De overgang als periode van herbezinning: is dít (dagelijks) leven, wel het leven dat mij pást?!

10-02-2020

Lieve vrouw, zoekend, onzeker en vooral nogal bang vanwege wat jou te kiezen en dus te doen staat:

ga in je gedachten eens terug naar een hele fijne ervaring uit je kindertijd:

Eentje die je hart nu wéér opent, waarbij je levenslust en levenskracht voelt. Omdat je nu nóg weet dat die ervaring, die situatie tóen, zó ontzettend klopte voor jou. 'Geluk' stond er nog net niet in sierletters met vijf sterren boven, maar achteraf had dat bést gemogen.

Ben daar even écht. Met wie was je of was je alleen, wat was je aan het doen, op welke plek, met welke kleuren, geuren, in welk seizoen was het, wat voor 'weertje-koekepeertje' en was het binnen of buiten?

Zie de situatie en jezelf daar, levendig voor je. Kijk er rond (met je ogen dicht deze oefening doen, is echt helpend). 'Bekijk' details. Herinner je, 'oh ja dát was er ook', of 'diegene was er ook', dit was de sfeer, dit hoorde ik, voelde ik, proefde ik, rook ik. Dit dééd ik gewoon. En dat bracht me..

Prik de ballon niet te snel door. Er even 'zogenaamd vertoeven' brengt positieve stofjes die je hele lichaam en systeem goed doen (je bent meer dan je lijf) en je stresshormonen verdrijven. Heel lief voor jezelf. (En voor je overbelaste bijnieren, die al die stresshormonen bij lange periodes van angst, onzekerheid, twijfel maar blíjven produceren.) 

Maar ook:

het helpt je herinneren wie je bent. Oorspronkelijk, van nature, vóór er vanalles aan ervaringen, oordelen, normen en verwachtingen overheen zijn gekomen. Voor er zoveel aanpassing ontstond. Aanpassing aan 'hoe het heurt' these days.. in (your) daily life.

En ga dán, nadat je voldoende rond gekeken hebt, even zitten met een papier voor je. Schrijf de elementen op die deze herinnering kenmerken, die deze situatie kenmerkte. Wat wás er zo duidelijk fijn, heerlijk, eerlijk, echt en eigen aan? Wát (en wie) maakte het zo bijzonder in al haar eenvoud misschien wel. 

Wat was er zó krachtig, dat je er nu nóg, zoveel jaren later nog zo levendig naar terug kunt.

En als het (ook) om de persoon of personen ging, wat zijn of waren dan de kenmerken van diegene(n)? Waarmee je je zo prettig, thuis, relaxed, genietend, veilig, geliefd en/of of sterk voelde. Noem het gerust 'in je kracht'. Degenen die dat maar zweverig vinden klinken, kennen het verschil tussen in en uit je kracht waarschijnlijk onvoldoende om er ook maar enige affiniteit mee te hebben ;-)

Laat ze. Jij voelt het verschil wel als je er, onderweg naar je midlife, uit bent geraakt, maar er berengraag weer in terug wilt. In die kracht. Terecht! Het maakt dat je verantwoordelijkheid wil nemen voor je eigen geluk en daarmee het geluk van de wereld (want het werkt altijd door) en da's zeer te waarderen. Dat jij 'gewoon terug in je kracht wil'.

Door alle elementen die je net noteerde en nu nog noteert, had deze situatie wel eeuwig mogen voortduren toch? Maar juist vanwege verglijden en vergankelijkheid, worden situaties en wordt het leven extra waardevol lieverd. (Zucht ik weemoedig met een rouwrandje: iedere week kom ik in m'n eigen blog m'n pa nog even tegen.. #DagPap.. ik mis je, maar wat zijn er veel dankbare, fijne herinneringen).

En als je deze Schatgraven-oefening zo letterlijk wil nemen zoals ie klinkt (dóe gerúst!), 

SCHATGRAVEN, já!

