Aller-Zielen, verenigt u ;-)

02-11-2020

Vandaag is het Allerzielen. De dag waarop in katholieke, maar steeds vaker ook protestantse kringen, 

naasten 'hun dierbare overledene' dankbaar herinneren.

Aan wie denk jij meteen? Steek een kaarsje aan voor hem of haar. Ik weet zeker: Goed voor jou en zijn/haar Wél-Zijn!

Ik doe dat voor m'n pa natuurlijk. Hij speelt de hele week al:

In De Hoofdrol :-) 

Vorig jaar was hij namelijk in deze week, 

rustig aan het heen-gaan. Had hij besloten te stoppen met eten & drinken, 

en de bestemming die daaruit 'voort diende te komen', was zo klaar als een klontje. Het was mooi geweest. Tot hier en niet verder. Parkinson en daarmee het leven en de balans tussen mogelijkheden en beperkingen, kende een grens voor 'm.

Het was de eerste keer dat ik 'm in een dramatische situatie heb zien 'Durven Kiezen'. Want hij was natuurlijk sowieso m'n held, maar nou niet echt De Held als het om knopen doorhakken ging. Met deze final countdown (want op de klok verschijnt dan toch echt een duidelijk beeld van een weekje of wat), 

lieve allemaal, wat kijk ik hier met veel bewondering op terug.

Hij droeg z'n ziekte en daarmee steeds verder gepaard gaande beperkingen, al jaren rustig en 'gedwee'. Maar dit proces van een week, waar ik een jaar nadien op terugblik en in terug-vóel, 

Pap, wat heb je dit ook gedrágen.

  • 28 oktober j.l., stond ik stil bij, 

dat toen het telefoontje kwam dat je de laatste etappe inzette. Je kreeg meteen m'n soort-van-zegen. Jóuw grens. Ik begreep het zo.

  • 30 oktober j.l. stond ik stil bij 'je laatste avond bij bewustzijn'. De avond waarop m'n moeder, en dit is gezien de geschiedenis echt bijzonder, zeg maar gerust: Haar Heldendaad,

je een rustig heengaan kwam toewensen. Je niet meer kon praten maar vól in contact was en zij je op Grootse Wijze aanmoedigde om rustig te gaan slapen (en je dat dééd!).

Ze zó'n ontzettend lieve, voor jou bevrijdende, want vergevingsgezinde woorden sprak 

dat ik dit moment tot Heilig verklaarde

(Gescheiden ouders aller landen, verenigt ú zich, indien enigszins mogelijk, op een dergelijke Wijze:

voor eenieder betrokken werkelijk: What. A. Gift.).

  • 31 oktober j.l. stond ik stil bij, dat je toen inderdaad had losgelaten. Buiten bereik bleek, toen je 'vrouw'  (de inhoud die zij aan de titel 'm'n-vaders-vrouw' gegeven heeft, maakt het begrip zonder aanhalingstekens onwaardig. Believe me: I got my reasons. Maar de lading is er wel af hoor, inmiddels), 

ze terug kwam van haar familiebezoek in Indonesië en jou heen en weer schudde om je nog te kunnen bereiken (maar nee -  'Karma is a bitch', sorry - not sorry, that's what I thought). 

Rustig achterover zitten lukt me niet vaak, lukte toen wel. Het was een filmscène, ergens wel héél duidelijk getimed, geregisseerd of geschreven, leek het.

Het was nooit-kunnen-bedenken-nasty, die hele film van de afgelopen jaren, maar het is goed nu.

  • Gister, 1 november, stond ik stil bij die dag vorig jaar, waarop we een spontane soort van 'levende uitvaart' aan je bed hadden, waarbij iedereen nog even dag kwam zeggen tegen de al ver weg lijkende jij. Het wel een bruine kroeg leek, 

en het mooie was dat het schijnt -en ik ga ervan uit- dat je toch iets mee kreeg van die (helemaal jouw) sfeer. Het was hoe dan ook écht Goud ook. 

Vrijdagmiddagborrel. Het orkestje ontbrak maar verder: it ticked all the boxes 'at last'.

En.. oorverdovend onvergetelijk (ik heb het van meer mensen gehoord die op een gegeven moment wisten, en nu.. de allerlaatste loodjes): 

de stilte daarna, toen iedereen weg was. Toen was het klaar. Dat dringt dan sereen-dreunend binnen. Dit wás het.

