DIY lieve vrouw (Do It Yourself): zélf je mentale blessures met goudlijm her-stellen 

23-06-2020

Ken je de term Kintsugi? Het is een Japanse kunstvorm: gebroken keramiek wordt met goudkleurige lijm gerepareerd.

Wat ontstaat zijn zéér zichtbare barsten, geaccentueerd met 'dit shining, duurzame overgangsmetaal'.

Zei ik overgang? Ja! En dat het niet verstopt hoeft, maar er hartstikke mag zijn ;-)

Dat het een levensfase is, deze overgang, deze midlife voor vrouwen (die Liever niet een crisis hoeft te worden, maar pak er anders gewoon de kansen/levenslessen uit mee),

waarin je wakker kunt stilstaan: terugblikkend en vooruitkijkend. 'I'm kind of halfway-life & how am I réally doing?'

Deze levensfase mag er zijn als Fijne Hangbrug (met Hoog Uitkijkpunt! En zeg nou niet, dat kán niet op een hangbrug.. stop dan maar meteen met lezen - love. Ik zeg dan namelijk: kies je voor kansloos of kansrijk, welke van die 2 is voor jou 

vanaf híer.

You're in?! Then you're on my team: highfive voor: we skippen nú al de geraniums, lees meer en léér).

Je gebrokenheid op gemarkeerde momenten en in bepaalde fases hiervóór, en die van nu zelfs, mag er zijn. Het maakt je De Hele Mensch die je nu bent. En da's niet toevallig Prachtig. Jij bent namelijk Prachtig. Precies zoals je bent. Een Uniek Stuk. Vraag maar aan je liefsten.

Je kunt er dus fier, stevig, recht overeind mee (komen) Staan,

mits wat bij jou

>gebroken voelt (kapot?),

>gedeukt werd (benauwd?),

>gebutst is (beurs / kwetsbaar?)

>en beschadigd raakte (pijnlijke wond?),

met liefde en aandacht gerepareerd werd of wordt.

Niet meteen waarschijnlijk (Tell me about thát, je kan jaren on-gerepareerd wiebelend rondlopen zonder dus écht te Staan..), maar uit-eindelijk áls je érgens menselijke goudlijm ontdekt,

kan het on-mis-kenbaar wél.

Omdat je blessure er blijkbaar mag zijn (je laat het simpel-weg toe, maakt het zichtbaar, geeft het ruimte en licht), iemand luistert en daarmee vorm je het bewust of onbewust om en geef je het 'gewoon een plek in de tijd'. 

Op je tijdlijn. De tijdlijn die het leven óók is. Het krijgt een kleurige markering op je eregalerij aan gebeurtenissen. The good things & the nasty stuff.

Hèhè, Mensch ben je dan. Niet meer: Ingehoude Woede, Opgekropt Verdriet, Omhooggehesen Gebrokenheid, Teneergeslagen Onvrede. Díe breuken, barsten en rotte voegen krijgen goudlijm. Ze helen daarmee zichtbaar! Steeds steviger en mooier word je. Een kunstobject: Kintsugi!

Natuurlijk dus ook, dat je niet onbeschadigd uit de halve strijd kwam (een half leven geleefd). En uit de halve hemel. Want het is niet alleen maar licht 'op dees aard'. Het kan ook aardedonker zijn.

Maar met Kintsugi toepassen bij alles wat ráák was als het om pijn, angst en stress ging en gaat, sta je nú hier op jóuw tijdlijn. Of kom je nog zonder goudlijm onder je arm, gerust bij mij staan. Zitten eerst maar eens. Gezellig zelfs. Want het hóeft allemaal niet zwaar gemaakt te worden, slachtofferig te zijn, zielig of dramatisch. Júist niet. Maar het mág wel even. Om vanuit dáár.

Úit het drama komen is juist onderdeel van de Kintsugi-kunst, van het bewust eens jouw tijdlijn beschouwen: waar heb je nog een potje goudlijm nodig (en wélke 'kwast'? Lol.).