Dan knip je nu ál die termen uit (ook als het er maar twee zijn) en stop je ze in een doosje of kistje, of, wat ik gezelliger vind staan en praktischer beleef omdat ík het anders vergeet (want: uit het zicht, dan verdwijnt het uit m'n bewuste actiesysteem): 

een glazen potje. Waarbij je ze zíet. Zet wat jíj dan ook kiest als 'gevonden schat', op je bureau, met alle termen, elementen, eigenschappen er in. Met minimaal 1 term! Want dá's al een gevonden schat.

Íedere keer als jij je een situatie herinnert die de natuurlijke tevredenheid van levenslust en levenskracht betekende óf beter nog: als je deze in het heden ervaart (hoe klein ook, juist ook dán!), dan filter je de elementen die deze situatie schiepen of scheppen, dragen en kenmerken. Die elementen, de sfeer, de essentie.

Waar gaat het over. Of concreter, wat ís er gewoon? Wie, met wát?

En als je die term genoteerd hebt (bijvoorbeeld een naam van iemand, de term 'familie' of juist 'vrienden', 'lichtjes', 'feeling safe', 'muziek', 'schrijven', 'natuur', creativiteit, dieren, openheid, humor, planten), bekijk 'r en als je zegt 

Ja, dát! Dat is een schat. Dan gaat ze heel dankbaar, hup in het schatkistje van jouw leven(skracht en levenslust).

En ondertussen, al doende, en al beschouwende op je huidige dagelijks leven ga je na.. Is mijn leven nog voldoende gevuld met deze elementen, met deze mensch, met deze kénmerken, met hetgene waarmee ik zin, plezier, ontspanning, voldoening, blijdschap, geluk, kracht en eigenheid ervaar?

Waardoor mijn dagelijks leven mijns inziens waardig ís en waardevol vóelt. In overeenstemming met wie ik bén. En waardoor mijn tweede helft (wél?) waardig & waardevol wórdt!

Ga het na rond jouw huidige:

  • Woonsituatie,
  • relatie(s),
  • werk,
  • financiële situatie,
  • staat van verzorging (van jezelf, je spullen en je omgeving),
  • vrije tijdsbesteding.
  • Raak je nog voldoende geïnspireerd,
  • ervaar je zingeving in dat wat je doet, beleef je 'het waarom je leeft', als waardevol?

Zo niet?! Stuur bij! Dít is de brug van de overgang! Als je wil is dít een brug met groots uitzicht. Je kans! Je kijkt terug op wat was en je kijkt vooruit naar wat komt. Híer heb je het (goud) in handen. Hier is het helder te maken hoe je jóuw kompas kunt instellen (want hoe die oorspronkelijk, van nature, al ingesteld stond). Welke keuzes je (dus) te maken hebt. En hoe je dat (eindelijk) durft.

Je hebt meer regie dan je denkt. Zeker als je inmiddels denkt met zoveel angst in je systeem als veel van mijn cliënten doen. Met mededogen sta ik naast ze, want ook ik was dáár. Waar zij nu zijn. En angst blokkeert, het laat je uitstellen (en weer, en nog een keer).

Dus de angst mag er af, of eerder (en eerlijk): die kun je gaan managen. En met keuzes maken lukt dat stukje bij beetje écht en bouw je weer aan vertrouwen en eigenheid.

Jouw 'van nature', komt weer terug. Zodat je weer zuiver kunt kijken waar je staat en wat je te doen staat (want wat je nu (voor je)zelf te kiezen hebt). 

Je gaat weer 'spelen' maar als volwassene noemen we dat (met enige serieusheid) 'leven'. Het kan hetzelfde zijn. Spelend leven, dat mag vanaf hier. Dat brengt je véél. En Liever her-ont-dek je het nu, met nog een half leven vóór je, dan later als je alléén nog maar terug kunt kijken..

Doe het nu. Ga Schatgraven en ontdek (weer) wie je bent. Zéker als het hier op de brug van de overgang wat grijs of grijze muizerig geworden is en je verlangt naar..

Vul maar in! :-)

Als je je kleur kwijt bent, je unieke zelf, je gevoel van waarde over jezelf en je leven. Júist dan. De wereld wacht op je. Al ff. 