Toen kwam het wachten op het einde.. Je verpleegkundige A. (met haar topteam) heeft je liefdevolle, verzorgende zetjes en begeleiding gegeven zonder dat ze je regie uit handen nam. Ze gúnde je. Ze kende je. Die laatste hobbel, die was 'a bit too hard to take'. 

Ik heb ze te weinig bedankt. Maar niets zou ooit voldoende zijn. Beseffen ze hoe belangrijk ze waren en zijn? Voor jou, voor ons, voor al die anderen nu..

Lieve pap, de oversteek maakte je in de nacht van 4 op 5 november. Toen iedereen een eigen ding aan het doen was, een handtekening zette bij de nachtverpleegkundige, een bed opmaakte of (ik) net een uurtje sliep.

Vandaag, op 2 november, Allerzielen, mocht ik de handtekening zetten onder de afhandeling van je nalatenschap. Voor: 

Akkoord. Net binnen een jaar na je heengaan is ook dát klaar.  

De afhandeling ging dankzij notarisklerk 'Marianne van boven de 80' (deze week zat ze geheel terecht, eervol bij De 5 uur-show), 

die mij als Executeur Testamentair hielp het roer recht te houden, no matter welke krachten dan ook tegenwerking hadden geboden, 

wonderlijk vlot. Al voelde het onderweg niet altijd zo, ik bemoedig nu anderen met: hou vol, loop vooral dóór, ga er níet in hangen, maar je leven Leven

Leerde ik van Marianne als emoties in de weg zaten om door te pakken. Ondanks wat meer-dan-wrang was binnen de zgn. nabestaanden-driehoek. "Heb je een lieve man, leuk werk, ben je gelukkig? 'Move on' dan." 

En door.

Dus ik Weet dat je me via haar bijstuurde waar nodig pap. Want je voorzag. Marianne was een geschenk uit jouw hemel.

Dus ja, ik Weet dat jij nu ook weet dat er méér is. Dat dús inderdáád... (gaaf hè!).

Je hebt je afgelopen week een paar keer met gepaste eigenzinnige berichten getoond. Heerlijk om je dan te voelen, te weten dat we nog altijd en voor altijd, 

in verbinding staan.

Ik weet ook dat je m'n pad volgt. En hoe vol avonturen en onzekerheiden het dankzij de corona-tijd ook is, dat je vertrouwen in me hebt. Heb ik zelf óók, dat wist je en weet je ook gelukkig. 

In mijn brief aan Marianne schreef ik over jou, dat ik dankbaar ben voor de heerlijke herinneringen en die basis van zo gewenst, geliefd en met vertrouwen losgelaten zijn.

Jij zette me, samen met de allerliefste moeder, op deze wereld-met-uitdagingen. Van jóu kreeg ik m'n activistische hippie-kant mee. Jij gaf die aan mensenrechten, ik aan dierenrechten. We staan voor Welzijn. Hoe bang we zelf ook zijn, welzijn is onze 'message'.

Want ook dat was jij en dat ben ik. Onbestemd bang voor het leven (of voor de dood?). Het weerhoudt niet om te Leven en (dus) om ergens voor te Staan. Dat deed jij, dat doe ik. Eigen-wijs. 

Ik poog het wat eerlijker, integerder, naar m'n naasten te leven, 

door dapper te stoppen met iets dat niet meer werkt, maar ook ik ken mijn 'fouten en beperkingen'. 

Aller-Zielen, het afgelopen jaar bracht rouw. Voor mij en voor velen nieuw in deze mate.. dat het zó diep gaat, onverwacht opduikt (bij iemand die onverwacht en beautiful 'zijn' Morricone begint te neuriën bijvoorbeeld), dat het altijd de soort-van-ruw voelbare ondergrond is hoe blij de dag ook is, dat tranen kunnen rollen terwijl je denkt 'waar komen ze nog vandáán', inténs geluk niet meer zo intens voelt en ik enigszins huiverig ben dat dát blijft (want net als velen vanaf hier ergens, voor altijd leef met: 

het-voor-altijd-gemis), 

dat was, dat is. En ik aanvaard het als 

'dit is dus het begin van de tweede helft'. This is life, growing older. 