En waar stráált de tijdlijn van zichzelf al, door wat er dáár gebeurde of was (En wíe? Nice!).

Met cliënten in het Liever Opgeruimd-coachprogramma 'Kiezen als De Wijze Saar' komen we die tijdlijn op een gegeven moment tegen binnen de 5 mooie stappen die ze zetten. En zien we spelender-wijs dat er momenten waren die je dus nu bewuster mag en kan Zien. Met kleurtjes op de tijdlijn mag aangeven zelfs.

Zonder groot drama maar menselijk, met het gerust nog even voelen dat het 'Oh ja.. dát gevoel' is of was. En hoezo het ook alweer zo'n pret bracht of nog altijd brengt (alle prachtmomenten die levenskracht en levenslust brachten opduikelen noemen we in het programma: Schatgraven).

Andersom is óók belangrijk: waar stapten Buspassagiers in, in je levensbus, omdat dit moment of die fase in je leven zoveel angst, stress of ander enórm ongemak gaven, dat er een beschermingsmechanisme in werking trad. Een jou behoedende stem van binnen, prettig of onprettig klinkend, je vanaf dát punt ging beperken in je vrije gedachten. Je in een normerings-harnas zette, zodat niet nóg meer pijn, teleurstelling of 'honger' je ten deel zou vallen.

Het namen geven aan deze 'overlevingsmechanismen' helpt je, je leven vanaf hier veel meer zelfsturing te geven. Je wordt dan namelijk niet meer gemanaged door déze niet helpende-neigingen, nee andersom:

Je wordt vanaf dan je eigen dagelijks-leven-manager (een manager heeft te zien wie er blijkbaar allemaal tot haar team behoren, wie welke plek/rol heeft, wil ze kunnen overzien, wat er van haar als manager nodig is, wat het vraagt).

Jij bepaalt dan zelf (en niet meer je bewuste of onbewuste neigingen) wie de huidige chauffeur van dienst is, wie er rijdt. Welke buspassagiers mee rijden (omdat ze er nou eenmaal zijn: bijvoorbeeld De Behager, De Presteerder, Het Kleine Meisje of De Verantwoordelijke) en in welke sfeer dat is.

Nog een tipje van de sluier hoe je je eigen coach wordt? Je verbeeldt je jouw bus over de tijdlijn rijdend, zoals ik de mijne me verbeeldt als een Gypsy Hippie-bus. Dus in míjn verbeelding werkt dit beeld: Een peace-bus met bloemen, hartjes en sterren op de buitenkant. En waar soms best een gestreste buspassagier even achter het stuur mag. Met wie 'we' regelmatig even aanleggen ook. Bij een halte, om te pauzeren. Daarna neemt de Gyspy Hippie het stuur weer over, want de bus rijdt het allerfijnst met háár zielswaarden achter het stuur: met het kompas van: liefde, welzijn, vrijheid, verbinding en awareness op het Dashboard (een andere dan Hugo de Jonge én ieder ander natuurlijk, zo haar / zijn eigen Dashboard heeft).

Tomtom instellen richting Gewenste Situatie, muziekje aan en gáán.

De reden waarom mijn Liever Opgeruimd-coachhulp ook volgens klanten zo therapeutisch werkt,

is dus omdat je spelenderwijs, en gerust met hier en daar een tissue uit de doos trekkend als het even méér raakt dan verwacht,

met goudlijm de barsten her-stelt die er nog zijn. 

'De mentale blessures aandacht geven', duidde de voorzitter van de politievakbond Jan Struijs het persoonlijke werk dat nog veel politieagenten te doen staat, afgelopen week prachtig.

Want mentale blessures zijn vaak niet zichtbaar. Maar ze zijn er veelal wél (en voelbaar) bij degenen die hier, midden in hun leven, vastlopen in en met hun óvervolle hoofd, verlangend en zoekend naar een vrijer hart. De zo voelbare blessures zijn er net zoals een gebroken vinger, een open wond of een puist op je neus dat is. En die krijgen vaak wél de aandacht van de ander.