Dat weet jij ook, dat realiseer jij je (eerlijk hè?) dagelijks. En vooral 'nachtelijks'. En da's niet alleen met de lichamelijke ongemakken die met de overgang mee komen, maar da's ook met je geestelijke bewust Zijn (ook dat krijg je erbij! De bonus die velen over het hoofd zien, want wie heeft het daar over als het over de overgang gaat?! 

Nou eh.. ik!).

En júist dan (mét al je angst en overload) ben je welkom om op de brug te komen Staan. Desnoods met wat hulp, da's juist extra moedig en klaart de lucht waarschijnlijk wat vlotter. Het helpt je inzien en kiezen. Want we zien zelf vaak niet meer wat er gewoon (voor handen) is! Wie we ook alweer waren,

we zien (zelf) vooral de aangepaste, volgeladen versie van onszelf. In de stress en in de kramp. 

Ervaren (creëren!) een volle agenda, een vol hoofd, een vol huis en zijn zelf teveel een schim in dat geheel geworden. Maar die schim schijnt nog enig licht! Want anders was je dit niet (meer) aan het lezen :-)

En dat licht mag je hele Zijn weer vullen. En dat kán. Ook zonder al het drastische dat ik noem en deed en dat je misschien (nog) te veel angst aan jaagt. Begin gewoon ergens! Met íets voortaan dóen, met íets voortaan laten. Met iemand dóen (iemand die jou altijd weer blijheid brengt), met íemand laten (die jou steevast energie kóst). 

Niks en niemand in je leven is in beton gegoten. Niks 'kan écht niet anders'. Niks. 

Dus álles kan (maar niks hoeft). En natuurlijk roepen grote keuzes (en soms zelfs de hele kleine) angst op. Omdat je niet weet wat daarná komt. Als jij eenmaal besloten hebt dát. Op welk gebied dat ik noem en waar ik mee werk dan ook.

Of je nu zegt:

  • ik wil, anders dan iedereen in m'n omgeving niet groter, maar juist kléiner gaan wonen (en dat gaat iedereen maar gek vinden), of
  • na 22 jaar huwelijk met iemand die tóen aardig goed bij me paste, zeg ik nu al jaren.. het ís 'm niet meer, wat niks zegt over hém, maar wel over hoe jullie levens niet meer aanvullend maar belemmerend op elkaar inwerken (en het heeft al het lieve werk al gehad), of
  • deze vriendschap kost me bakken energie, energie die ik liever besteed aan m'n persoonlijke ontwikkeling, m'n boeken, m'n opleiding, maar hoe zeg je een vriendschap op?! of
  • ik wil deze baan niet meer, maar hoe zeg ik dit m'n leidinggevende, die nú al omkomt in de werkstress over het rooster, of
  • ik wil voor mezelf beginnen, maar dat betekent onzekerheid rond inkomen en dat gaat m'n oude ouders de zorgen geven die ik ze liever bespaar (en wat vindt m'n omgeving er van, als ik m'n zekerheid 'zomaar opzeg'?!)

enzovoorts. Voorbeelden van 'eigenlijk wel weten wat je te doen staat', zeker wel willen, maar oh.. hoe en wanneer kies ik het echt?! Met ondertussen oplopende stress en frustratie en toenemend verlangen overdag (en angstgedachten in de nacht).. It isn't easy de peasy en hier geldt óók niet dat hoe langer je uitstelt, hoe makkelijker het wordt. Wél:

Hoe langer je uitstelt, hoe korter je toekomst wordt.

Dus: waar gaat het scheef bij jou? In jouw leven?! Waar stróómt het niet (meer). En wát staat je (dus) te doen? Qua eerste keuze alvast. En wat daarna.. ja.. wat daarna? Daar mag je op proberen te anticiperen, maar de ervaring leert dat de weg zich wijst zodra je deze op gaat.

Bevrijding misschien wel? Vrijheid, voldoening, meer rust, zin en geluk? Een portie levenslust en levenskracht zoals je bij de Schatgraven-oefening hebt herbeleefd? En ja.. dat mag er flink ná. Na de eerste kilometers.. Want met het kiezen voor..

komt vaak eerst het verwerken. De dynamiek van 'nieuw', van reacties van de buitenwereld, van wennen aan je nieuwe bestaan. Dat kan zelfs al als jij vanaf hier besluit: ik ga iedere dag beginnen met een half uur meditatie en een half uur studeren. Daar zet ik een uur eerder de wekker voor.

