Dus dít is het. Rouwen om een naaste. M'n vader, ons pap.

12-11-2019

En als dít het is, lieve mensen, hoe hebben jullie het om een jonge of gezonde vader dan gedaan, ondergaan, gekund?

Of.. ik durf er bijna niet over na te denken, om een kind.. even gauw weer uit die gedachte. Want ik concludeer nú, die diepte, die dán toch helemáál: onmeetbaar onmenselijke pijn.

Hij ging dus. Gelukkig maar. Want ik had hem en ons niet nóg zo'n ronde in willen zien gaan.

Net na middernacht, op dinsdag 5 november, verliet hij z'n lichaam en daarmee dit leven op aarde, met een diepe laatste zucht.

Z'n geest gaf ie niet. Hij bleef ruim een week verstervend 'wachten' op dat zijn lijf het overnam, de keuze voor 'm maakte. Da's precies zoals ie geleefd heeft, zelf niet kiezen, maar ondergaan wat kwam, en z'n naasten daar dan ook maar mee laten dealen ;-)

M'n vader was een anti-held. En het was m'n vader, een markante man, een solist met een dubbele moraal rond rechtvaardigheid. 

Ik hield en hou van 'm. Da's nooit veranderd. Mijn romantische beeld over ons ook niet.

De ronde bubbel waar ik de vorige twee weken in heb geleefd (de eerste week: het afscheid nemen en het waken, de tweede week: het sterven en het voorbereiden van de uitvaart),

heeft plaats gemaakt voor een kleine vierkante ruimte. Leeg, donker, pijnlijk en eenzaam.

Ik had me dit gevoel niet kunnen voorstellen. Voel me sinds zondag (de dag na de uitvaart, het weer thuis zijn), in.de.rouw. Een totaal nieuw gevoel: een staat van zijn.

Kan me nu dus 'ineens' alles voorstellen bij het dragen van donkere kleding, een rouwband, de deur dicht, het door andere beschreven rauwe van rouw.

Dit is het dus. 'Beste Vriendin' had het me al 2x voorgedaan, voorgeleefd, voorgezegd.

Schoonzus, die ik op de dag van de uitvaart vroeg, hoe het voor haar was, of nu de herinneringen aan haar vaders afscheid weer terug kwamen, meldde me: ik ben vooral bezig met jou, met jullie, met het wetende wat er hierna komen gaat.

Ik had vorige week nog geen idee. Het ging wel.  

Af en toe ging ik wel even díep! Midden in de nacht vooral als ik wakker werd na een paar uurtjes slaap, en.. bij muziek die me raakte, waarbij het besef er was dát.

Maar we hadden ons vooral prachtig bezig gehouden met alles dat nu Goed was. In de flow 'gegeven en geregeld'.

En dit weekend na de uitvaart, nog gegeten met lieve vrienden in Paps zo geliefde Eindhoven, in zijn oude Philipsfabriek, dat nu restaurant 'Usine' is.

Waar GLOW gaande was.

"Ik ga hier goed mee om en kan hier altijd naar terug." Dat wist ik, dat stond en staat.

Maar toen kwam eergister (zondag, the day after)

en toen kwam maandag (waarbij ik had gedacht: een nieuwe week, we gaan weer een beetje 'normaal' doen).

En nu is hier dinsdag, m'n blog-dag. En kan ik jullie melden: ik weet niet hoor, hoe jullie dat deden met een ouder die vroeger en gezonder ging, of.. met een kind?! Een partner? Ik verwacht het nu allemaal ánders, want man/vrouw. 

Rouw is iets aparts. Neemt je hele Zijn (noem het systeem) over.

Liefdesverdriet over Écht Grote Liefdes raakt er enigszins aan hè.

Maar ik weet nu: liefdesverdriet houdt ook nog altijd iets open. Hoop, Verwachting, Mogelijk. Diegene loopt nog rond op dees aard. Diegene kan misschien van rol veranderen, wie weet, ooit. Van Liefde naar Vriendschap. En als dat niet meer gaat gebeuren, dan 'Kennis' toch minstens.

Wat ook altijd nog veranderbaar is.

Iets waar je altijd op enige manier nog naar kunt uitreiken. Misschien zelfs (later nog) mee kunt delen wat je ooit zo mooi samen deelde. Liefde, geluk, leed. Herinneringen.

Ik had verwacht al gerouwd te hebben om ons pap. En dat is denk ik ook zeker zo.

Maar djie.. dat mijn rouw om het verlies van ook zijn gezonde Zijn, ons vader-dochter-zijn, toch nú pas zó voelbaar is, die heb ik niet aan zien komen. Maar die ís er. Vooróp ook nog.

Dat er een deel van mezelf wég voelt. En dat als ik aan 'm denk, ik 'm enkel voor me heb in zijn vele gezonde jaren. De ziekte en het beeld van de afgelopen periode waarin onze relatie al zo veranderd was, dat lijkt wel.. weg?!

Ik mis nu, ik huil nu, ik voel díepe fysieke pijn en een mentale krater in.. dat hij er gewoon altijd wás. Vóór dit nieuwe heden.

Dat 'altijd', een onvoorwaardelijk fundament. Met een letterlijke sleutel in m'n tas, om altijd naartoe en naar binnen te mogen. Niet om m'n emotionele zijn te stutten, want die schouder was niet écht toegankelijk, maar wel om veilig en welkom te zijn (en da's ook een stutkracht).

Om neer te mogen ploffen. Mee tv te mogen kijken, koffie te kunnen pakken, te hangen hoe ik wilde. Altijd en no matter what.

Met de komst van zijn nieuwe vrouw veranderde veel. O.a. het slot in de deur..