Maar als jij niet opent over wat er allemaal (nog) in je koppie rondgaat, zo voelbaar in je lijf ook, wat je belemmert om je leven voluit en ontspannen te léven, dan blijft

  • een barst een barst
  • een breuk een breuk
  • een deuk een deuk.

Angst de angst en stress de stress. De veelheid de veelheid. Een verlangen een verlangen. Daar kún je oud mee worden, maar is dat op de manier die je wíl? Strijdend, struggelend, zoekend, survivallend? 

Of wordt het rust- en vrede-voelend en altijd weer rust- en vrede-víndend: 'je levensbus plezierig rijdend'?

Daarvoor heb je óók aandacht nodig op de barsten, die jíj steeds weer ervaart (in communicatie met de ander, in verwachtingen, taken, wensen en dagelijkse dingen), maar waar een ander geen wéét van heeft, als je het allemaal voor jezelf houdt.

Het ís gewoon te leren. Bijvoorbeeld: met mededogen Zíen (begríjpen dus ook) dat je Perfectionist weer achter het stuur kruipt (je weer anderhalf uur bezig bent met iets dat een ander in een half uurtje al príma werk vindt)

omdat je 'opdrachtgever' (bijvoorbeeld je leidinggevende, je collega, een buurvrouw) jou wel heel erg doet denken aan je strenge moeder bijvoorbeeld. Zij die pas ontspande en jou dus pas deed kunnen ontspannen als alles perféct in orde was.. Dus daar gá je weer.. zelfs hier nog, terwijl je moeder allang die rol niet meer heeft nu ze bijvoorbeeld met dementie te maken heeft.. Bizar hè, hóe het jarenlang, levenslang door kan werken?! Het is 'een vergissing' zou De Cursus in Wonderen zeggen, en Victor Mids zou ongegeneerd zeggen: Een Mindf*ck!

Als je eenmaal ziet hoe je stress-/angst-/hoofdmechanisme werkt, hoe je buspassagiers achter het stuur kruipen om wat er in je wereld of tijdens je dag (en nachtelijke uurtjes) gebeurt,

vanaf dát punt heb je je eigen 'krak' in beeld en smeer je daarmee met liefdevolle aandacht goudlijm tussen de voegen van je beschadigingen. It's all they (you!) need.

Op dat punt gaat Leonard Cohens quote op: 'There's a crack in everything, that's where the light gets in.' Ik zeg eigen-wijs: vaak na éérst een hoop gedoe in je dagen (angstaanvallen in je nachten), gedonder in jezelf en gruis in je systeem.. Je loopt eerst vast. 

En het ís me even een partij pijnlijk en stroef daarmee. Maar met de plek eindelijk wat opgeschoond, liefde en aandacht gegeven?

Ja, inderdaad, dán. De zon op het goud. Op jóuw goud.

Daarmee kun je stevig gaan Staan. En eindelijk je richting bepalen. Want er is meer te doen dan een beetje aan jezelf knutselen ;-) 

Wat prijkt er vanaf dát punt vól op je Dashboard (en niet meer overvol in je hoofd en drukkend op je hart)?

En met welke termen stel jij dán je Tomtom in, voor Jóuw Tweede Helft? Qua werk, privé, zingeving? 

Ik zwaai je daar uit (daar gaat weer een Kintsugi, another be-you-tiful one)

en al míjn Passagiers mét mij. Want die gaan bij mij ook niet weg hoor. Maar ze laten zich nadat ze wat goudlijm hebben gekregen, wél graag managen. Ze re-creëren.

En dát doet ieder -ooit gebroken mensch-, met al háár geheelde mentale blessures,

Een Partij Goed.

Beloofd.

Myrea

Liefdevolle therapeutische coachhulp met het 3 maanden-programma: 

Kiezen als De Wijze Saar.


P.S.