Dan kán het al zo zijn dat je gezin in opstand komt. Je een gekkie vindt, je ermee 'afwijst'.

En dan?! Blijf je dat uurtje dan tóch maar in je bed? Laat je dat uur per dag lopen? Omdat een ander vindt. Omdat de norm bij de ánder is dát. 'Als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg', zei een Wijze eens.

Of ga je (dus, eindelijk) trouw worden aan je eigenheid? Aan (bijvoorbeeld) je behoefte aan ontwikkeling en ontspanning? Omdat je 'nu ik het je zo voorhield', jouw fijnste jeugdherinnering er eentje 'in de boeken' is. Dat je daarvan opbloeide, in op ging, gelukkig van werd. En nu je ook nog terug gaat naar je vroeg volwassenheid, kom je in een fijne herinnering bij een festival uit, waar je ooit met je vriendinnen was en waar een meditatieworkshop jou heilzame energie gaf, van een dusdanige proportie dat je er de rest van de dag door gedragen werd!

Dáárom kies je. Gerust nu voor die bewuste dagstart en voortaan dat uur eerder uit bed.

Omdat je leven er inmiddels nogal vanaf gedreven is en het tijd is er naar terug te (mogen) keren. Naar je heil-staat. Naar je wel-zijn. Naar de plek die niet egocentrisch is, omdat je ermee de allerbeste en -fijnste versie van jezelf wordt! Waarmee je ook voor een ander en zelfs voor de wereld weer kunt gaan shinen. Gaat géven. Omdat je weer genoeg ontvangt.

Want daar zorg je zelf wel voor. Voortaan.

Stuur je me een foto van je Schatkistje? En vooral: ga je ermee dóen, mee laten, mee kíezen?

Enjoy lieverd, met díe kracht vooruit. Met alles wat er dán ten tonele verschijnt.

I'm here.

Myrea de Roo - Harteman

Levenscoach voor te bescheiden vrouwen in de overgang

Als je belangstelling hebt voor een individueel coachtraject, 

dan mág je (ook dít) uitstellen, maar ik geef je aan:

Februari 2020 is de laatste maand waarin ik het bewezen helpende coachtraject 'Kiezen Als De Wijze Saar': op naar een Rust en Voldoening gevende tweede helft 

aanbiedt voor 540 euro! 

Ik knal haar er even met grote letters in want 

dit is de laatste maand voor dít bedrag.

Je krijgt 

  • na een gratis en vrijblijvende intake, waarin we samen vaststellen of dit traject jou past (want alleen dán ga jij en alleen dán ga ook ik het doen), 
  • gedurende 3 maanden, 7 coachsessies van anderhalf uur, desgewenst online (van overal vandaan) of 'offline' bij Aqua Viva in Nijmegen
  • nu nog het volledige werkboek van alle 8 waardevolle modules (dat is inclusief alle prachtige oefeningen en uitleg).

Bizar. Hoor ik terug. En vind ik zelf. 

Daarom is de prijs van het bewezen coachtraject per 1 maart 747 euro. En zal ook die prijs niet lang blijven staan.

Dus wil je nog instappen voor 540 euro, mail me dan snel, ik heb namelijk nog plek voor 2 starters in februari!

We spreken dan een intake af, waarna we bepalen of we met elkaar in zee gaan. Voorwaarde is wél dat het bedrag voor 1 maart voldaan is. Dat doe ik omdat ik écht commitment wil van degenen die met mij gaan werken.

Is dit bedrag van 'enkel nu nog 540 euro', is dit coachtraject, voor jou?! 

Ik wacht je reactie met zin in onze samenwerking, hoopvol af. Want ik mag steeds ervaren: Je wéét het wel, als je dit leest..

Lieve groet!

Myrea

myrea@lieveropgeruimd.nl (Ook voor alle vragen.)