(bij de uitvaartdienst las ik onder andere: 'Hun huis is dood' van Willem Wilmink, dat ouderlijk huis 'was dat al even', maar is nu wel heel definitief, voelbaar de realiteit).

Er was dus al een tijd niet meer mogelijk wat daarvoor zo vanzelfsprekend was. Met zijn teloorgang door Parkinson/parkinsondementie kwamen we zelfs voor de rechter te staan en kwam hij onder bewind en mentorschap. Hebben we 'moeten kiezen' voor een liefwaardige verpleeghuisplek.

Daar was het feit dat 'het altijd goed (en eigen) was' nog altijd merkbaar. Maar ook dat we butsen en deuken hadden opgelopen in het gezinsproces van de laatste jaren.

En nu: nu weet ik dus wat rouwen om je ouder is. Wat veel van mijn leeftijdgenoten en mensen die me hierin voor gingen, voelen en hebben gevoeld. Of weg hebben gestopt (dat sms'te een vriend nog, eerder deze week: dat wegstoppen voor hem de manier was, en dat ie me zou waarschuwen als ie er psychiatrische klachten door kreeg).

Ik durf alleen maar hier bij te Staan. Ik durf niet te denken aan jullie, die hun ouder(s) eerder hebben verloren. Of op een andere 'manier'. Laat staan dus, dat ik durf in te voelen dat als dít het is, hoe het dan is als je een kind... En dan ben ik zelfs geen ouder 'myself'.

Maar veel dieper dan dit, kán dat? En dat je dan nog functioneert? Ik zie een dier voor me dan hoor. Weggekropen, dodelijk getroffen. Call me a drama-queen maar dat op oudere leeftijd, partners van partners kort na elkaar overlijden, ik snap het nu beter.

De bubbel vond ik nog wel rond, en zacht enigszins. De vierkante ruimte waar ik nu in ben beland heeft een deur, die zie ik. Ik zie ook, dat als die deur weer een beetje en straks weer helemaal open gaat, daar de zon weer warmpjes schijnt.

Ik er weer zal zijn. In m'n nieuwe leven. Het leven zonder vader. Dat er weer Zijn, komt er echt vroeger dan later aan.

En hij zal er bij Zijn. Vanuit Up There.

Want ik geloof ook wel dat ie met enige weerstand al aan het erkennen is dat er dus tóch meer was. ("Had ze tóch gelijk, ons Mireike"). Ik krijg die boodschappen al op die manier 'gepresenteerd'. Dat troost. Natuurlijk. En ik dol er ook al mee.

Maar het gat dat ik voel tussen m'n hart en het hele gebied onder m'n ribben, die diepte van het gemis, het wéten dat. Het Besef. 'Nooit Meer'.

Da's niet zomaar over te brengen. Die diepte kom je als mens blijkbaar pas tegen als het zover is. Ik dus hier. Op m'n 47e.

Ik zal niet meer denken dat het wel meevalt als je denkt dat je al afscheid hebt genomen, als je er helemaal klaar voor bent, als je vader (moeder, partner), oud is, ziek, het zelfs wel eindig mág zijn 'onderhand'.

Ik begrijp van de vrienden die me voor gingen dat ze me welkom heten in het Land der Wetenden.

Dat ik ze natúúrlijk nú pas begrijp. Dat een opa of oma verliezen echt anders is. En dat je op je 47e dus een heel nieuw gevoel leert kennen. Onvoorbereidbaar.

En dat in de periode die je in gaat, vanaf dat je weet dat het einde er aan komt, blijkbaar óók weer fases door gaat. Dat het afscheid, de week van de uitvaart, het landen daarna (deze dagen), en de fase dáár weer na, allemaal hun eigen gevoelens mee brengen..

Er is een fundament verdwenen. Een fundament dat er al even niet meer was, maar dat nog wel aanwezig léék, alsof er altijd naar terug te keren was.

Nu is dat beleefde fundament, dat bestond uit onvoorwaardelijkheid, verbinding, eigenheid,

géén fundament meer. Maar een versiering aan het plafond. En het ophangen daarvan, dat lukt me deze dagen echt nog even niet.

Ik kom tot niks behalve slapen (na twee weken van halve nachten), voelen van pijn-leegte-gemis, huilen en tranen drogen. Een serietje kijken ter afleiding en de spullen van de afgelopen twee weken opruimen. Traag tempo, veel en vaak 'maar weer even gaan zitten'. Het liefst: de wereld nu even buiten houdend.

Ik denk veel aan mijn cirkel van 15. De mensen die dichtbij me staan. En wie van hen óók dit pad al eens ging. Ik begrijp ze nu pas daarmee. Zou bijna sorry zeggen voor dat ik Geen Idee had natuurlijk. 

En ik kijk naar de nog volledigen. De completen. En ik zou hen bijna zeggen: slurp op, iedere dag, ieder moment. Deze heelheid in je leven, met je beide ouders nog.

Er komt een dag..

En dan huil ik even om ons allemaal. Dat het leven zo f*cking mooi is, en zó f*cking veel pijn kan doen. Dat dát dus óók het leven is. Hoe jong, hoe oud, hoe gezond of hoe ziek dan ook. Weg is weg, met geloof in dat er meer is, of niet. Iemand die er vanzelfsprekend Altijd Was,

niet meer, nooit meer lijfelijk bij je, hier.

Da's nogal een ding voel ik.

En daar dus even ruimte voor. Ik neem 'm. Dan maar donker, hoekig, leeg en diep.

Koud is het niet. Gelukkig.

Hierachter ligt 'het ronde' weer.

Met mooie slingers aan het plafond. 

Strakjes. 

Als ik klaar ben in dit onvermijdelijk hoekige hok.

Zie ik je daar, in het licht, 

warm en zacht. 

X

Myrea

Mourning now.