogen te komen. Waardoor ze het nooit zullen vinden. En wij hén nooit zullen vinden. Keep the faith, gaat bij deze mensen niet op. Break loose geldt dan.

Diegenen mogen voortaan aan m'n nu schrijversdeurtje voorbij. Maar da's een Ander Verhaal. En dit? Dit was en is dus het verhaal van

Een Nieuw Begin. So cheers folks! Op: waarheden erkennen, jezelf en de ander Zien, je met het goede en de Goeden en niet noodzakelijk enkel gelijkgestemden verbinden. Met al wat leeft het ware leven Leven. Keuzes mogen maken dus ook zeker.

Met liefde en plezier. Voor sommigen zal dat ook vanaf hier nog, het ondernemerschap zijn. Hulde voor díe helden. Echt.

Voor mij wordt het vanaf morgen dus Hernieuwd Werknemerschap én schrijverschap. Binnen het domein welzijn. Ik ga daarmee voor de combi 'betaald én vrijwillig'. Voor werk dat in overeenstemming is met wat mij blij stemt en wat dieren- en mensenwelzijn goed doet. It's a Gift to Share. 

I always shared it and I always will. Nu niet meer nodig is: on top of minds. Daarmee bevrijd ik mezelf van het vele voorwerk-laptopwerk, van de weinige tijd voor écht vrij zijn en van de beperkte tijd met de te weinige aandacht voor, op verschillende manieren met liefde leven.

Ik koos, geïnspireerd op mezelf eerder en op klanten die dat deden: vanuit de grond van m'n hart. Daar ben ik terug Thuis nu.

Myrea

Professioneel Welzijnswerker, Filantropisch Levenscoach

en Liefdevol Schrijver

maar géén ondernemer meer. 


'Blijkbaar mag je met de golven van de energie leven. Kun je in plaats van 1 punt, 

2 punten aan de horizon zetten. En binnen die bandbreedte kan het dan alle kanten op,

want daar gebeurt vanalles!'

~ Patrick Nederkoorn, cabaretier, theoloog, politicus.

p.s.

Natuurlijk maak ik samen met huidige klanten, hún coachtraject helemaal af. Dat betekent dat ik tot en met februari 2021, de sessies met Liefde en Plezier zal blijven geven, volgens het met hen afgestemde programma op de dagen & tijden die we samen hebben afgesproken of nog zullen afspreken.

Namasté to All: 

Blijf dagen om te gedenken, benoemen. En blijf in je leven, van het leven leren. 

Mores leren :-)

myrea@lieveropgeruimd.nl