En nou zóu ik een blog schrijven over hoe ontroerd ik was toen ik manlief afgelopen donderdag wakker kuste en hij langzaam wakker werd. Ik er alleen maar dankbaar naast lag te Zijn, over dít moment van het leven 'hier zo'n beetje op de helft'. Dat we in deze '(niet!)-toevallige' verbondenheid, zijn 50e verjaardag mochten beginnen.

En weet je? Eigenlijk kwam dat gevoel ook recht uit m'n.. bus (je dacht dat ik hart ging zeggen hè?).

Want ik heb de herinnering dat mijn vader 50 werd, maar híj die dag in z'n eentje t.v. aan het kijken was, terwijl iedereen in het gezin iets anders, ook buitenshuis aan het doen was. Het huwelijk was (mede 'dankzij' zijn keuzes) voorbij en er ging geen feest zijn, dat was helder. Ik kwam zelfs even thuis met een paar vrienden om wat te drinken en iemand vroeg iets als: Huh, 50e verjaardag? Maar hoezo zit hij dan hier alleen thuis nu? -Krak-.

Dit voorbeeld: het maakte dat ik de pijnlijke herinnering & de huidige vreugde herkende als: Ah.. daar zit het: o.a. De Diepe Dankbaarheid. Voor dít. Moment. Natuurlijk.

Ik heb m'n vader-daarboven, met-wat-mededogen gegroet (50 worden in je eentje, poeh, dat was wat lijkt me? Maar karma was het ook? And You're O.k. Up There I guess?),

een randje goudlijm bijgesmeerd op mijn krakende barst (die kon dat wel even hebben zeg maar) en me daarna gericht op m'n inmiddels wakkere Lief.

50 istie nu! En geen sprake van dat iedereen in het gezin-van-2 vandaag iets anders ging doen. Ons feestje! Hier samen. In Drenthe was het. Op Zijn Manier (had ik gezegd hè, in m'n vorige blog:

S.T.O.P. met bemoeien en over-regelen, want da's alles behalve je bus liefdevol managen, da's toegeven aan de normering zoals angstige buspassagiers die jou die opleggen: hoe het zo-genaamd heurt.)

Bij een neiging naar: hoe het heurt vraag jezelf dus Liever:

Wat gebeurt er in mijn bus, welke stress is het, welke naam heeft die en wat is de boodschap. En ga je dáár écht naar luisteren? 

Of doe je gewoon wat je, als je volledig in harmonie zou zijn qua hoofd-hart-handen,

écht zou (wensen te) doen?

Schrijf voor jezelf eens 3 buspassagiers op, de namen van buspassagiers die het stuur te vaak naar je zin overnemen? Je herkent ze vooral op de momenten dat je stress voelt, gespannen en/of bang bent (iets niet veilig voelt):

wat is dan jouw gedrag, omdat díegene achter het stuur van je levensbus gaat zitten?

En hoe zou het voor je zijn als jij op dát moment kunt voelen: Oh.. kijk.. daar is (bijvoorbeeld) De Controleur in mij, "Hallo Controleur, ik zie je en ik begrijp dat je het stuur wil overnemen, maar hey, ik ben 50 nu. Jij mag recreëren, je hebt hard genoeg gewerkt, vanaf dit punt in m'n leven, red ik me zónder je controle. Kies ik zélf gerust onzeker m'n koers. Dank! Ga lekker zitten, halverwege de bus of gerust achterin. En geniet van het mooie uitzicht."

En dat het mís mag gaan.

Dat je mág falen!

Hoe. Zou. Dat. Zijn.

p.s. 2)

Stel jóuw Dashboard in, met het invullen van dít werkboekje: 'De eerste 3 stappen naar Een Opgeruimd Bestaan'. Je download het gratis en vrijblijvend op de homepagina.  Als je het leuk vindt, deel je dan de 5 waarden met me? En de naam die er bij jou is ontstaan? Ik word altijd heel blij van al die unieke uitkomsten: myrea@lieveropgeruimd.nl

Maar het hóeft niet. Je mag wat je in het werkboekje ontdekt, ook lekker voor jezelf houden. Heel graag gegeven dan ook.