Pap, het was het eerste jaar zonder jou. Een jaar waarin Corona haar intrede deed. Ik regelmatig zó benieuwd ben hoe je het zou vinden nu hier, 

maar tegelijk God op m'n blote knieën dank, dat je net vóór die tijd vertrok. 

Een jaar met nieuwe gevoelens ('meet' rouw om een ouder, hallo dagen of weken met depressiviteit, ervaar maar: stuurloosheid, beleef/doorleef de frustratie-rond-onrechtvaardigheid, voel wat egoïsme en narcisme deed en doet, ga om met dat zelfs professionals lang niet altijd de onderste steen boven krijgen, gooi je lievelingsbord met een enórme smak kapot op de grond als je dacht dat je alle 'nonchalance' nu wel had gehad (en trek daar dan meteen de rustgevende grens: hèhè, dat is dus duidelijk echt klaar nu), 

en het was een jaar met oude gevoelens. Met het ruiken van je vertrouwde geur als ik je herinneringsdoos open. Met mooie dromen over onze uitjes samen, jij in je gezonde versie en ik in de zorgeloze stand. Met veel muziek aan de hand, in m'n oor en recht m'n hart in. Een jaar met veel vriendschap, liefde en begrip uit m'n cirkel van 15 

& beyond. <3

Een jaar waarin ook je lieve ex-vriendin heenging (zo kort na elkaar jullie!), ik haar uitvaart online volgde en van haar familie een verrassing als mooiste kado ever opgestuurd kreeg. Een kado uit haar nalatenschap, dat eigenlijk van jou kwam: 

een prachtige kunstbijbel met een lieve brief van haar familie en met voorin de bijbel  jouw korte veelzeggende tekst aan haar. Een tekst die aangaf, 

dit kado aan haar, dat aangaf  

dat jij de meest starre heiden nog niet bent pap. En voor de brabo's onder ons: 'Nog nie bekant.'

En (duh..) vol liefde zat. Misschien voor iets te veel vrouwen met (zéker) iets te veel overlap ;-) maar hey.. het is je vergeven 'geloof ik'.  

Je ging heen. En als jij het kan, kan ik het ook. Zei ik eerder bij het heengaan van vriend Pascal. Vond ik echt troostend in het zicht van ergens komt onze (mijn) eigen eindstreep. Vertrouwen-wekkend, dat je helden 'het blijken te kunnen'. En dat het bewijs er ligt dat als je het laatste stukkie niet los wil of kunt laten, 

het leven jóu dan loslaat, ergens. 

We gaan elkaar van-daar weer-zien! Want uiteindelijk blijft niemand achter (verwacht ik). 

Maar mijn reis hier mag voorlopig nog lekker (lang graag, in goede gezondheid) door hoor! Dus ik neem het erbij: dat ik je mis.

En van vrienden begrijp dat dat blijft. Als ik bijvoorbeeld bang ben je stem en geur 'te verliezen'. Maar ik troost me dan ook met de gedachte jóu nóóit te verliezen. Ons samen.

Je bent Er. En je zal er altijd Zijn. 

Komende woensdag (is Dankdag volgens die door jou zo verguisde bijbel! Haha..) gedenk ik je Laatste Dag op de plek waar ik je as op Bevrijdingsdag uitstrooide. 

Ik ga er een taartje eten zoals we dat samen vaak hebben gedaan. Koffie mee en simpel-weg genieten maar. In het park, op de plek waar jouw en mijn roots liggen. Daar waar de boom om ging. Je leven. 

Maar niet je Liefde. En niet: 

mijn Liefde voor jou.

#DagPap,

en dag iedereen die iemand mist

én iedereen die Daar al is. 

Aller-Zielen verenigt u..

Myrea

Liefdevolle Midlife-coach, Positieve Taal-hippie, Toegewijd Welzijns-werker

#liefde #leven #durven #kiezen #peacefulness

'(H)eerlijk ouder worden met de kracht van zacht' 

p.s. 

Steek je ook een kaarsje aan voor Wel-Zijn? 

Voor degene(n) die je mist, voor jezelf 

en voor #alwatleeft.

Dank! 


En Namasté = Het licht in mij, groet het licht in jou.

myrea@lieveropgeruimd.nl